به گزارش گروه بین الملل ؛ در حالی که در چهار سال و نیم گذشته واشنگتن و دو متحد عربی‎اش یعنی ریاض و ابوظبی با اظهارات ساده انگارانه و در تلاش برای دستیابی به منافع منطقه‌ای و ادعای باطل جلوگیری از نفوذ ایران، جنایت بشری در یمن را صرفنظر از کوه اجساد رو به افزایش غیرنظامیان و آمار‌های هولناک ویرانی‌های بشردوستانه توجیه می‌کردند، اکنون با چالشی جدی مواجه شده‎اند؛ درگیری درونی متحدان عرب واشنگتن.

جنگ نابرابر علیه یمن به سرکردگی عربستان تا بدانجا برای این سه متحد ناهمگون اهمیت داشت که «دونالد ترامپ» قطعنامه کنگره مبنی بر عدم فروش تسلیحات به عربستان را وتو کرد. اما این جنگ به سادگی که ریاض آن را تلاش برای به قدرت رساندن مجدد رئیس جمهور مستعفی این کشور اعلام می‌کرد، نبود.

جنگ یمن در واقع فروپاشی چشم انداز سیاسی است که جنگ‌های دراز مدت گروهی، قبیله‌ای و گروه‌های فرصت طلب را در پس زمینه دارد؛ جنگ‌ها و منازعات پیچیده‌ای که برای نخستین بار در چند سال گذشته تهاجم به یمن خود را نمایش داد. این منازعات در نهایت در شکل درگیری خونین بر سر تصرف شهر بندری استراتژیک «عدن» میان نیرو‌های ائتلاف سعودی به سرکردگی عربستان و نیرو‌های شورای انتقالی جنوب تحت حمایت امارات آشکار شد. جدایی طلبان جنوب یمن در سایه حمایت امارات و با خشم از نیرو‌های ائتلاف با یورش به ساختمان‌های دولتی به رغم حملات هوایی عربستان، کنترل آن‌ها در دست گرفتند. سازمان ملل اعلام کرد تنها در چهار روز نخست این درگیری‌ها دست‌کم ۴۰ نفر کشته و ۲۶۰ نفر زخمی شدند.

در حالی که ظاهرا درگیری‌ها کاهش یافته و آرامش تا حدی در این منطقه راهبردی برقرار شده است، آینده ائتلاف و اتحاد ریاض و ابوظبی همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. حساب‌های رسمی کاربری مقامات سعودی و اماراتی در رسانه‌های اجتماعی در تلاش برای آرام کردن تنش‌ها خبر دیدار «محمد بن سلمان» ولیعهد عربستان و «محمد بن زاید» حاکم امارات را منتشر کردند.

به باور تحلیلگران اختلافات غیرقابل انکار ریشه‌ای ائتلاف عربستان و امارات روز به روز آشکارتر می‌شود و به صورت حمایت امارات از جدایی طلبان جنوبی یمن خود را نمایان می‌کند. این در حالی است که زمانی که عربستان در تلاش است با نیرو‌های یمنی در مرز‌های جنوبی خود مبارزه کند و دولت مستعفی را به «صنعا» پایتخت یمن برگرداند، امارات سودا‌های دیگری در سر داشته و نه مترصد بازگرداندن «منصور هادی» بلکه در تلاش برای دستیابی به منافع خود است.

 

شیخ نشین امارات که اکنون با چالش‌های جدی در ائتلاف خود با ریاض مواجه شده، باید به مشکلاتی مانند رقابت ژئوپلتیکی با قطر ترکیه بپردازد و خود را از شعله‌های آتش جنگ‌هایی که از لیبی تا سومالی گسترده شده و ابوظبی درگیر آن‌ها است، نجات دهد. از سوی دیگر امارات در شرایط فعلی منطقه‌ای نگرانی‌های عمده‌ای در مورد تنگه «باب المندب» و جزیره «سقطری» در شاخ آفریقا دارد.

در پایان باید گفت که این جنگ برای امارات که داعیه قطب اقتصادی و گردشگری بودن منطقه را داشته بسیار گران تمام شده و بی پروایی‌های گاه به گاه ترامپ و عربستان این شیخ نشین را به تغییر رویکرد واداشته است؛ تغییر رویکردی که مواجهه با عربستان را در پی داشته است.