محسن محمدسیفی، اسطوره بیتکرار ووشوی ایران که سالها با صلابت بر قلههای جهانی ایستاد، اما سرانجام در پی آسیبدیدگیهای متوالی، تصمیم به خداحافظی از دنیای قهرمانی گرفت. او که اکنون تجربیات گرانبهای خود را در کسوت مربی به تیم ملی ساندا منتقل میکند در گفتوگویی ویژه با خبرگزاری میزان ناگفتههایی از تلخیهای آسیبدیدگی، تحلیل وضعیت نسلهای رزمی و چالشهای پیش روی ورزشکاران امروز مطرح کرده است که در ادامه میخوانید:
خبر خداحافظی شما برای جامعه ورزش سنگین بود. دقیقاً چه اتفاقی افتاد که تصمیم به این جدایی گرفتید؟
مصدومیت من مربوط به امروز و دیروز نبود. پارگی مینیسک داشتم و به دلیل حضور پیاپی در مسابقات، فرصت درمان اصولی نداشتم. تصمیم داشتم پیش از بازیهای ناگویا عمل جراحی کنم، اما پزشکان هشدار دادند که بازگشت به میادین پس از این عمل بسیار دشوار است. با این حال تصمیم گرفتم پس از بازیهای آسیایی اقدام کنم. متأسفانه در جریان انتخابی تیم ملی، ضربات شدیدی به زانویم وارد شد که باور کنید حتی قلبم هم تیر کشید. در نهایت، مشخص شد که دچار پارگی رباط داخلی و آسیب استخوانی هم شدهام. پس از ساعتها تأمل و مشورت، به این نتیجه رسیدم که حضور در ناگویا با این شرایط، صلاح نیست و در واقع این رقابتها قرار بود آخرین سکانس من در دنیای ووشو باشد که قسمت نشد.
این تصمیم برای کسی که سالها با موفقیت در اوج بوده، قطعاً آسان نیست. با این حکم و قسمت چطور کنار آمدید؟
همیشه معتقدم هر اتفاقی حکمتی دارد. از تصمیم خداحافظی که گذشتیم، فدراسیون لطف کرد و مرا به کادر فنی تیم ملی ساندا دعوت کرد. حالا با تمام وجود در خدمت بچهها هستم و هر آنچه در این ۲۰ سال آموختهام را به آنها منتقل میکنم.
نگاه شما به نسلهای فعلی ووشو چیست؟ آیا میتوان دوباره آن دوران طلایی که شما بخشی از آن بودید را تکرار کرد؟
ما نسلهای طلایی کم نداشتیم؛ دورانی که حسین اوجاقی کاپیتان بود و قهرمانانی مثل حمید قلیپور و جواد آقایی حضور داشتند. من چهارمین نسل از این مسیر را هم دیدهام و با آنها کار کردم. صادقانه بگویم، بازگشت به آن سطح استمرار بسیار دشوار است. قهرمانان فعلی خوب هستند، اما حفظِ سطح اول دنیا برای چندین سال متوالی، چالشی است که در رشتههای رزمی به وضوح دیده میشود.
به نظر شما چرا ورزشکاران امروز کمتر میتوانند مثل نسلهای قبل، سالها در اوج باقی بمانند؟
یکی از عوامل اصلی، جذابیتهای مالی در مسابقات رینگی و قفس (MMA) است. بدون تعارف شرایط مالی مبارزات آزاد وسوسهکننده است. وقتی درآمد در آن رشتهها چند برابرِ ورزش رسمی است، طبیعی است که فایترها به آن سمت سوق پیدا کنند. من خودم ۱۰ مبارزه در MMA داشتم که ۸ پیروزی کسب کردم و مبالغی که دریافت کردم با هیچ رشته دیگری قابل مقایسه نیست. برای مقایسه، برای مدال نقره قهرمانی جهان، پس از چند ماه ۱۸۰ میلیون تومان پاداش گرفتم، اما در MMA برای یک پیروزی بزرگ حدود ۵ هزار دلار دریافت کردم؛ حتی برای تکمبارزهها هم حداقل ۲ هزار دلار پرداخت میشود. تا زمانی که منابع مالی به بدنه رشتههای رزمی تزریق نشود، شرایط برای حفظ استعدادها سخت خواهد بود.
وضعیت تیم ملی ساندا را برای بازیهای پیش رو چطور ارزیابی میکنید؟
تیم فعلی ما بسیار جوان و در عین حال باتجربه است. میانگین سنی بچهها حدود ۲۱ تا ۲۲ سال است. ترکیب خوبی داریم و به جز مهدی کرمانی که تجربه یک رقابت بینالمللی را دارد، سایر بچهها حداقل ۳ یا ۴ دوره مسابقه برونمرزی را تجربه کردهاند. تمام تلاش ما آمادهسازی حداکثری است. اگرچه پیشبینی نتیجه در آوردگاه بزرگی مانند بازیهای آسیایی ناگویا و در تقابل با قدرتهای شرق آسیا بسیار سخت است، اما امیدوارم بچهها در شأن ووشوی ایران ظاهر شوند و نتایج درخور توجهی کسب کنند.
انتهای پیام/