به گزارش خبرنگار اقتصادی میزان، طبق گزارش مرکز پژوهش های مجلس از قابلیت های منطقه ای مبتنی بر اقتصاد دریا محور در بخش کشاورزی و استحصال آب، زوایای مختلف انتقال آب دریا و همچنین شیرین کردن آب دریا مورد بررسی قرار گرفته است. 

در مورد انتقال آب دریای خزر به مرکز ایران و آب های آزاد جنوب چند مسئله باید مورد توجه باشد. به عنوان مثال بحث اقتصادی و هزینه طرح مهم است. 

همچنین موضوع بعدی بحث امنیتی است، چون این آبراه کشور را به دو بخش تقسیم می کند بنابراین جمع بندی آن است که اظهارنظر قطعی نمی توان کرد.

بعد از اعلام موضوع دولت ایران مبنی بر طرح انتقال آب خزر به بخش مرکزی کشور، چهار همسایه ایران در شمال که سهم مشترک از دریای خزر با ایران دارند، دو موضع کاملا متفاوت در مقابل این طرح گرفته اند.

کارشناسان روسی و قزاقستانی از طرح ایران برای انتقال و شیرین سازی آب دریای خزر به شدت ابزار نگرانی کرده اند ولی آذربایجان و ترکمنستان مشکلی با اجرای طرح نداشتند.

شیرین کردن آب دریای خزر کم هزینه تر از عمان است و برای همین انتقال آن مقرون به صرفه تر از طرح انتقال دریای عمان است. دریای عمان به لحاظ ارتفاع و شوری پر هزینه تر است.

در حال حاضر در کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس 75 درصد آب شیرین از طریق شیرین سازی آب دریا به دست می آید، هزینه تولید هر متر مکعب آب شیرین به طور متوسط 0.5  دلار است.

در حال حاضر 51 واحد آب شیرین کن در بوشهر، 91 واحد در هرمزگان و جزایر اطراف آن، 20 واحد در سیستان و بلوچستان و 5 واحد در استان خوزستان نصب شده اند.

هم اکنون در کشور 423 هزار متر مکعب آب شیرین تولید می شود. مسلماً با احداث کارخانه های آب شیرین کن بیشتر، این مقدار افزایش خواد یافت و استفاده از آب شیرین کن ها می تواند یکی از راه های تامین منابع آبی استان های ساحلی کشور باشد. ایران رتبه نهم در شیرین سازی آب دریا را دارد.

پیش بینی می شود تا سال 2025 آب مورد نیاز بیش از 60 درصد از جمعیت کره زمین، از طریق فرآیندهای شیرین سازی تهیه شود.