بر اساس ماده ۱ در این قانون، اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به کار می‌روند:

الف) عوارض محلی: وجوهی که برای تأمین هزینه‌های شهر و روستا در چارچوب قوانین و مقررات مربوط توسط شورا‌های اسلامی وضع می‌گردد.

ب) عوارض غیرمحلی: وجوهی که به موجب قانون توسط مجلس شورای اسلامی وضع می‌شود و نوعی درآمد برای شهرداری‌ها و دهیاری‌ها است.

ج) بهای خدمات: مبلغی که شهرداری، سازمان‌ها، موسسات و شرکت‌های وابسته به شهرداری و یا دهیاری بر اساس مصوبات شورای اسلامی شهر و یا بخش در ازای خدمات ارائه شده، از متقاضیان دریافت خدمات وصول می‌کنند.

همچنین در ماده ۲ آمده است: در صدر ماده (۲۹) آیین‌نامه مالی شهرداری‌ها مصوب ۱۲/۴/۱۳۴۶ و اصلاحات بعدی آن واژه "شش" به واژه "نه" اصلاح و متن زیر به عنوان بند‌های (۷)، (۸) و (۹) به ماده مذکور اضافه می‌شود:

۷- واگذاری دارایی‌های مالی

۸- واگذاری دارایی‌های سرمایه‌ای

۹- درآمد حاصل از سرمایه‌گذاری و مشارکت در سرمایه گذاری

همچنین در ماده ۳ این لایحه آمده است: شهرداری‌ها و دهیاری‌ها می‌توانند از انواع ابزار‌های تأمین منابع مالی و روش‌های اجرایی مناسب برای اجرای پروژه‌های مصوب شهری و روستایی و پروژه‌های سرمایه‌گذاری و مشارکتی با پیش‌بینی تضمین‌های کافی، بر اساس قوانین موضوعه با تصویب شورای اسلامی مربوطه استفاده نمایند.

آیین‌نامه معاملاتی موضوع این ماده ظرف مدت سه ماه از تاریخ لازم‌الاجراء شدن این قانون، به پیشنهاد مشترک شورای عالی استان‌ها و وزارت کشور (سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور) تهیه می‌شود و به تصویب هیئت دولت می‌رسد.