رعایت حقوق بینالملل بشردوستانه (IHL) در دنیای امروز بیش از هر زمان دیگری به محکی برای سنجش پایبندی به اصول انسانی تبدیل شده است.
در میان انبوهی از قوانین بینالمللی که برای مهار خشونت جنگها تدوین شدهاند، ماده ۵۷ پروتکل اول الحاقی به کنوانسیونهای ۱۹۴۹ ژنو (تصویب شده در سال ۱۹۷۷)، به عنوان یکی از حیاتیترین خطوط قرمز حقوقی شناخته میشود؛ مادهای که هدف اصلی آن، ایجاد یک سپر حفاظتی محکم برای شهروندان کمدفاع در برابر حملههای نظامی است.
به گزارش منابع حقوقی و کمیته بینالمللی صلیب سرخ (ICRC)، این ماده با عنوان رسمی «اقدامات احتیاطی در حمله»، افراد مرتبط و طراحان نظامی را ملزم میکند که در تمام مراحل یک عملیات جنگی، مراقبت مستمر و دائم برای مصون ماندن جان و مال غیرنظامیان به عمل آورند.
قلب تپنده حقوق بشردوستانه؛ اصل احتیاط در عملیات
ماده ۵۷ پروتکل اول الحاقی را میتوان تجلی عملی اصل احتیاط در حقوق جنگ دانست. براساس این بند قانونی، تعهد به حفاظت از جان انسانها تنها یک توصیه اخلاقی نیست، بلکه یک تکلیف حقوقی الزامآور است.
این ماده تاکید میکند افرادی که برای یک حمله برنامهریزی یا تصمیمگیری میکنند، باید پیش از فشردن هر ماشهای، مجموعهای از راستیآزماییهای سختگیرانه را انجام دهند.
اولین وظیفه کلیدی، احراز هویت هدف است. طراحان حمله موظفند تمام اقدامهای ممکن و قابل اجرا را به کار بندند تا مطمئن شوند هدف مورد نظر، یک هدف نظامی است و پناهگاه غیرنظامیان، بیمارستان یا یک اثر باستانی تحت حفاظت ویژه نیست.
حقوق بینالملل در این زمینه صراحت دارد؛ در صورت وجود هرگونه شک و تردید میان نظامی یا غیرنظامی بودن یک مکان یا فرد، اصل بر غیرنظامی بودن آن است و حمله باید متوقف شود.
انتخاب ابزار و شیوههای جنگی؛ ضرورت به حداقل رساندن آسیب
بخش دیگری از ماده ۵۷ بهطور مستقیم به شیوهها و ابزارهای مدیریت جنگ مربوط میشود. افراد مرتبط نباید صرفا به صراحتِ نظامی بودن یک هدف اکتفا کنند، بلکه باید در انتخاب نوع تسلیحات و تاکتیکهای خود بهگونهای عمل کنند که آسیبهای جانبی به شهروندان و زیرساختهای حیاتی (مانند شبکههای آب، برق و مدارس) به کمترین میزان ممکن برسد.
استفاده از تسلیحات کشتار جمعی، بمبها در مناطق پرتراکم شهری، یا آتشباری کورکورانه که تمایزی میان نظامی و غیرنظامی قائل نمیشود، نقض آشکار و مستقیم روح و متن این ماده قانونی به شمار میرود.
معادله تناسب و ضرورت لغو حملات مرگبار
یکی از مترقیترین بندهای ماده ۵۷، پیوند زدن اصل احتیاط به اصل تناسب است. براساس این قانون، حتی اگر هدفی بهطور کامل نظامی تشخیص داده شود، در صورتی که پیشبینی شود آسیبهای جانبی وارد شده به جان یا اموال غیرنظامیان در مقایسه با دستاورد نظامیِ مستقیم و ملموس آن حمله، بیش از حد و نامتناسب باشد، افراد مرتبط موظفند به صراحت از اجرای عملیات خودداری کرده و یا آن را به حالت تعلیق درآورند.
- بیشتر بخوانید:
- حملات نظاممند آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه غیرنظامیان طی تجاوز علیه ایران
- مسئولیتهای فراموششده شورای حقوق بشر در موضوع جنگ علیه ایران
حقوق بینالملل بشردوستانه این دستورالعمل را صادر کرده است که اگر در حین اجرای یک عملیات نظامی، مشخص شود شرایط تغییر کرده و خطر کشتار غیرنظامیان وجود دارد، افراد مرتبط یا اپراتور سلاح باید فورا حمله را لغو کند.
هشدار پیش از حمله؛ حقی برای غیرنظامیان
ماده ۵۷ همچنین طرفهای درگیر در جنگ را مکلف میکند که پیش از آغاز حملههایی که ممکن است جمعیت غیرنظامی را تحت تاثیر قرار دهد، هشدارهای موثر و پیشهنگام صادر کنند. این هشدارها باید به گونهای باشند که به غیرنظامیان فرصت واقعی برای تخلیه و پناه گرفتن در مکانهای امن را بدهد، نه اینکه صرفا ابزاری برای سلب مسئولیتهای حقوقی ارتشها باشد.
چالشهای مدرن و سایه جنایتهای جنگی بر تارک نظام بینالملل
امروزه با پیچیدهتر شدن ابعاد جنگها، ورود هوش مصنوعی به سیستمهای هدفگیری تسلیحاتی و تبدیل شدن شهرهای پرجمعیت به میدان اصلی نبرد، پایبندی به ماده ۵۷ پروتکل اول الحاقی با چالشهای جدی روبهرو شده است.
به اعتقاد کارشناسان ارشد حقوق بینالملل، نادیده گرفتن مفاد صریح این ماده و عدم اتخاذ تدابیر احتیاطی لازم در حملات، نه یک خطای محاسباتی ساده، بلکه طبق ماده ۸۵ همین پروتکل و اساسنامه دیوان کیفری بینالمللی (ICC)، میتواند در زمره نقض فاحش حقوق بشردوستانه قرار گرفته و مصداق بارز جنایت جنگی بهشمار آید؛ جنایتهایی که عاملان، طراحان و دستوردهندگان آن، فارغ از رتبه و جایگاه سیاسی یا نظامیشان، مستوجب پیگرد و مجازات بینالمللی خواهند بود.
انتهای پیام/