محسن کاظمی نویسنده و برگزیده جایزه ادبی جلال آل احمد در گفت‌وگو با خبرنگار گروه فرهنگی پیرامون اهمیت برگزاری «جایزه ادبی جلال آل احمد» گفت: «جایزه ادبی جلال آل احمد» به عنوان یکی از جوایز ادبی ارزشمند در ایران شناخته می‌شود و همین امر ارزش و اهمیت برگزاری آن را نشان می‌دهد. 

وی با اشاره به حواشی «جایزه ادبی جلال آل احمد» که بعضا بر سر انتخاب برندگان آن رخ می‌دهد تصریح کرد: آنچه که مسلم است، تنها کتاب نا‌نوشته بدون مشکل بوده و غلط ندارد، «جایزه ادبی جلال آل احمد» ممکن است همانند سایر جوایز ادبی بزرگ در جهان حواشی را با خود به همراه داشته باشد و گمانه زنی‌های فراوانی بر سر انتخاب برترین‌ها بوجود بیاید اما این امر طبیعی است، مانند جایزه ادبی نوبل امسال که حواشی زیادی با خود به همراه داشت، اما من معتقدم حاشیه‌ها نه تنها از ارزش «جایزه ادبی جلال آل احمد» کم نکرده بلکه آن را مطرح می‌کند. 

کاظمی در همین راستا ادامه داد: «جایزه ادبی جلال آل احمد» اگر اهمیت نداشت هیچگاه مورد نقد قرار نمی‌گرفت و با بی‌توجهی روبرو می‌شد، اگر «جایزه ادبی جلال آل احمد» مهم نبود همه از کنارش با سکوت عبور می‌کردند. من معتقدم برای اینکه «جایزه ادبی جلال آل احمد» بتواند جایگاه ادبی خود را به دست بیاورد تلاش‌های فراوانی را انجام داده، خصوصا از زمانی که به بنیاد ادبیات داستانی سپرده شد و زحمات فراوانی برایش کشیده شد، اما در طبیعت هر کاری یک سری نواقص وجود دارد. 

 وی نحوه نگارش کتاب «نقاشی قهوه‌خانه» که برگزیده «جایزه ادبی جلال آل احمد» شد را مورد بررسی قرار داد و بیان کرد: سیستم و ساختار نگارش کتاب «نقاشی قهوه‌خانه» بر اساس بوم نگاری بنا نهاده شده و کاظم دارابی به عنوان نقال در داستان این کتاب حاضر شده تا ماجرای میکونوس را نقالی کند. آنچه کتاب «نقاشی قهوه‌خانه» را نسبت به سایر کتاب‌ها متمایز می‌کند استناد و سلسله داده‌ها و اسناد موجود در آن است. پیگیری داستان سبب می‌شود تا مخاطب پی به رموز نهفته در کتاب و داستان ببرد و مخاطب را تا پایان داستان می‌کشاند.

وی به مضمون کتاب «نقاشی قهوه خانه» اشاره و تاکید کرد: کتاب «نقاشی قهوه خانه» درباره خاطرات کاظم دارابی پژوهشگری است که طی ۱۰ سال و نیم بررسی و مطالعه مطبوعات، اسناد و مدارک موجود در آلمان به رشته تحریر در آمده است.

 

کاظمی پیرامون دلیل نگارش کتاب «نقاشی قهوه خانه» خاطرنشان کرد: کاظم دارابی هنگامی که در یکی از زندان‌های آلمان به سر می‌برد یکی از کتاب‌های مرا به عنوان «احمد بن احمد» خوانده بود لذا تصمیم گرفت تا داستان رویدادی که برایش اتفاق افتاده است را برای نگارش به من بسپارد، وی اسنادی را که می‌توانست جمع‌آوری کرد و پس از آزادی از زندان و ورود به ایران مرا جستجو  و پیشنهاد نگارش کتاب را به من داد.

 

انتهای پیام /