حاجی علیاف، دارنده ۲ مدال المپیک، سه عنوان قهرمانی جهان و چهار قهرمانی اروپا، که حدود ۲ سال پس از پایان دوران قهرمانی خود هدایت تیم کشتی آزاد نوجوانان جمهوری آذربایجان را بر عهده گرفته است، در گفتوگو با پایگاه خبری Azerisport اظهار داشت: پایان دادن به دوران قهرمانی پس از سالها حضور در سطح اول کشتی آسان نیست، اما بازگشت به تشک در قامت مربی، انگیزه و انرژی تازهای به من داده است.
وی با قدردانی از اعتماد مسئولان فدراسیون کشتی آذربایجان افزود: عاشق مربیگری هستم و تمام تلاشم را به کار میگیرم تا موفقیتهای دوران قهرمانیام را این بار در کنار تشک تکرار کنم.
سرمربی تیم نوجوانان آذربایجان درباره رقابتهای کشتی قهرمانی جهان زیر ۱۷ سال که مردادماه پس از ۱۴ سال بار دیگر به میزبانی باکو برگزار خواهد شد، گفت: حضور در این مسابقات برای من اتفاقی ویژه است. زمانی که کشتیگیر بودم، همیشه از حمایت هواداران برخوردار بودم و امیدوارم این بار نیز در جایگاه مربی از حمایت آنان بهرهمند شوم. هدف ما کسب بهترین نتیجه و معرفی چند قهرمان جهان است.
دارنده سه مدال طلای جهان با اشاره به عملکرد موفق شاگردانش در رقابتهای قهرمانی اروپا، تصریح کرد: هرچند سه کشتیگیر ما در اروپا قهرمان شدند، اما مسابقات جهانی سطح متفاوتی دارد و بهترینهای جهان در آن حضور خواهند داشت. با این حال، به توانایی تمامی نفرات تیم، اعم از مدالآوران و سایر کشتیگیران، ایمان دارم و معتقدم با حمایت تماشاگران در باکو عملکرد بهتری خواهند داشت.
علیاف درباره برگزاری مسابقات انتخابی پیش از اعزام تیم به رقابتهای جهانی نیز گفت: معتقدم برگزاری انتخابی تصمیم درستی بود. در وزن ۶۰ کیلوگرم، الجان حسناف که در قهرمانی کشور سوم شده بود، پس از پیروزی در مسابقات انتخابی، جایگزین نفر نخست شد و توانست شایستگی خود را ثابت کند. این رقابتها به کشتیگیران یادآوری میکند که هیچ جایگاهی دائمی نیست و همه باید برای حفظ دوبنده تیم ملی تلاش کنند.
وی در پاسخ به پرسشی درباره اهدافش در عرصه مربیگری اظهار کرد: اگرچه تنها مدالی که در دوران قهرمانی از کسب آن بازماندم، طلای المپیک بود، اما از مسیر حرفهای خود رضایت دارم. اکنون هدفم موفقیت در مربیگری است و قصد ندارم برای همیشه در ردههای پایه بمانم. برنامهام این است که پس از بازیهای المپیک، در تیمهای بزرگسالان فعالیت کنم.
قهرمان پیشین کشتی جهان در پایان درباره این جمله که هر قهرمان بزرگی الزاماً مربی بزرگی نمیشود گفت: افتخارات گذشته تضمینی برای موفقیت در مربیگری نیست. یک مربی باید صبور باشد، کارش را دوست داشته باشد، دانش خود را منتقل کند و از موفقیت شاگردانش همانقدر خوشحال شود که از قهرمانیهای خودش خوشحال میشد. اگر این ویژگیها وجود داشته باشد، میتوان در مربیگری نیز به موفقیت رسید.
انتهای پیام/