به گزارش گروه جامعه ، بیماری پارکینسون همان لرزش در وضعیت استراحت است که شیوع آن بیشتر در سنین پیری است، اما در جوانان هم دیده می‌شود شیوع آن در تمام مناطق دنیا یکسان است یعنی درصد شیوع بیماری با تغییر در منطقه خیلی فرق نمی‌کند. 

 

به‌طور کلی این بیماری بر اثر از بین رفتن سلول‌های ترشح‌کننده ماده‌ای به نام دوپامین (که یک انتقال دهنده عصبی است) و تجمع آلفا-سینوکلئین رخ می‌دهد. افزایش نسبت استیل کولین به دوپامین در غده‌های قاعده‌ای مغز موجب علائم ترمور، سفتی عضلات و کندی حرکات می‌شود.

 

اگرچه علت بروز این بیماری کاملا مشخص نیست، اما مشخص شده که، هردو فاکتور‌های ژنتیکی و محیطی در بروز آن نقش دارند. از این میان می‌توان به فاکتور‌هایی مثل افزایش سن، سابقه خانوادگی ابتلا به بیماری پارکینسون، جهش‌های ژنتیکی، جنسیت، قرار گرفتن در معرض سموم دفع آفات، برخی دارو‌ها و سابقه آسیب و جراحت مغز به عنوان عوامل بروز این بیماری اشاره کرد.

 

 

با پیشرفت بیماری، افسردگی و مشکلات شناختی و دیگر مشکلات روانی و عاطفی نیز ممکن است بروز کند، بیماری پارکینسون معمولا در ۵۰ تا ۶۵سالگی آغاز می‌شود و درحدود ۱درصد جمعیت مسن جامعه را درگیر می‌کند. شیوع این بیماری در مردان اندکی بیشتر از زنان است و دارو‌هایی برای درمان علائم و کاهش ناتوانی حاصل از بیماری وجود دارد.

بسیاری از افراد به دلیل عدم آگاهی، علایم بیماری را مربوط به تغییرات افزایش سن می‌دانند. به عنوان مثال لرزش را به پیری، سفت شدن عضلات را به آرتروز، حالت قوز و خمیدگی را به پوکی استخوان ربط می‌دهند. نکته قابل توجه این است که به طور معمول علایم پارکینسون ابتدا در یک سمت بدن پدیدار می‌شوند و با گذشت زمان به سمت دیگر هم راه پیدا می‌کند؛ بنابراین اگر دو علامت یا بیشتر (در یک سمت بیشتر از سمت دیگر) در فردی دیده شود، تشخیص پارکینسون داده می‌شود؛ مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را مطرح کند، در هر حال برای تشخیص باید به پزشک مراجعه شود.

 

این بیماری با چهار علامت اصلی مشخص می‌شود که به صورت ارتعاش دست و پا در حالت استراحت (لرزش بیمار همزمان با ارتعاش دست و پا در حالت استراحت)، آرام شدن و کندی حرکات، سختی حرکت و خشک شدن دست، پا و بدن و نداشتن تعادل بروز می‌کند. دیگر علایم پارکینسون عبارت است از:

بی قراری در خواب و یا خستگی در طول روز

صدای یکنواخت و یا لکنت زبان

دشواری در بلع

مشکلات حافظه گیجی یا زوال عقل

پوست چرب

یبوست و…. را نام برد.

 

تشخیص بیماری به طور معمول مبتنی بر معاینه فیزیکی است، اما بررسی‌های طبی و اسکن مغز نیز برای اطمینان از عدم وجود بیماری‌های دیگر و رد سایر اختلالات انجام می‌شود.

غربالگری حس بویایی نیز می‌تواند به تشخیص زودهنگام بیماری پارکینسون قبل از ظهور علایم حرکتی این بیماری کمک کند. یک تحقیق جدید نشان می‌دهد مردانی که کمترین قدرت بویایی را داشتند ۲.۵ برابر کسانی که قویترین حس بویایی را داشتند به پارکینسون مبتلا شدند؛ بنابراین اختلال یا از دست دادن حس بویایی پیش نشانگر پارکینسون است و می‌تواند بیماری را از چندین سال قبل پیش بینی کند. این موضوع برای توقف یا کند کردن پیشرفت بیماری اهمیت زیادی دارد.

 

از آنجا که علت پارکینسون ناشناخته است، راه‌های اثبات شده برای جلوگیری از ابتلا به این بیماری نیز یک رمز و راز باقی مانده است. برخی تحقیقات نشان داده اند که ورزش منظم هوازی ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را کاهش دهد.

برخی تحقیقات دیگر نشان داده اند که افرادی که کافئین می‌نوشند، که در قهوه، چای و وجود دارد در مقایسه با افرادی که آن را نمی‌نوشند، بیماری پارکینسون را کمتر مشاهده می‌کنند. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا کافئین در واقع از ابتلا به پارکینسون محافظت می‌کند یا به طریقی دیگر مرتبط است. در حال حاضر شواهد و مدارک کافی برای اثبات ارتباط بین نوشیدن نوشیدنی‌های کافئین دار برای محافظت در برابر پارکینسون وجود ندارد. چای سبز همچنین با کاهش خطر ابتلا به بیماری پارکینسون مرتبط است.

 

 

سلول‌های عصبی تحت تأثیر پارکینسون ماده شیمیایی به نام دوپامین می‌سازند. پارکینسون سطح دوپامین را در مغز پایین می‌آورد. دارو‌های مورد استفاده در درمان بیماری به طور کلی آن سطح را تقویت می‌کنند یا جایگزین دوپامین از دست رفته می‌شوند.

فیزیوتراپی: فیزیوتراپی می‌تواند تمریناتی را برای بهبود قدرت و تعادل به شما یاد دهد و به شما در استقلال کمک کند. کاردرمانی روش‌های جدیدی را برای مدیریت کار‌های روزانه به شما نشان می‌دهد، گفتاردرمانی می‌تواند به مشکل در گفتار کمک کند.

 غذا و ورزش خوردن غذا‌های سالم می‌تواند به شما کمک کند احساس بهتری داشته باشید. همچنین ممکن است به برخی علائم پارکینسون مانند یبوست کمک کند. ورزش منظم باعث تقویت قدرت، انعطاف پذیری و تعادل می‌شود. از پزشک خود بخواهید که یک برنامه فیزیوتراپی یا ورزش را توصیه کند.