تیم ملی ایران در دومین گام مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، یکشنبه شب از ساعت ۲۳:۳۰ در ورزشگاه سوفی لسآنجلس به مصاف بلژیک میرود؛ دیداری که میتواند سرنوشت صعود یا سقوط زودهنگام شاگردان قلعهنویی را مشخص کند.
تساوی پرهزینه برابر نیوزیلند، بیشتر از آنکه یک امتیاز برای ایران داشته باشد، زنگ خطر بزرگی برای کادر فنی بود؛ مسابقهای که ضعفهای ساختاری تیم ملی را بهویژه در فاز دفاعی به شکلی آشکار نمایان کرد. تیمی که قرار بود با ثبات و تجربه وارد جام جهانی شود، مقابل حریفی که روی کاغذ سادهترین رقیب گروه بود، بارها در سازمان دفاعی متزلزل نشان داد و حالا در آستانه نبرد با بلژیک، این نگرانیها به اوج رسیده است.
مهمترین بحران این روزهای ایران، قلب خط دفاع است؛ جایی که زوج علی نعمتی و شجاع خلیلزاده در بازی نخست نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. اشتباه در جاگیری، کندی در پوشش فضا و ضعف در خروج از فشار، سه مشکل بزرگی بود که مقابل نیوزیلند بارها تکرار شد و حالا برابر خط حمله سریع و باکیفیت بلژیک، میتواند بهای سنگینتری داشته باشد. شاید زمان آن رسیده باشد که کادر فنی از تعارف عبور کند؛ نیمکتنشینی یکی از این دو مدافع شاید کافی نباشد، بلکه نمایش بازی اول این پیام را داد که هر دو نیاز به استراحت و بازنگری دارند.
در چنین شرایطی، محمدحسین کنعانیزادگان جدیترین گزینه برای ورود به ترکیب اصلی است؛ مدافعی که تجربه و قدرت رهبری بیشتری در خط عقب دارد و میتواند بخشی از آشفتگی دفاعی ایران را کاهش دهد. در کنار او، دانیال ایری هم گزینهای است که شاید در این مقطع حساس بتواند با انرژی و تمرکز بیشتر، جایگزینی قابل اتکا باشد. تصمیم سخت است، اما ادامه دادن با همان ترکیب قبلی، میتواند ریسکی غیرقابل جبران باشد.
اما بحران فقط به خط دفاع ختم نمیشود. در میانه میدان هم ایران مقابل نیوزیلند به اندازه کافی محکم ظاهر نشد. فاصله خطوط زیاد بود و هافبکها در قطع ارتباط میان خط میانی و حمله حریف موفق عمل نکردند. حالا برابر تیمی که کوین دیبروینه، یوری تیلمانس و آمادو اونانا را در اختیار دارد، این ضعف میتواند به نقطه فروپاشی تبدیل شود.
اینجاست که نام امیرمحمد رزاقینیا جدیتر از همیشه مطرح میشود؛ بازیکنی جوان که در اردوهای اخیر نشانههایی از جسارت، دوندگی و قدرت تخریب در میانه میدان نشان داده است. شاید بازی مقابل بلژیک، بهترین زمان برای اعتماد به او باشد؛ نه فقط برای ایجاد انرژی تازه، بلکه برای بستن فضای بازیسازی ستارههای بلژیک. تیم ملی در بازی اول نشان داد به یک هافبک جنگنده و باطراوت نیاز دارد و رزاقینیا میتواند همان مهره گمشده باشد.
از نظر تاکتیکی هم به نظر میرسد ایران باید واقعبین باشد. برابر بلژیک، بازی باز و هجومی میتواند خودکشی تاکتیکی باشد. تیمی که مقابل نیوزیلند در ساختار دفاعی مشکل داشت، بعید است بتواند در برابر فشار شدید بلژیک فوتبال مالکانه و تهاجمی بازی کند. منطقیترین راهکار، فشرده کردن خطوط، کاهش فضا در یکسوم دفاعی و تکیه بر ضدحملات است؛ همان مدلی که شاید زیبا نباشد، اما در جام جهانی گاهی تنها راه بقاست.
در سمت راست، حضور صالح حردانی به جای رامین رضاییان در نقش مدافع راست میتواند وزن دفاعی تیم را بالا ببرد و رامین با آزادی بیشتر در جلو، به ضدحملات سرعت بدهد. محمد محبی هم با تحرک و سرعتش میتواند سلاح مهم ایران در انتقالهای سریع باشد؛ جایی که شاید تنها نقطه امید برای ضربه زدن به بلژیک باشد.
این مسابقه فقط یک بازی نیست؛ آزمون شجاعت برای امیر قلعهنویی است. آزمونی که نشان میدهد آیا او حاضر است از نامها عبور کند و تصمیمات بزرگ بگیرد یا همچنان به همان ترکیب متزلزل وفادار میماند. جام جهانی جای فرصت دوباره نیست؛ مخصوصاً وقتی روبهرویت تیمی مثل بلژیک ایستاده باشد.
یکشنبه شب در لسآنجلس، ایران فقط برای امتیاز نمیجنگد؛ برای ترمیم اعتبارش، برای زنده نگه داشتن رویای صعود و برای اثبات اینکه اشتباهات بازی اول قرار نیست تکرار شوند. اما برای رسیدن به این هدف، شاید قبل از هر چیز، یک زلزله واقعی در ترکیب لازم باشد.
انتهای پیام/