تیرانا، پایتخت آلبانی و برخی از شهر‌های این کشور از اوایل ژوئن ۲۰۲۶ شاهد اعتراض‌های گسترده‌ای با نام انقلاب فلامینگو با حضور هزاران نفر بوده‌اند؛ شعار‌های اصلی معترضان شامل «آلبانی برای فروش نیست!»، «اسرائیل و آمریکا بیرون!» و «لغو پروژه» بود.

اعتراض‌های اخیر نشان‌دهنده بیداری در آلبانی است: مردم خواهان حفظ طبیعت، حاکمیت ملی و سیاست خارجی مستقل هستند؛ آینده پروژه و اعتراض‌ها به واکنش دولت، فشار‌های بین‌المللی و نتیجه تحقیقات قضایی بستگی دارد.

این اعتراض‌ها بزرگ‌ترین موج اعتراضی سال‌های اخیر آلبانی است و می‌تواند تاثیر‌های بلندمدتی داشته باشد.

چرایی اعتراض‌ها در آلبانی

اعتراض‌ها در شهر‌های مختلف آلبانی عمدتا در واکنش به یک پروژه گردشگری لوکس ۴ میلیارد دلاری در سواحل جنوبی آلبانی شکل گرفت؛ این پروژه توسط شرکت Affinity Partners متعلق به جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا پیگیری می‌شود و شامل ساخت هتل‌ها، ویلا‌ها و مجموعه‌های توریستی عظیم است.

معترضان آن را «فروش خاک کشور» به منافع خارجی آمریکایی صهیونیستی می‌دانند و نگرانی‌های جدی درباره موارد زیر مطرح کرده‌اند:

آسیب زیست‌محیطی شدید به مناطق حفاظت‌شده ازجمله تهدید گونه‌هایی مانند لاک‌پشت دریایی، فوک و فلامینگو، فساد احتمالی و عدم شفافیت در صدور مجوزها، نقض حقوق محلی‌ها.

یکی از مهم‌ترین مناطق حفاظت‌شده آلبانی است که میزبان گونه‌های در خطر انقراض مانند فلامینگو‌های صورتی، لاک‌پشت‌های دریایی، فوک‌های مدیترانه‌ای و صد‌ها گونه پرنده و جانور دیگر است؛ معترضان و سازمان‌های زیست‌محیطی هشدار می‌دهند که ساخت‌وساز در این منطقه باعث تخریب غیرقابل جبران اکوسیستم، آلودگی و از بین رفتن تنوع زیستی خواهد شد؛ اتحادیه اروپا هم نسبت به مسائل زیست‌محیطی و حاکمیت قانون در فرآیند عضویت آلبانی هشدار داده است.

در عین حال، بخشی از اعتراض‌ها و روایت‌های مردمی این پروژه را پوششی برای انتقال فلسطینی‌های غزه به آلبانی می‌دانند؛ این روایت ریشه در پیشنهاد‌های اولیه ترامپ برای جابه‌جایی فلسطینی‌ها به کشور‌های ثالث ازجمله آلبانی دارد؛ نزدیکی دولت ادی راما به رژیم صهیونیستی شامل قرارداد‌های تسلیحاتی، همکاری سایبری، کشاورزی و سفر‌های مقام‌های آلبانی به رژیم صهیونیستی این نگرانی را تقویت کرده است.

به همین دلیل معترضان شعار‌هایی علیه «استعمار اسرائیلی از طریق کوشنر» سر می‌دهند و پروژه را «جزیره کوشنر» می‌نامند.

این ارتباط، اعتراض‌ها را به مسئله غزه پیوند می‌زند: بسیاری از آلبانیایی‌ها با فلسطین همدردی دارند و سیاست خارجی دولت را خیانت به ارزش‌های انسانی و اسلامی می‌دانند؛ اعتراض‌های اولیه علیه سفر راما به اراضی اشغالی در ژانویه ۲۰۲۶ نیز سابقه‌ای از این همدلی ایجاد کرده بود.

