همایون اسعدیان در این نشست به تجربه خود در شورای پروانه ساخت اشاره کرد و گفت: خواندن فیلمنامه‌ها برای من بسیار جذاب بود و با توجه به اینکه نزدیک به 400 فیلمنامه را در دوره فعالیت خود مطالعه کردم، به صورت کلی فهمیدم چه در سینما می‌گذرد. متاسفانه تمام فیلمنامه‌ها به شدت شبیه به هم بودند و به هیچ عنوان تنوع موضوعی و ساختاری مشاهده نمی‌شد.

وی ادامه داد: می‌شد دید که فیلمنامه‌ها سطحی هستند اگرچه هیچ میزان و معیاری برای سنجش سطحی بودن فیلمنامه‌ها نیست اما غریزه ما مشخص می‌کند که فیلمنامه‌ها در چه حدی هستند. در برخی از مواقع حتی به ابتذال هم کشیده می‌شدند. متاسفانه برخی از افراد برای اینکه کمدی کار کنند فکر می‌کنند به هر قیمتی باید مخاطب را بخندانند که اشتباه محض است. گاهی هم در فیلمنامه‌ها می‌دیدم که فرد زحمت کوچکترین تحقیق را به خود نداده است و فیلمنامه را بر پایه‌ای غلط استوار کرده است.
 
این سینماگر بیان کرد:متاسفانه به ندرت فیلمنامه‌نویسی را می‌بینیم که از زندگی خودش شروع به نوشتن کند. همیشه فکر می‌کند باید فیلمنامه‌اش شبیه به فلان فیلم یا سریال باشد

اسعدیان به دستمزد‌های پایین فیلمنامه‌نویس‌ها اشاره کرد و گفت: فیلمنامه بخش اصلی یک فیلم است و باید برای آن هزینه شود. برای نمونه فیلمی سینمایی که 100 میلیارد برای آن هزینه شده است، باید 3 میلیارد به فیلمنامه اختصاص یابد اما شاهد هستیم که چنین نمی‌شود . به صورت کلی می‌توانیم ببینیم که وضع فیلمنامه‌نویسی خوب نیست. فیلمنامه مثل اسکلت سینماست و ما به آن بها نمی‌دهیم.

وی در آخر صحبت‌هایش رو به فیلمنامه‌نویس‌های حاضر در سالن گفت: همیشه از چیزی بگویید و موضوعی را بنویسید که دغدغه شماست. گاهی به اشتباه فکر می‌کنیم اگر شبیه به فلان کارگردان باشیم و یا از فلان موضوع که موضوع روز ایران است بگوییم، موفق می‌شویم که این اشتباه است.

اگر قرار باشد یک روز پس از یک اتفاق، فیلمی بسازیم، آن فیلم به درد مطبوعات می‌خورد نه سینما. فیلمنامه‌نویس نباید طبق موضوعی که مشاهده می‌کند به صورت لحظه‌ای فیلمنامه بنویسد. فیلمنامه‌نویس باید دغدغه حسی داشته باشد، موضوعی آزارش بدهد تا بتواند فیلمنامه خوبی بنویسد.