در سال ۱۳۵۵، نرخ باسوادی زنان و دختران فقط ۳۵.۵ درصد بوده است که با روندی رو به رشد در سال ۱۳۶۵ به ۵۵ درصد، درسال ۱۳۷۵ به ۹.۰۷ درصد، درسال ۱۳۸۵ به ۸۸.۸ درصد، در سال ۱۳۹۰ به ۹۰.۷ درصد و در سال ۱۳۹۵ به رشد ۹۳.۴ درصدی رسیده است که این رشد گویای صعود چشمگیری است که در آموزش زنان ودختران ایرانی رخ داده است.

بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران میزان باسوادی مناطق شهری از ۸۸.۶ درصد در سال ۱۳۹۰ به ۹۰.۸ درصد در سال ۱۳۹۵ افزایش یافته است در همین زمان نرخ باسوادی مناطق روستایی از ۷۵.۱ به ۷۸.۵ درصد افزایش داشته است.

 

طبق نتایج اعلام شده توسط مرکز آمار ایران نرخ باسوادی در گروه سنی ۱۰ تا ۴۹ سال، در سال ۱۳۸۵ به ۹۱.۷، در سال ۱۳۹۰ به ۹۲.۴ ودر سرشماری سال ۱۳۹۵ به ۹۳.۴ رسیده است.

نتایج سرشماری نفوس سال ۱۳۹۵ حاکی از رشد ۱۴ برابری درصد باسوادی در سطح کشور طی سال‌های ۱۳۹۵-۱۳۹۱ می‌باشد.

در طول ۳۹ سال فعالیت سواد آموزی، درصد باسوادی در گروه سنی ۶ ساله و بالاتر از ۴۷.۵ درصدسال ۱۳۵۵ به ۸۸ درصد در سال ۱۳۹۵ افزایش یافته است و این رقم درگروه سنی هدف (۱۰-۴۹ ساله) از ۴۸.۸ درصد سال ۱۳۵۵ به ۹۵.۹ درصد در سال ۱۳۹۵ رسیده است.

قدر مطلق بی سوادی در گروه سنی ۶ ساله و بالاتر از ۱۴.۲ میلیون نفر سال ۱۳۵۵ به ۹.۷ میلیون نفر درسرشماری سال ۱۳۹۰ کاهش یافته و این رقم در سال ۱۳۹۵ به کمتر از ۸ میلیون نفر رسیده است.

 

بررسی این عدد در جمعیت ۴۹-۱۰ ساله نشان می‌دهد قدر مطلق بی سوادی از ۹.۸ میلیون نفر در سال ۱۳۵۵ به ۳.۴ میلیون نفر در سرشماری سال ۱۳۹۰ کاهش یافته و در سال ۱۳۹۵ به کمتر از ۲ میلیون نفر رسیده است.

علی رغم تلاش‌های صورت گرفته در سطح بین المللی و سطح ملی در کشور‌های مختلف در فاصله بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۵، فقط یک درصد کاهش در نرخ بی سوادی اتفاق افتاده است این در حالی است که میزان باسوادی در ایران بعد از انقلاب، در گروه هدف ۱۰ تا ۴۹ سال، از ۵۰ درصد در سال ۱۳۵۵ به ۹۳.۴ درصد در سال ۱۳۹۵ رسیده است و این یکی از مهمترین دستاورد‌های ارزشمند انقلاب اسلامی و سازمان نهضت سوادآموزی است.