با وجود فرافکنی‌های دولت راما در مواجهه با این نگرانی، کار ساختمانی متوقف شده و اعتراض‌ها ادامه دارد.

منتقدان دولت آلبانی را متهم به همدستی با رژیم صهیونیستی برای کسب حمایت غرب به‌ویژه در مسیر عضویت در اتحادیه اروپا می‌کنند؛ آلبانی روابط خود با رژیم صهیونیستی را در سال‌های اخیر عمیق‌تر کرده و حتی در برخی موارد از محکومیت قوی اقدام‌های رژیم صهیونیستی در غزه خودداری کرده است.

زمینه گسترده‌تر اعتراض‌ها همچنین بازتاب مخالفت با سیاست خارجی دولت راما است که شامل همکاری نظامی و اقتصادی با رژیم صهیونیستی، اولویت دادن به سرمایه‌گذاری خارجی به قیمت محیط زیست و حاکمیت ملی است؛ بسیاری از معترضان این پروژه را نمادی از استعمار نیابتی می‌دانند.

گزارش‌هایی از درگیری پلیس و نیرو‌های امنیتی آلبانی با معترضان وجود دارد؛ این برخورد‌های خشونت بار خشم معترضان را افزایش داده است.

همدستی با رژیم صهیونیستی؛ بعد مهم اعتراض‌ها در آلبانی

یکی از ابعاد مهم و جنجالی اعتراض‌ها در آلبانی، ارتباط آن با سیاست خارجی آلبانی در قبال رژیم صهیونیستی و غزه است؛ دولت راما روابط نزدیکی با رژیم صهیونیستی و دولت ترامپ دارد؛ راما در ژانویه ۲۰۲۶ به اراضی اشغالی سفر و در کنست سخنرانی کرد؛ وی نه‌تنها در سخنرانی خود در کنست، بلکه با چشمپوشی آگاهانه از اقدام‌های جنایت‌کارانه رژیم صهیونیستی، همواره مقاومت فلسطین را مسئول فاجعه انسانی در غزه خواند که از ۲ سال نسل‌کشی بی‌امان رژیم صهیونیستی ایجاد شده است.

همکاری‌های آلبانی و رژیم صهیونیستی در سال‌های اخیر تشدید شده است؛ مهم‌ترین بخش این همکاری ها، در زمینه امنیتی و نظامی رخ دادند.

از سال ۲۰۲۳، آلبانی و رژیم صهیونیستی تفاهم‌نامه همکاری در حوزه دفاع و امنیت امضا کردند و در سال ۲۰۲۵، قراردادی چندمیلیون یورویی با شرکت ال‌بیت سیستمز (Elbit Systems) برای تأمین سیستم‌های توپخانه، خمپاره و پهپاد‌های تاکتیکی منعقد شد؛ همچنین توافق برای تولید مشترک تسلیحات در آلبانی و بازگشایی آکادمی هوانوردی ولورا برای آموزش خلبانان نظامی و غیرنظامی وجود دارد؛ همکاری سایبری نیز از سال ۲۰۲۲ تقویت و تفاهم‌نامه‌ای در این زمینه امضا شد.

ازسوی دیگر آلبانی در برخی قطعنامه‌های ضد رژیم صهیونیستی سازمان ملل غیبت داشته یا رأی ممتنع داده و در نوامبر ۲۰۲۵ به شبکه «Israel Allies Caucus» پیوسته است.

آلبانی همچنین در مجامع بین‌المللی حمایت نسبی خود از رژیم صهیونیستی را نشان می‌دهد؛ این نزدیکی بخشی از استراتژی آلبانی برای تقویت روابط با غرب و رژیم صهیونیستی به عنوان پلی برای عضویت در اتحادیه اروپا تلقی می‌شود.

