بمباران بوداهای بامیان و تخریب آنها در سال ۲۰۰۱ در سراسر جهان محکوم شد، اما تخریب ویرانههای صور و دیگر اماکن باستانی توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی به سختی مورد توجه جهانیان قرار گرفت.
به گزارش میدلایست آی، در اوایل سال ۲۰۰۱، مجسمهها غولپیکر بودا در دره بامیان افغانستان که قدمت آنها به قرن ششم میلادی برمیگشت، منفجر شدند؛ جهان از تخریب میراث فرهنگی خشمگین شد و رسانههای غربی درگیر ابراز نگرانی از دست دادن ۲ مجسمهای شدند که احتمالا بیشتر مردم از وجود آنها بیخبر بودند، اما با این وجود نمادی از «بشریت جمعی» ما بودند.
فیلیپ تی. ریکر، معاون سخنگوی وزارت خارجه آمریکا، در آن زمان بیانیهای مطبوعاتی صادر و ادعا کرد که آمریکا از تخریب بوداها و دیگر آثار باستانی «ناراحت و گیج» است؛ وی مدعی شد: تخریب عمدی مجسمهها و پیکرههایی که توسط مردمان ادیان مختلف مقدس شمرده میشوند، غیرقابل درک است.
البته، هنگامی که آمریکا در اواخر همان سال بهاصطلاح «جنگ علیه تروریسم» را آغاز کرد و متعهد به بمباران افغانستان تا بنبست شد، هیچ نگرانی مشابهی از «تخریب عمدی» یا قتلعام «مردم ادیان مختلف» وجود نداشت، اما چنین ریاکاری بخشی جداییناپذیر از یک طرز فکر امپریالیستی است که مبنی بر غیرانسانیسازی شرقشناسانه، دغدغه فرهنگی گزینشی و تبدیل «میراث» به سلاح است.
در حالی که روایت غالب بامیان این بود که بوداها به دلیل بتپرستی از بین برده شدند، نیویورک تایمز در مقالهای که در ۱۹ مارس ۲۰۰۱ (۲۹ اسفند ۱۳۷۹) منتشر شد، روایتی کمی متفاوت از وقایع ارائه داد.
این مقاله به نقل از فرستاده طالبان، ادعا کرد که این تخریب توسط شورایی که از پیشنهادهای پولی اروپاییها و دیگر کشورهای خارجی برای حفظ مجسمهها خشمگین بودند، اما نه برای کمک به یک میلیون افغانستانی که با گرسنگی روبهرو هستند، دستور داده شده بود؛ وی به این رسانه گفت که اعضای شورا از اولویتهای نابجا «آنقدر عصبانی» بودند که «گفتند: اگر با تحریمهای اقتصادی آینده ما را نابود میکنید، نمیتوانید به میراث ما اهمیت دهید» و بنابراین تصمیم گرفتند که این مجسمهها باید نابود شوند.
جنگ علیه تمدن
یک ربع قرن پس از آن حادثه و در جنگ ۲۰۲۶ آمریکا و متحد نسلکش آن رژیم صهیونیستی علیه ایران، ریاکاری بودای بامیان بار دیگر به ذهن خطور میکند؛ به هر حال، ایران خانه بسیاری از میراث فرهنگی و اماکن باستانی است که بسیاری از آنها در حمله چند ماهه آسیب دیدهاند.
اما از آنجا که این آمریکا و رژیم صهیونیستی هستند و نه آنها که تخریب را انجام میدهند، هیچکس به شدت از دست دادن تاریخ و از دست دادن گسترده جان انسانها خشمگین نیست؛ در یکی از حملههای آغازین جنگ، حمله موشکی کروز آمریکا به یک مدرسه ابتدایی در شهر میناب بیش از ۱۷۵ نفر را قتلعام کرد که بیشتر آنها دختر مدرسهای بودند.
طبق معمول، مطبوعات آمریکا تمام تلاش خود را کردند تا زمانی که کاملا اجتنابناپذیر نشده بود، گزارش مفصلی در مورد این موضوع منتشر نکنند؛ در حالی که صحبت از نابودی «آیندهها» است.
آسیبهای آمریکا و رژیم صهیونیستی به گنجینههای تاریخی ایران، جنگ علیه یک تمدن از سوی دشمنی است که فرهنگی ندارد و به نمادهای فرهنگی توجهی نمیکند، تاریخی ندارد و به نشانههای تاریخ احترامی نمیگذارد.
