فرهاد نظری در گفت‌و‌گو با خبرنگار اجتماعی میزان، با بیان این که از نیمه دوم سال 1391 تا کنون 500 اثر در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است، خاطرنشان کرد: ثبت آثار نیاز به روشی علمی دارد، بدین معنی که سرعت بسیار زیاد در ثبت آثار بدون کار کارشناسی یا تعلل در ثبت آنها و رها کردن آثار به حال خود هر دو می تواند مخرب باشد.

وی با بیان این که در نیمه اول سال 1392 حتی یک اثر در اداره کل ثبت آثار به ثبت نرسیده بود، بیان کرد: این در حالی است که در یک دوره ثبت آثار در یک همایش چند روزه و در تعداد زیاد انجام می شد.

این مقام مسئول با اشاره به این که از سال 1310 روند ثبت آثار در رده ملی در ایران آغاز شد، ادامه داد: تا سال 1380 یعنی نزدیک به 70 سال سازمان میراث فرهنگی چهار هزار اثر را به ثبت رساند این در حالی است که در سال 1388 به تنهایی چهار هزار اثر به ثبت رسیده است.

نظری با بیان اینکه نیرو و بودجه سازمان میراث فرهنگی با سال های گذشته تفاوت چندانی ندارد، بیان کرد: اما در حوزه غیر منقول در سال گذشته توانسته ایم تنها 200 اثر را به ثبت برسانیم.

مدیرکل دفتر ثبت آثار سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری کشور با اشاره به این که در حال حاضر سیستم علمی برای ثبت آثار، تعریف شده است، عنوان کرد: آثار در ابتدا باید توسط استان شناسایی و پرونده آن در شورای ثبت استانی مطرح شود. این در حالی است که شورای ثبت استانی شامل کارمندان و متخصصان استانی هستند.

وی با اشاره به این که در صورت تایید شورای استان پرونده به اداره کل ثبت ارائه می شود، اذعان کرد: نقایص پرونده توسط اداره کل ثبت رفع و در کمیته ملی ثبت و حریم مطرح خواهد شد. این کمیته شامل رئیس پژوهشکده باستان شناسی، مدیرکل حفظ و احیاء مدیرکل حقوقی سازمان میراث فرهنگی و نخبگان حوزه میراث فرهنگی می شود.

نظری در پایان عنوان کرد: در صورتی که کمیته تشخیص دهد که یک اثر واجد ارزش است آن را تایید و شماره اثر را ابلاغ می کند. لذا هر اثری که ثبت می شود، باید تمام این مراحل علمی و قاعده مند را طی کند.