به گزارش گروه سیاسی به نقل از روابط عمومی برنامه جهان آرا، فریدون عباسی رئیس پیشین سازمان انرژی اتمی و رئیس انجمن هستهای در بخشی از این برنامه که شامگاه دوشنبه (۱۷ تیرماه ۹۸) از شبکه افق پخش شد طی سخنانی، ضمن گرامی داشت یاد و خاطره شهدای هستهای کشور، اظهار داشت: شهدای هستهای کشور زحمات زیادی در حوزههای هستهای، علمی، پشتیبانیهای فنی و اجرایی داشتند.
وی در پاسخ به این سوال که ما در برجام امتیازاتی را به طرف مقابل داده ایم تا تحریمها را بردارند اما امروز که نزدیک به چهار سال از برجام می گذرد، خود اروپاییها اذعان دارند که تعهدات خود را عملیاتی نکردند، آیا بازگشت به قبل از برجام به لحاظ فنی خیلی ساده و با سرعت ممکن است یا خیر، افزود: آزموده را دوباره آزمودن خطاست. اگر به مذاکراتی که ما با سه کشوری که اکنون هم روبروی ما هستند یعنی آلمان، فرانسه و انگلیس -که محوریت کار هم با انگلیسیها- برگردیم میببینیم که از سال ۸۲ تا ۸۴ چه توافقاتی با آنها کردیم و چه نتایجی گرفتیم؛ این نباید برای جامعه ما درس میشد که آنها به تعهدات خود پایبند نیستند؟
رئیس سابق سازمان انرژی اتمی ادامه داد: هرگاه ما توافقی با سه کشور مزبور داشتیم، در جلسات مختلف همین سه کشور پیش نویس قطعنامه را در شورای حکام آژانس بین المللی علیه ایران صادر میکردند. حال ممکن است اصلاحات و کلمات آن تغییر نیابد اما این قطعنامهها تصویب هم میشد.
وی بر همین اساس اضافه کرد: ما از یک طرف مذاکره، عقب نشینی و تعلیق میکردیم - که در داخل کشور آن را تعلیق داوطلبانه نام گذاشتند- زمانی که این مذاکرات صورت میگرفت در دولت اصلاحات بود و رئیس تیم مذاکره کننده ما هم مشخص است. همین تیم که در سال ۹۲ مذاکره کردند همانها هم آن موقع هم حضور داشتند. انگار که مسائل سیاسی کشور مشق دوره اکابر است! همه سن بالا بودند و حال میخواستند در حوزه سیاسی کشور این گونه مشق و تمرین کنند؛ باید یک خرد جمعی وجود داشته باشد.
رئیس انجمن هستهای ادامه داد: به هر حال یک بار تجربه شد و به عبارتی تذکر هم گرفتند که این راه غلط است، اما این رویه در سال ۹۲ مجددا تکرار شد؛ حال جامعه خواست این فرصت را دوباره به اینها بدهد. آن موقع ما چه دستاوردی داشتیم؟ ۷ قطعنامه شورای حکام آژانس گرفتیم و آژانس در نهایت اظهار کرد که من از حل موضوع ایران عاجزم بنابراین پرونده را به شورای امنیت سازمان ملل فرستاد.
وی بیان کرد: در آخر دولت هشتم گفتند تعلیقها را برداشتیم و می خواهیم داوطلبانه آنها را حذف کنیم. آنها به خورد مردم میدادند که تعلیقات داوطلبانه بوده است، اگر داوطلبانه بوده پس چرا در ابتدای دولت نهم ما قطعنامه شورای امنیت می گیریم؟
عباسی در ادامه سخنانش عنوان کرد: دولت هشتم زیاده طلبیهای این سه کشور اروپایی (آلمان، فرانسه و انگلیس) را پاسخ نداده، قاطعانه برخورد نکرد و تعلیق کرد و قطعنامه هایی علیه ما داده شد اما اقدام آنچنانی در مذاکرات صورت نگرفت؛ لذا قطعنامه پشت قطعنامه آمد و زمینه را برای شورای امنیت سازمان ملل فراهم کرد یعنی قطعنامهها مربوط به دولت بعدی نبود دولت بعدی باید میآمد و از آن امکان استفاده میکرد، چون در آن زمان بیشتر تحریم شدیم، رشد بیشتری کردیم.
وی افزود: زمانی که هستهای ما تعلیق بود و عقبنشینی کردیم رشد نداشتیم تازه فشار بیشتری هم متحمل شدیم؛ حال دوباره همان کشورها با ما روبرو هستند؛ تازه آمریکایی ها هم در سال ۹۲ به آن اضافه شدند و اشکال این بود که بر مبنای یک نظریه پیش میرفتیم.
عباسی در همین رابطه بیان کرد: با همه مناقشات، یک دفعه همه چیز را روی میز گذاشتند و با چنین وضعیتی مذاکره کردند؛ یعنی ما در سال ۹۲ همه هستهای مان را تعطیل کردیم و از دست دادیم آن هم در مذاکرات اولی که آقای ظریف به ژنو رفت. آنها تمام دستاورد علمی و فنی را در دو صفحه گذاشتند و آمدند؛ یعنی در سال ۹۲ عملاً همه چیز از جمله سانتریفیوژها را هم تعطیل کردند.
