حجت الاسلام والمسلمین سید محمدباقر علم الهدی رئیس مرکز آموزش عالی «حضرت قاسم بن الحسن(ع)» در گفتوگو با خبرنگار گروه فرهنگی درباره دعای چهاردمین روز از ماه مبارک رمضان گفت: انسان برای رسیدن به موفقیت نیازمند توشه راه و امید به آینده است لذا از خدا میخواهد که او را مورد عفو و بخشش خود قرار دهد و درهایی که به واسطه گناه به رویش بسته شده و اجازه ورود به ساحت قدسی نمیدهد را باز کند.
وی اظهار کرد: روزه دار در چنین روزی میگوید: «اللهمّ لاتؤاخِذْنی فیهِ بالعَثراتِ واقِلْنی فیهِ من الخَطایا والهَفَواتِ ولاتَجْعَلْنی فیه غَرَضاً للبلایا والآفاتِ بِعِزّتِکَ یا عزّ المسْلمین» یعنی خدایا من را مؤاخذه نکن و از لغزشهایم درگذر و نشانه تیر بلاها و آفات را بر اساس خطاها و بیهودگیها قرار نده، ای عزت دهنده مسلمانان.
رئیس مرکز آموزش عالی «حضرت قاسمبن الحسن(ع)» تصریح کرد: ماه مبارک رمضان، ماه دعا، ارتباط گیری با پروردگار عالم، توجه، تنبه، بازگشت به خویشتن و برنامهریزی برای زندگی انسانها است بنابراین وقتی روزهدار از پروردگار طلب عفو و بخشش دارد به معنای ایجاد روحیه تغییر، توجه و برنامهریزی جدید برای زندگی بهتر است.
وی درباره اهمیت برنامهریزی در بخشیدن شدن انسان عنوان کرد: انسان با برنامه روحی و معنوی میتواند دروازههای بسته را باز کند و در محضر خداوند محبوب شود.
علم الهدی افزود: وقتی انسان یک قدم از قلب خود بر میدارد و سفر از نفس به سمت حق میکند قطعا برنامه زندگیاش تغییر میکند و مسیر زندگیاش به سمت رضای خداوند تنظیم خواهد شد.
وی گفت: تغییر مسیر زندگی با سفر من النفس الی الحق محقق میشود و آنچه بیشترین تاثیر را در فرآیند زندگی انسان میگذارد، همین مسیر است بنابراین تنها از همین طریق میتوان زندگی را تغییر داد.
رئیس مرکز آموزش عالی «حضرت قاسمبن الحسن (ع)» بیان کرد: گاه انسان دچار روزمرگی رفتارها و برنامههای دست و پاگیر میشود، در چنین شرایطی عاشقان خدا به یکباره قفس تن را میشکنند و از آن رهایی پیدا میکنند و در نهایت هم خود را در افق بالای زندگی میبینند بنابراین برنامههایشان خدا محور میشود و به معارف دینی دسترسی پیدا میکنند.
وی ادامه داد: وقتی انسان خود را در سفره رحمت پروردگار ببیند و از آن قداست و شهد الطاف خداوند بهرهمند شود به قدری کامش شیرین خواهد شد که هیچ مسیر منحرفی نمیتواند او را به سمت خود جذب کند.
علم الهدی خاطرنشان کرد: مغناطیس مهرورزی خداوند به قدری در وجود انسان بخشیده شده سنگین میشود که ناخودآگاه مسیرش را به سمت خدامحوری تغییر میدهد.