به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی ، کتاب داستانی «همه دلایل متحیر» به قلم لیدا طرزی توسط انتشارات نیستان به چاپ رسیده است، این کتاب توانسته گوشهای از زندگی «ائمه معصومین (ع)» و «پیامبر(ص)» را منعکس کند.
نوشتن از ائمه اطهار و پیامبر عظیمالشان اسلام و بازنمایی گوشهای از رحمت واسعه آنان برای نسلهای امروزین جامعه اسلامی یکی از اهداف همیشگی ادبیات انقلاب اسلامی در چهار دهه اخیر بوده است و نویسندگان با ابزار و روشهای متعددی سعی در بازسازی داستانی، تفسیری و روایی از تمامی زندگی و یا شمه و گوشهای از زندگی آنها کردهاند.
بیشتر بخوانید
برای مشاهده معرفی کتاب «خس بی سر و پا» اینجا کلیک کنید.
با این همه، مستندنگاری و یا روایت داستانی مستند از زندگی ائمه اطهار در این میان کمتر مورد توجه قرار گرفته که شاید به دلیل مقدور نبودن استفاده از عامل مشاهده برای نگارش چنین متنهایی بوده است.
طرزی در کتاب خود که هر بخش از آن را به شرح فرازی از زندگی یکی از ائمه اختصاص داده است، سعی کرده با دستمایه کردن یک روایت مستند از زندگی آنها، روایت مستندنگارانه از زندگی و خصائل آنها به نمایش بگذارد؛ با این تفاوت که در این روایت مستند، زبان مهمتر از استناد داستانی برای نویسنده به عنوان ابزار روایت به کار گرفته شده است.
طرزی در کتاب خود سعی کرده زبانی فخیم و پخته به سبک زبان فاخر متونی، چون نهج البلاغه و یا متون نثر کلاسیک فارسی را به استخدام در آورد و روایت خود را به بهانه بخشی از یک حدیث یا روایت مستند از زندگی یکی از معصومان به سبکی معناگرایانه بنویسد. به عبارت دیگر او سعی کرده در روایت چیزی شبیه یک تابلوی نقاشی را پیش چشم مخاطب خود بیاراید که دیدن و فهم و نوشیدن هر بخش از آن نیاز به مدت زمانی بسیار برای تامل و تعمق در آن دارد.
بر همین اعتبار «همه دلایل متحیر» را فراتر از یک روایت مستند داستانی، میتوان شعروارهای تصویری در ستایش قطرهای از دریای خصائل نکوی ائمه اطهار و خاندان جلیل پیامیر ختمی مرتبت دانست که در آن راوی به جای بهرهبرداری از متن مقفی و مسجع سعی کرده کلمات را در جوی خصائل نکوی شخصیتی آنها جاری و از پی آن شربتی گوارا برای مخاطب تشنه برای شنیدن از آنان فراهم کند.
لیدا طرزی در مقام نویسنده این کتاب که پیش از این او را در مقام مترجم چند اثر از منتخب جایزه اُ. هنری شناختهایم؛ در این کتاب شمهای از توانایی خود را در نویسندگی به نمایش کشیده است که بسیار قابل توجه است. توانایی او در استخدام کلمات و جملهبندی آنها به سبک متون ادبی کهن فارسی و آهنگین کردن آن از وی تصویری از یک نویسنده بسیار متفاوت را ایجاد کرده است.