اگرچه آلبانی همکاری نظامی مستقیم در جنگ رژیم صهیونیستی علیه غزه نداشت، اما دولت ادی راما از ابتدا حمایت سیاسی قوی از رژیم صهیونیستی نشان داد:

آلبانی در چارچوب همکاری‌های غیرمستقیم با رژیم صهیونیستی در جنگ علیه غزه، اقدام به تامین سوخت برای این رژیم کرد؛ آلبانی در سال ۲۰۲۴ یکی از تامین‌کنندگان سوخت رژیم صهیونیستی بود؛ این موضوع توسط گزارش Oil Change International مطرح شده و برخی آن را کمک لجستیکی به جنگ تلقی می‌کنند.

آلبانی همچنین اعلام آمادگی کرد که به نیروی بین‌المللی ثبات در غزه تحت ابتکار ادعایی ترامپ موسوم به شورای صلح غزه می‌پیوندد؛ این همکاری پس از مرحله اصلی جنگ است.

این موضع دولت آلبانی بخشی از استراتژی دولت راما برای نزدیک شدن به غرب، آمریکا و رژیم صهیونیستی تلقی می‌شود، هرچند در داخل آلبانی انتقاد‌هایی به آن وارد است.

چرا نگرانی درباره انتقال ساکنان غزه به آلبانی جدی است؟

نزدیکی سیاسی آلبانی به رژیم صهیونیستی و ترامپ: دولت راما روابط نزدیک با رژیم صهیونیستی دارد؛ آلبانی همچنین عضو به‌اصطلاح شورای صلح غزه ترامپ است و قول ارسال نیرو به غزه پس از جنگ را داده است.

پروژه جرد کوشنر: پروژه گردشگری چند میلیارد دلاری در مناطق ساحلی حساس توسط معترضان «پوشش» برای اسکان احتمالی فلسطینی‌ها توصیف شده است.

پیشنهاد‌های ترامپ: ترامپ و کوشنر ایده جابه‌جایی فلسطینی‌ها را با ادعای تمرکز بر بازسازی اقتصادی و کاهش جمعیت غزه، مطرح کرده‌اند؛ این ایده در راست افراطی رژیم صهیونیستی هم طرفدار دارد.

براساس کنوانسیون چهارم ژنو انتقال اجباری جمعیت غیرنظامی تحت اشغال می‌تواند جنایت جنگی یا پاکسازی قومی تلقی شود.

سابقه همکاری‌های آلبانی با بازیگران متهم به ارتکاب جنایت

آلبانی تحت هدایت راما در سال‌های اخیر سیاست خارجی فعالی برای نزدیک شدن به غرب، آمریکا و رژیم صهیونیستی داشته است؛ این سیاست شامل همکاری‌هایی است که منتقدان آن را همدستی با بازیگران متهم به نقض حقوق بشر یا جنایت جنگی می‌دانند.

همکاری با رژیم صهیونیستی: آلبانی روابط خود با رژیم صهیونیستی را به طور چشمگیری گسترش داده است؛ منتقدان ازجمله گروه‌های حقوق بشری و معترضان آلبانیایی این همکاری‌ها را همدستی در جنگ غزه و حمایت از اقدام‌های رژیم صهیونیستی که برخی نهاد‌ها آن را جنایت جنگی یا نسل‌کشی توصیف کرده‌اند، می‌دانند.

میزبانی از گروهک تروریستی منافقین: آلبانی از سال ۲۰۱۳-۲۰۱۴ به درخواست آمریکا و سازمان ملل میزبان حدود ۳ هزار عضو این گروهک شده است؛ مقر اصلی این گروهک اردوگاه اشرف ۳ در نزدیکی تیرانا (مانزه) است؛ گروهک تروریستی منافقین در کارنامه خود همکاری با صدام در ارتکاب جنایت علیه مردم عراق و ایران، ترور مقام‌ها و شهروندان ایرانی و سوءاستفاده از اعضای خود را دارد.

انتهای پیام/