در حالی که جهان همواره از کرامت انسانی، عدالت و حقوق بشر سخن میگوید، حدود ۹ هزار و ۵۰۰ اسیر فلسطینی همچنان در زندانهای رژیم صهیونیستی در شرایطی نگهداری میشوند که به گفته نهادهای حقوق بشری، با این اصول در تضاد کامل است.
در پشت دیوارهای زندانهای رژیم صهیونیستی، به دور از نگاه رسانهها و مراسم رسمی، اظهارات اسیران و آزادشدگان فلسطینی از شکنجههای جسمی و روانی، محرومیت از درمان، گرسنگی، سلول انفرادی و نقض گسترده ابتداییترین حقوق انسانی ادامه دارد؛ موضوعی که شکاف میان شعارهای بینالمللی و واقعیت زندگی اسیران فلسطینی را بیش از پیش آشکار کرده است.
شکنجه؛ بخشی از سیاست رسمی رژیم صهیونیستی
کارشناسان و نهادهای حقوق بشری میگویند که شکنجه جسمی و روانی در زندانهای رژیم صهیونیستی همچنان به عنوان یک سیاست ثابت، سازمان یافته و برنامهریزیشده علیه اسیران فلسطینی اعمال میشود و به بخشی از زندگی روزمره آنها تبدیل شده است.
براساس گزارشها، اداره زندانهای صهیونیستی طی ۳ دهه پیش از آغاز جنگ غزه، شیوههای جدیدی از شکنجه و محدودیت را به کار گرفته و این اقدامها، به ویژه پس از آغاز جنگ، ابعاد گستردهتری یافته است.
سازمان امنیت داخلی رژیم صهیونیستی (شاباک) نقش اصلی را در این روند برعهده دارد و دیگر نهادهای امنیتی این رژیم نیز در اجرای آن مشارکت دارند. گاهی برخی پزشکان، پرستاران و کارکنان وزارت بهداشت رژیم صهیونیستی نیز به طور مستقیم یا غیرمستقیم در این روند دخیل هستند.
آمارها نشان میدهد که از آغاز جنگ غزه تاکنون، دست کم ۹۱ اسیر فلسطینی در بازداشت به شهادت رسیدند؛ آماری که تنها شامل شهدایی است که هویت آنها اعلام شده و احتمال میرود شمار واقعی شهدا بیشتر باشد.
گرسنگی تا تجاوز؛ فهرست طولانی شکنجهها
کارشناسان میگویند که شیوههای شکنجه علیه اسیران فلسطینی بسیار متنوع است و از ضرب وشتم شدید، ضربه با قنداق سلاح، کندن ناخن، بازجوییهای خشن میدانی، گرسنگی، تشنگی، محرومیت از خواب، درمان و حتی استفاده از سرویس بهداشتی آغاز میشود.
نگه داشتن اسیران برای ساعتهای طولانی زیر باران زمستان یا آفتاب سوزان تابستان در حالی که برهنه یا نیمهبرهنه هستند، رها کردن سگها برای حمله به آنها، آزار و تجاوز جنسی، تهدید به بازداشت یا تجاوز به اعضای خانواده و تهدید به بمباران یا به شهادت رساندن آنها نیز از دیگر شیوههای اعمال فشار بر اسیران است.
کارشناسان همچنین به قطع کامل ارتباط اسیران با جهان خارج، جلوگیری از ملاقات خانوادهها، محدودیت دسترسی وکلا، نمایش تصاویر ویرانیهای غزه برای شکستن روحیه اسیران و شرایط تحقیرآمیز نگهداری اشاره کرده و میگویند که این اقدامات از مفهوم متعارف شکنجه فراتر رفته است.
این رفتارها تنها به بازداشتگاه سدیتیمان محدود نیست، بلکه در دیگر زندانهای تحت مدیریت وزارت امنیت داخلی رژیم صهیونیستی به ریاست ایتمار بنگویر نیز مشاهده میشود.
سهم بیشتر بازداشتشدگان غزه
کارشناسان امور اسیران میگویند که همه اسیران فلسطینی در معرض این رفتارها قرار دارند، اما بازداشتشدگان غزه بیشترین سهم را از این شکنجهها تحمل میکنند.
آنها تاکید میکنند که هدف شکنجه در زندانهای رژیم صهیونیستی تنها گرفتن اعتراف یا اطلاعات نیست، بلکه تحقیر فلسطینیان، نابودی شخصیت ملی آنها، شکستن اراده، تاثیرگذاری بر اندیشه و باورهایشان و در نهایت تاثیر بر جامعه فلسطینی است؛ تا جایی که زندانها به محل شکنجه، مرگ تدریجی و گورستان زندگان تبدیل شدهاند.
زندانهایی دور از چشم رسانهها
براساس گزارشها، رژیم صهیونیستی همچنان از ورود رسانهها و نمایندگان نهادهای بینالمللی به زندانها جلوگیری میکند، اما تصاویر اسیران آزادشده و آثار جسمی و روانی باقی مانده بر چهره و بدن آنها، شواهدی آشکار از شدت شکنجهها به شمار میرود.
انتهای پیام/