اسماعیل امینی نویسنده «لبخند بر لب شعر» در گفت‌وگو با خبرنگار گروه فرهنگی پیرامون اهمیت و جایگاه شعر و ادبیات پارسی گفت: زبان فارسی یکی از ارکان اصلی فرهنگ ما است و هویت ملی را تشکیل می‌دهد، زبان فارسی در کنار لهجه‌های محلی هویت مشترک به جامعه ایرانی داده است.

وی با انتقاد از رویکرد‌های آموزشی آموزش و پرورش ابراز کرد: طی سال‌های گذشته ایجاد مقوله‌ای به عنوان کنکور وجود دارد که زبان فارسی را تحت تأثیر قرار داده و هیچ‌گونه ارزشی برای این زبان و این هویت قائل نیست گویی علم تنها در علوم تجربی خلاصه شده و زبان که از ارکان مهم زندگی اجتماعی است  مورد توجه نیست.

امینی ضرورت توجه به زبان در رسانه‌ها امری مهم دانست و افزود: رسانه‌ها متأسفانه زبان فارسی را بی‌اهمیت می‌دانند با بیان و نوشتار‌های اشتباه خود به ادبیات بی‌اعتنایی می‌کنند، رسانه‌ها جملات و کلمات غلطی تولید و بیان می‌کنند که تأمل‌برانگیز است، این در حالی است که وقتی در جامعه و در کنار مردم قرار می‌گیریم یا در اجتماع وارد می‌شویم شاهد بیان درست کلمات و جملات از سوی مردم هستیم.


وی بیان کرد: برنامه‌های ادبیاتی در رسانه ها کم هستند، تک برنامه‌هایی هم که وجود دارد با بیانات غلط و اشتباهات جذابیت را برای مخاطب کاهش می‌دهند، آن‌ها حتی معرفی کتاب را نیز مهم قلمداد نمی‌کنند و به سادگی از کنار این مسئله مهم فرهنگی عبور می‌کنند. رسانه‌های ما که باید در مقابل دشمن ایستادگی کنند با اشتباهات خود دشمن را به تخریب فرهنگ ادبیات ایرانی اسلامی نزدیک می‌کنند.

امینی ثروت‌های انبوه حوزه ادبیات و آثار فاخر گذشته شاعران بزرگ ایرانی را ارزشمند دانست و تصریح کرد: فرهنگ بزرگ ایران زبان فارسی را در بر دارد و شاعران ارزشمند و بزرگی را پرورش داده است، اشعار هر کدام از این شعرا جای بحث و بررسی فراوان دارد و هر کدام به عنوان یک ارزش در فرهنگ اسلامی و ایرانی شناخته می‌شود، کلماتی برخاسته از پند و تجربه که با زبانی فاخر و تمثیل‌های جذاب بیان شده، اما از آن‌ها بهره درستی برده نمی‌شود.

وی بی‌توجهی به ادبیات و شاعران بلندآوازه ایران را مورد بررسی قرار داد و تأکید کرد: مولانا شاعری پارسی‌گو بوده، اما ببیند کشور همسایه چگونه از آن بهره‌برداری کرده و علاوه بر بهره‌برداری فرهنگی بهره‌برداری بزرگ توریستی را نیز انجام داده و چه میزان ارز وارد کشور خود می‌کند. هم اکنون ما شاعران بزرگی مانند فردوسی، حافظ، سعدی و عطار را داریم و هیچ بهره برداری از آنان انجام نشده است. در سال حدود ۲ میلیون توریست در سالگرد مولانا به قونیه مسافرت می‌کنند و اشعار این شاعر به زبان‌های ترکی برای جهانگردان بیان می‌شود. وقتی ما از ظرفیت‌ها درست استفاده نکنیم دیگران نیز استفاده می‌کنند.