محبوبه زارع نویسنده کتاب «فصل فیروزه» در گفتوگو با خبرنگار گروه فرهنگی با اشاره به مشکلات عمده نویسندگان در خلق ادبیان دینی گفت: بزرگترین چالش در خلق ادبیات دینی عدم دسترسی به منابع معتبر است، این مسئله برای نوشتن کتاب «فصل فیروزه» نیز وجود داشت.
این نویسنده در همین راستا ادامه داد: برای خلق این داستان که ثبت تاریخی از وقایع دوران زندگی حضرت «فاطمه معصومه (س)» فقر منبع موثق داشتیم چراکه منابع موثقی به اندازه کافی وجود نداشت و مجبور بودم محتاطانه از کنار برخی مسائل گذر کنم این موضوع شرایط را برای نگارش کتاب «فصل فیروزه» سخت و دشوار میکرد.
وی در خصوص ایده کتاب «فصل فیروزه» اظهار کرد: ایده کتاب به راستای کارهای آیینی که در دهه هشتاد توسط بوستان کتاب منتشر کرده بودم باز میگردد. در کتاب «فصل فیروزه» سعی کردم با توجه به جایگاه خاص «حضرت فاطمه معصومه (س)» در کشورمان ایران باید طرحی نو و جوان پسندانه بوجود بیاورم و مدتی درگیر ایده بودم، حدود سه ماه بر داستان تخیلی فکر کردم و حدود دو ماه زمان صرف نوشتن و بازنویسی آن شد.
زارع بیان کرد: پیام زندگی «حضرت فاطمه معصومه (س)» درک حقیقت عشق و تجلی آن در مسئله ولایت است، در این داستان من هم به دنبال القای حس عشق و جداکردن مخاطب از تعلقات عشق مجازی و هم سیر دادن شخصیت اول داستان به سمت حقیقت عشق بودم.
وی به تبلیغات کتب دینی در سطح جامعه اشاره و ابراز کرد: همین اندازه هم که کتب دینی جای خود را نزد مخاطب در فضای امروز باز کرده برگرفته از اثرات تبلیغ در حوزه این نوع کتب است. متاسفانه خواندن کتابهای دینی در کشور ما متداول نیست.
نویسنده کتاب فصل فیروزه پیرامون چگونگی تبلیغ و حمایت از کتب دینی تصریح کرد: من معتقدم باید سیاستهای به روزتر و برنامههای فراگیرتر و جذاب تری توسط کارشناسان مربوطه طراحی شود تا کتابهای حوزه دینی بخصوص بخش نوپای رمان «چاپ اولی» بتواند به دست مخاطب خودش برسد.
وی پیرامون دست و پنجه نرم کردن قشرنویسندگان با مشکلات اقتصادی بیان کرد: مشکل بودجه یکی از مهمترین عواملی است که تولید یک محتوا را با چالش همراه میکند. عدم حمایتهای مالی و معنوی در زمان چاپ و پس از چاپ یک اثر و نحوه توزیع کتاب در سطح کشور موضوعاتی هستند که میتوانند یک اثر را معرفی و یا برای همیشه گمنام نگاه دارد.
زارع به بی مهریهای حوزههای فرهنگی در قبال نویسندگان اشاره و خاطرنشان کرد: مشکلات اقتصادی نویسندگان، حکایتی است که سر درازی دارد و امیدی به حل آن در شرایط فرهنگی فعلی کشور نداریم.