سرویس جهانی BBC در گزارشی به بررسی عملکرد تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ پرداخت و نوشت:
«دلشکستگی در جام جهانی چیزی غیرعادی نیست. در برابر هر لحظه شکوه و افتخار، داستانی از بدشانسی وجود دارد؛ کشوری که از بخت بد خود و بیعدالتیهایی که باعث حذفش شدهاند، حسرت میخورد، اما کمتر تیمی سرنوشتی به تلخی آنچه ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ تجربه کرد، داشته است.
شاگردان امیر قلعهنویی، در حالی که حتی پیش از به صدا درآمدن سوت آغاز مسابقات با چالشهایی بیسابقه روبهرو بودند، خود را در موقعیتی قرار دادند که صعود به مرحله یکشانزدهم نهایی در دسترسشان بود؛ اما این رؤیا در آخرین لحظه… نه یکبار، بلکه دو بار از چنگشان خارج شد.
با وجود آنکه ایران مرحله گروهی را بدون شکست پشت سر گذاشت، تنها به دلیل تفاضل گل از صعود بازماند.
اما داستان، بسیار فراتر از این بود… گل دقیقه آخر ایران مردود شد
پس از تساوی مقابل نیوزیلند و بلژیک، ایران میدانست که پیروزی برابر مصر در سیاتل، صعود به مرحله حذفی را قطعی خواهد کرد. ایران خیلی زود عقب افتاد، اما واکنش خوبی نشان داد. هرچند پنالتی مهدی طارمی مهار شد، اما رامین رضاییان با ضربهای هوشمندانه از زاویهای بسته بازی را به تساوی کشاند.
نتیجه تا وقتهای تلفشده نیمه دوم ۱-۱ باقی ماند؛ جایی که شجاع خلیلزاده پس از یک رفتوبرگشت در محوطه جریمه، توپ را وارد دروازه کرد. شادی انفجاری بازیکنان آغاز شد. خلیلزاده پیراهنش را از تن درآورد ـ که بعداً بابت آن کارت زرد گرفت ـ و با یک عینک آفتابی ژست گرفت و عکس یادگاری گرفت.
اما این شادی خیلی زود به اندوه تبدیل شد؛ زیرا گل به دلیل آفساید مردود اعلام شد. این تصمیم، میلیمتریترین آفساید ممکن بود؛ نوک پای خلیلزاده تنها اندکی جلوتر از مدافع ماقبل آخر قرار داشت.
بازی با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید و ایران ناچار شد منتظر نتایج دیگر مسابقات بماند تا سرنوشت صعودش مشخص شود؛ شاید برای نخستین بار به مرحله حذفی جام جهانی برسد.
امید… و سپس شوک دوباره؛ ایران باید تا آخرین مسابقات گروه منتظر میماند.
دیدار الجزایر و اتریش برای ایران حیاتی بود؛ زیرا پیروزی هر یک از دو تیم، ایران را راهی مرحله بعد میکرد. این مسابقه جذاب تا دقایق پایانی با نتیجه ۲-۲ دنبال میشد؛ نتیجهای که به حذف ایران منجر میشد، اما در دقیقه ۹۳، ریاض محرز با فراری تماشایی گل سوم الجزایر را به ثمر رساند.
تنها چند لحظه تا پایان باقی مانده بود و «تیم ملی» دوباره در آستانه صعود قرار گرفت، اما هنوز پایان ماجرا فرا نرسیده بود. اتریش برای جبران جلو کشید و تنها چند ثانیه مانده به پایان، ساشا کالایژیچ با ضربه سر گل تساوی را به ثمر رساند. برای دومین بار در کمتر از ۲۴ ساعت، شادی ایران در آخرین لحظه به اندوه تبدیل شد.
در نهایت، سنگال به لطف تفاضل گل بهتر، آخرین سهمیه تیمهای سوم را به دست آورد و کیپورد نیز با وجود سه تساوی ـ درست مانند ایران ـ به عنوان تیم دوم گروه H راهی مرحله بعد شد.
«کشور میزبان با ما بسیار ناعادلانه رفتار کرد»
اینکه ایران تا این اندازه به صعود نزدیک شد، با توجه به شرایط ویژهای که پشت سر گذاشت، خود دستاوردی قابل توجه بود. ایران در حالی در جام جهانی شرکت کرد که همزمان کشورش درگیر تنش و جنگ با ایالات متحده و اسرائیل بود.
پیش از آغاز مسابقات، محل اردوی تیم از آریزونا به تیخوانا در مکزیک منتقل شد و تیم در طول مسابقات با محدودیتهای شدید سفر روبهرو بود. طبق شرایط ویزا، ایران تنها یک روز پیش از دو مسابقه نخست خود اجازه ورود به آمریکا را داشت و باید همان روز مسابقه دوباره این کشور را ترک میکرد.
امیر قلعهنویی بعداً تیمش را «مظلومترین تیم» این جام جهانی توصیف کرد. او گفت که تیم ملی از زمان آمادهسازی خود «محروم» شده و «کمتر از نصف» فرصت تمرینی مورد نیازش را در اختیار داشته، در حالی که سایر تیمها در شرایطی عادی آماده مسابقات شده بودند.
هرچند برای دیدار مقابل مصر در سیاتل این محدودیتها تا حدی کاهش یافت و تیم توانست دو روز زودتر وارد آمریکا شود، اما پس از مسابقه دوباره مجبور شد به تیخوانا بازگردد.
قلعهنویی پس از پایان مسابقه نیز بار دیگر نارضایتی خود را ابراز کرد: به بازیکنانم و اعضای تیم میگویم که به آنها افتخار میکنم. کاری که این جوانها و این بازیکنان انجام دادند، باید در تاریخ ثبت شود؛ زیرا کشور میزبان با ما بسیار ناعادلانه رفتار کرد. با وجود تمام این مشکلات، توانستیم عملکرد خوبی داشته باشیم و امروز دنیا به مردم ایران و تیم ما افتخار میکند. از فیفا میخواهم اجازه ندهد در جامهای جهانی آینده، کشورهای میزبان چنین رفتاری با بازیکنان و تیمها داشته باشند.
انتهای پیام/