یدالله بهتاش پیرغلام حسینی و مداح «اهل بیت(ع)» در گفتوگو با خبرنگار گروه فرهنگی پیرامون سالروز شهادت «حضرت رقیه (س)» گفت: آنچه به صورت مستند در روایات و مستندات وجود دارد این است که دختری از «امام حسین (ع)» در شهر شام به شهادت می رسد، حال اینکه در اسم ایشان تردید وجود دارد، برخی نام ایشان را فاطمه یاد کردهاند اما آنچه متداول است نام این بانوی بزرگوار اسلام «رقیه» بوده و هست.
وی شهادت «حضرت رقیه (س)» را دارای پیامهای خاصی خواند و اظهار کرد: یکی از نشانه های شهادت دختر سه ساله «امام حسین (ع)»، مظلومیت «اهل بیت (ع)» و در عین حال رذالت و شقاوت دشمنان ایشان است، این شقاوت از آنجایی بیشتر میشود که از آنها میپرسند حال که مردان را به شهادت رساندهاید، چرا کودکان را آزار می دهید؟.
پیرغلام حسینی در همین راستا ادامه داد: اشقیا در همین زمان اهل بیت «امام حسین (ع)» را به اسارت گرفته و مورد آزار و اذیت قرار دادند، در این میان با نشان دادن سر مبارک امام سوم شیعیان باعث شهادت دختر سه ساله ایشان شدند، بی شک ددمنشی فراوانی در دشمنان «امام حسین (ع)» وجود داشت، که با این عمل چهره پلید آنها چند برابر به عالمیان نشان داده شد.
وی شهادت «حضرت رقیه (س)» را دارای ابعاد مختلفی خواند و تاکید کرد: شهادت «حضرت رقیه (ع)» در شهر شام بدون شک واقعهای دردناک و جانسوز است، اما این اتفاق اثرات مثبتی را نیز به همراه داشت که نمیتوان به سادگی از آنها چشم پوشی کرد، این اثرات باعث شده تا شهر شام همچنان به عنوان یکی از پایگاههای اسلام در جهان شناخته شود.
مداح «اهل بیت(ع)» در همین رابطه اذعان کرد: شاید اگر «حضرت رقیه (س)» نبودند و در این شهر به شهادت نمیرسیدند، وحدت اسلامی که امروز در سوریه وجود دارد هم اکنون وجود نداشت، این وحدت تا حدی است که حتی غیر مسلمانان نیز از معجزات این حضرت و ارادت ویژه خود به «حضرت رقیه (س)» سخن می گویند.
وی با اشاره به اهمیت فراوان بنیان خانواده در نزد «اهل بیت (ع)» ادامه داد: همواره اهمیت خانواده و زندگی خانوادگی از سوی پیامبران و «امامان معصوم (ع)» تاکید شده است، ما روایات بسیاری در این زمینه داریم و در همین راستا می بینیم که خانواده «امام حسین (ع)» مهر و علاقه بسیار زیادی نسبت به هم داشته و همواره نسبت به یکدیگر ایثار می کردند.
بهتاش با اشاره به جایگاه ویژه خانواده در زندگی «اهل بیت (ع)» خاطرنشان کرد: به عنوان مثال در شهر شام وقتی یزید تصمیم به قتل «امام سجاد (ع)» می گیرد، «حضرت زینب (س)» میان آنها قرار گرفته و به یزید گفتند که اگر می خواهی سجاد را بکشی در ابتدا باید مرا از دنیا ببری. حتی در مواقعی که اسرا در شهر شام جابجا می شدند، «حضرت زینب (س)» به هیچ وجه نمیگذاشتند که به سایر زنان و کودکان آسیبی برسد. «حضرت زینب (ع)» هنگام خروج از شهر شام به مردم این شهر گفتند که من از این شهر می روم اما یادگاری از «امام حسین (ع)» را در این شهر باقی میگذارم.