گروه سیاسی ؛ غلامرضا اولیایی مدرس دانشگاه و تحلیلگر امور بین‌الملل در یادداشتی، نوشت: کشور جمهوری اسلامی ایران در طول عمر چهل ساله خود با انواع مختلف تحریم‌ها توسط کشور‌های غربی به ویژه رژیم آمریکا در حوزه‌های مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، نظامی، انسانی، هسته‌ای و همین طور تحریم اشخاص حقیقی و حقوقی و بسیار حوزه‌های دیگر، که به نوعی در همه دولت‌های پس از انقلاب به انحای متفاوت جاری و ساری بوده، مواجه است.

در حال حاضر موضوع تحریم نفتی ایران به یکی از مهمترین خبر‌های روز در ایران و کشور‌های غربی تبدیل شده است و در این خصوص نیز مسئولان ایران واکنش‌های رسانه‌ای و تا حدودی کلامی  نشان داده‌اند. ضمن اینکه یکی از بزرگترین وابستگی‌ها به صنعت نفت در جامعه امروزی ما، چیزی غیر از تورم بالای اقتصادی و عقب ماندن در حوزه‌های صنعتی، انرژی و پتروشیمی، صنایع کوچک و بزرگ، صنایع کشتی و هواپیما سازی وده‌ها بلکه صد‌ها حوزه دیگر نیز نبوده است.

 

می‌توان این تحریم‌ها را تبدیل به فرصتی طلایی برای پیشبرد اهداف غایی کشور نمود و بتوان برای همیشه از این وابستگی افراطی، کشور و مردم را نجات داد. البته این شعار نیز در بین مسئولین به کرار مطرح شده است لیکن تابحال تدبیری مناسب در جهت ارائه راهکاری متناسب، برای بیرون رفت از آن مشاهده نمی‌شود.

هم اینکه نیز بایستی در کنار برقراری تعاملات سیاسی و بین المللی با کشور‌های دریافت کننده نفت ایران، کشور‌های با نفوذ منطقه، کشور‌های غربی و اروپایی به جز دولت مردان آمریکایی که حقیقتاً بد عهده و لاقید هستند، در صورت ارائه راه حلی قاطع و منصفانه، رایزنی کرد و در صورت دستیابی و یاعدم دستیابی به این توفیق، بتوان این موضوع را مورد توجه قرار داد.

 

یکی از شیرین‌ترین درآمد‌های بالای دولت فعلی آمریکا، تلکه کردن عربستان و برخی کشور‌های حاشیه خلیج فارس برای نگهداری و حفاظت از اهداف، منافع و اهم‌تر از همه، دوام و حفظ حکومت سردمداران آن کشور‌هاست.

 

جمهوری اسلامی ایران با اقتدار منطقه‌ای که دارد توسط یکی از محبوب‌ترین و مقتدرترین نیرو‌های نظامی خود یعنی سپاه پاسداران از خلیج فارس و به ویژه تنگه هرمز، حراست و حفاظت می‌کند بنابراین می‌تواند با ارائه ساز و کار داخلی و بین المللی، هزینه‌ برقراری امنیت دریایی را جهت حمل و نقل کالا‌های صادراتی و وارداتی از کشتی‌های عبوری از این تنگه دریافت کند.