وی ادامه داد: در شروع دولت آقای روحانی بنده به ایشان پیشنهاد دادم، کامل توضیح دادم که ۱۱ هزار سانتریفیوژ در زمان ما کار میکرده و حدود ۷ تا ۸ هزار سانتزیفیوژ نیز آماده راه اندازی داشتیم؛ میپرسند چرا اینها راه اندازی نشده؛ چون دنبال ماجراجویی که نبودیم، اثبات فناوری کرده بودیم.
رئیس سابق سازمان انرژی اتمی خاطرنشان کرد: در زمان ما آقای جلیلی مذاکره میکرد؛ در آن زمان اقتدار جمهوری اسلامی در مذاکرات مشخص بود و هر گاه ایشان مذاکره میکرد یک دستاورد فنی جدید داشتیم از جمله افزایش ۵۰ درصدی غنی سازی. در عین حال غنی سازی را به 12 هزار رساندیم، فردو را راه اندازی کردیم و ۲۰ درصد را سه برابر کردیم. مگر ما میتوانیم نیازهای مردم را پاسخ ندهیم؟
وی افزود: در آن زمان متخصصان ما به صورت جدی کار کردند و انسجام مدیریت در کشور وجود داشت. در بخش فنی انرژی اتمی و شورای عالی امنیت ملی همه با هم هماهنگ بودند. دولت نیز با شورای عالی امنیت ملی و انرژی اتمی هماهنگ بود، تازه همه کشور بسیج شده بود تا امکانات خود را به فراخور نیاز وارد کنند لذا دستاوردهای بسیار زیادی داشتیم.
عباسی تصریح کرد: در مذاکره این گونه بود که طرف مقابل اگر میگفت سوخت نداشته باشید و غنیسازی نکنید و مثلا۲۰ درصد را کاهش دهید ما هم یک زنجیره خاموش میکردیم و در ازای آن میخواستیم که تحریم بانک مرکزی را بردارند. ما نیاز به رفع تحریمها داشتیم.
وی بیان کرد: اینها در همان دوره یعنی بین سالهای ۸۲ تا ۸۴ صداقت نداشتند و این بدعهدی همان موقع هم وجود داشت، اما چرا اینقدر کوتاه آمدیم. آیا روش کوتاه آمدن واگذاری تمام دستاوردها پاسخ میدهد؟ پاسخ قطعا خیر است. روش اقتداری جواب میدهد. وقتی همه دست به دست هم بدهیم و پیشرفت علمی و فنی، آن هم در دوره تحریم داشته باشیم اوضاع حل میشود.
در ادامه مجری برنامه سوال کرد که ما بعد از سالها امتیاز دادن در برجام و کاهش یک سری از توانمندیهای هستهای مان امروز تصمیم گرفتیم که در پاسخ به بدعهدی های آمریکا و اروپا تعهدات خود را کاهش دهیم، آیا به همین راحتی می توانیم به عقب برگردیم یا خیر؟ آقای آشنا مشاور رئیس جمهور در همین رابطه توئیتی زده بود و گفته آنها که بهتان می زدند و هوار می کشیدند که دولت همه توان هستهای کشور را به باد داد، امروز کجا هستند که ببینند ایران با چه سرعت و کیفیتی غنی سازی و تولید آب سنگین خود را احیا میکند. عباسی در پاسخ به این سوال تصریح کرد: این حرف در زمانی است که تقریبا همه مردم فهمیدند که برجام چه بوده و چه اتفاقی افتاده است. جهت اطلاع آقای آشنا باید بگویم اگر ایشان کارشناس بوده و متوجه این بحثها میشد که این حرفها را نمیزد؛ یعنی میگوید دستاوردها را دولت بر باد داده، خب قطعاً بر باد داده است. در سال ۹۲ تمام دستاوردهای ما را دادند رفت.
وی در پاسخ به این صحبت مجری که گفت در سال ۹۲ در توافق ژنو به هر حال ما از ۱۹ هزار سانتریفیوژ به صفر که نرسیدیم، گفت: ما که نمیخواهیم بازی یا شو اجرا کنیم. قرار نیست شو هستهای به راه بیندازیم. میخواهیم درست کار کنیم و سوخت راکتور تولید کنیم که کاربرد در زندگی مردم داشته باشیم یا نه یک سری کارهای نمایشی و لوکس که فقط یک ۲۰ فروردین شود و شو دستاورد در جامعه اجرا کنیم. آیا این را می خواهیم؟ دستاوردها را نگاه کنیم و ببینیم در آن دوران چه بوده و اکنون چیست.
عباسی همچنین اظهار داشت: ما هم میخواهیم کشور ارتقا پیدا کند و مردم رفاه داشته باشند، چرا بیاییم و سر مسائل راهبردی کشور بازی سیاسی در بیاوریم؟ مسائل راهبردی و قدرت اقتصادی کشور باید حفظ شود. میگویند ما خیلی راحت به قبل برمیگردیم؛ حتی گفتند ۴ روزه این امر ممکن است، شاید برای تصمیم گیری خوب باشد آن هم اگر جربزه اش وجود داشته باشد اما سوال این است آیا جربزه و اراده سیاسی وجود دارد؟