در عین حال، در لبنان، جایی که ارتش رژیم صهیونیستی با حمایت آمریکا بیش از ۳ هزار و ۸۲۰ نفر را در سه ماه و نیم قتلعام کرده، تمدن نیز مورد حمله قرار گرفته است.
ازجمله برجستهترین اهداف بمباران دیوانهوار و استراتژی زمین سوخته رژیم صهیونیستی، شهر صور در جنوب لبنان است که با قدمت تقریبا ۵ هزار ساله خود، یکی از قدیمیترین شهرهای مسکونی جهان است.
صور، یک میراث جهانی یونسکو، دارای یک هیپودروم رومی (استادیومی باستانی برای مسابقات اسبدوانی و ارابهرانی) قرن دومی، یک گورستان فنیقی، خیابانهای ستونبندی شده باستانی که به سمت دریا امتداد یافتهاند و بسیاری از جواهرات باستانی دیگر است که بمباران و به فراموشی سپرده شد.
قلعه بوفورت ۹۰۰ ساله در جنوب لبنان که همانطور که یونسکو اشاره میکند، یکی از بهترین نمونههای حفظشده قلعههای قرون وسطایی در غرب آسیا است، نیز توسط صهیونیستها اشغال شده و آسیب دیده است و در شهر شماع، جنوب صور، یک قلعه تاریخی و زیارتگاه اختصاص داده شده به سنت پیتر در معرض تلاشهای تخریب رژیم صهیونیستی قرار گرفته است.
اگر ۵ هزار سال میراث فرهنگی و بشریت جمعی توسط طرف دیگری هدف قرار میگرفت، مخاطبان غربی چیزهای بیشتری در مورد فساد همه اینها میشنیدند.
صحبت از تخریب تاریخ در جنوب لبنان که میشود، نمیتوان از یادآوری حادثهای در سال ۲۰۱۳ خودداری کرد، زمانی که مورا کانلی، سفیر وقت آمریکا در لبنان، با عبور از روی یکی از مکانهای باستانی صور با کاروانی از وسایل نقلیه، موفق به آسیب رساندن به آن شد و این حادثه تیتر وبسایت جدلیه را به خود اختصاص داد: لاستیکها روی صور: سفیر آمریکا ویرانهها را ویران میکند.
نیازی به گفتن نیست که رسانههای آمریکا متوجه این موضوع نشدند!
- بیشتر بخوانید:
- واکاوی تخریب میراث فرهنگی در جنگها از منظر حقوق بینالملل و حقوق بشر
- جنایات آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه میراث فرهنگی ایران
گردشگری تخریب
تا به امروز، بوداهای بامیان همچنان مورد توجه قابل توجهی قرار دارند و یک مجسمه ماسهسنگی غولپیکر به افتخار آنها در حال حاضر در شهر نیویورک به نمایش گذاشته شده است.
از سوی دیگر، محل سابق بوداها به یک جاذبه گردشگری تبدیل شد و در سال ۲۰۲۱، انبیسی نیوز گزارش داد که «بازدیدکنندگان کنجکاو میتوانند با حدود ۵ دلار در اطراف پرسه بزنند و از سوراخهای غولپیکر در صخرهای که زمانی مجسمههای باستانی بودا در آن قرار داشتند، عکس بگیرند».
در سال ۲۰۲۳، واشنگتنپست نوشت: به دلیل نیاز به پول، بلیتهای خرابههای بودا که منفجر شدهاند، به فروش میرسد.
این تنها مورد از پول درآوردن از چیزهایی که منفجر شدهاند، نیست؛ در شکلی بسیار بیمارگونهتر از گردشگری تخریب، دوربینهای دوچشمی نصبشده در یک عرشه رصد در شهر سدروت اراضی اشغالی، منظرهای نزدیک با حداقل هزینه از ویرانی نوار غزه توسط رزیم صهیونیستی را به بازدیدکنندگان ارائه میدهند.
برخی پاپکورن میآورند تا از این گردش نهایت استفاده را ببرند.
از اکتبر ۲۰۲۳ (مهر ۱۴۰۲)، جنگ نسلکشی مورد حمایت آمریکا علیه غزه رسما بیش از ۷۳ هزار نفر را قتلعام کرده، اگرچه آمار واقعی مرگومیر بدون شک بسیار بیشتر است.
اما موضوع فقط کشتن نیست؛ در غزه و لبنان، نسلکشی، بومکشی و تاریخکشی بهطور جداییناپذیری به هم مرتبط هستند و همچنان که رژیم صهیونیستی با کمک آمریکا به دنبال نابودی مردم و فرهنگها است، این نابودی خودِ تظاهر به بشریت جمعی است.
انتهای پیام/