مهدی طارمی، مهاجم باتجربه تیم ملی فوتبال ایران در آستانه نخستین بازی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، به گفتوگو با رسانه ایتالیایی لاگاتزتا دلو اسپورت پرداخته است. ملیپوش باسابقه ایران در این مصاحبه پیرو مسائل مختلفی، چون فضای جام جهانی و دوران حضورش در این اینتر صحبت کرده است. بخشهایی از این گفتوگو به شرح زیر است:
طارمی در این اردوگاه بسته اوضاع را چطور میگذرانی؟
اگر فقط از جنبه جسمی و ذهنی صحبت کنم، میتوانم بگویم حالم خوب است. من و همتیمیهایم تا جایی که ممکن است، کاملاً روی تورنمنت پیشرو متمرکز هستیم. وقتی وارد زمین میشویم و تمرین میکنیم، همه چیز را عادی انجام میدهیم. خلاصه اینکه تمرکزمان روی فوتبال است. البته همیشه اتفاقاتی بیرون از بازی رخ میدهد، اما تنها کار مفید در چنین شرایطی این است که تلاش کنیم تمرکزمان را روی چیزهایی نگه داریم که میتوانیم کنترل کنیم.
نظرت درباره چیزهایی که نمیتوانی کنترل کنی چیست؟
این نخستین جام جهانی من نیست، سومین جام جهانیام است. همیشه گفته میشود وقتی از هواپیما پیاده میشوی و وارد کشور میزبان میشوی، باید فضایی از گرما و اتحاد را احساس کنی. شاید فقط برداشت من باشد، اما در حال حاضر چنین چیزی را حس نمیکنم. واضح است که تنش زیادی وجود دارد، اما من معتقدم ورزش و سیاست باید همیشه از هم جدا باشند. ورزش یعنی احترام، صلح و اتحاد. جام جهانی مخاطبی چند میلیاردی دارد و میتواند این احساسات را ترویج کند؛ میتواند برای جهانی بدون درگیری تلاش کند، نه فقط برای ایران، بلکه برای همه. فقط این را اضافه میکنم که هر کشوری که میزبانی جام جهانی را میپذیرد، باید مقررات فیفا را رعایت کند و مسئولیتهای خود را به عنوان کشور میزبان انجام دهد. منظورم از جدا بودن سیاست و ورزش و حفظ اصول ورزش همین است.
آمدهایم که پیام صلح منتقل کنیم
اگر فعلاً ویزاهای ردشده، تنشهای دیپلماتیک و اتهامهای مطرحشده علیه برخی مسئولان درباره ارتباطات مشکوک را کنار بگذاریم، شما به عنوان تیم ملی فوتبال چه پیامی میخواهید منتقل کنید؟
ما میخواهیم از طریق بازیمان و فرهنگمان، که بسیار غنی است، پیام صلح منتقل کنیم. رسانهها این فرهنگ را بهدرستی به جهان نشان نمیدهند. فکر میکنم مردم ما فقط به خاطر اینکه در این شرایط به آنجا میرویم و بازی میکنیم، به ما افتخار میکنند. حالا بعد از این افتخار، باید کمی شادی برایشان بیاوریم؛ و این یعنی بردن مسابقات.
تمرین کردن در زمینی متفاوت با برنامه اولیه و انتقال از آریزونا به تیخوانا، کار را پیچیدهتر نکرد؟
نه، آمادهسازی ما به شکل حرفهای پیش میرود و تیم هر روز سخت کار میکند. جاهطلبی ما ساده است: اینکه ایران را به بهترین شکل ممکن نمایندگی کنیم و با وجود هر دشواریای که اطرافمان وجود دارد، در زمین همه توانمان را بگذاریم. بازیکنان خوب زیادی در تیم داریم و هواداران بینالمللی یک تیم جمعی قدرتمند خواهند دید؛ ما واقعاً یک تیم هستیم، نه فقط فهرستی از افراد. این کمی نقطه قوت ماست.
صعود از گروه رؤیایی دور از دسترس نیست؛ حتی برعکس. فکر میکنی بتوانید تا مراحل بالاتر بروید؟
بیایید جلوتر از خودمان حرکت نکنیم. هر مسابقه در گروه ما سخت خواهد بود. تیمهایی مثل بلژیک و مصر کیفیت و تجربه زیادی دارند، اما قطعاً نباید نیوزیلند را هم دستکم گرفت؛ بنابراین به همه حریفان احترام میگذاریم و روی بهترین آمادهسازی برای هر دیدار تمرکز میکنیم. میدانیم اگر کارها را خوب انجام دهیم، شانس خواهیم داشت. حتی میتوانیم به نتیجهای مثبت و تاریخی برای فوتبال ایران برسیم.
شرایط در اینتر آنطور که میخواستم پیش نرفت
از نظر شخصی، امسال دور از ایتالیا چطور گذشت؟
برای من دوره مثبتی بود. زندگی در یونان بسیار دلپذیر است؛ واقعاً سبک زندگی، مردم و فضای این کشور مدیترانهای را دوست دارم. جایی است که هم داخل زمین و هم بیرون از زمین در آن احساس راحتی میکنم. در المپیاکوس تجربه خوبی داشتم؛ تلاش کردیم قهرمان شویم و در لیگ قهرمانان هم خوب کار کردیم. این به من کمک کرد مسیر پیشرفتم را به عنوان فوتبالیست ادامه دهم. با اینکه حالا ۳۳ ساله هستم، باور دارم هنوز میتوانم رشد کنم و به همین دلیل میخواهم روی کارم تمرکز کنم.
۱۰ گل و ۲ پاس گل در لیگ. در لیگ قهرمانان هم ۲ گل و ۲ پاس گل در ۱۰ بازی. قطعاً در آتن بهتر از میلان کار کردی.
در فوتبال همه چیز آنطور که دوست داریم پیش نمیرود؛ مصدومیتها بخشی از بازی هستند و من سعی میکنم به جای نگاه کردن به گذشته، رو به جلو نگاه کنم. فارغ از اینکه چند گل زدم، چند پاس گل دادم یا چه جامهایی را از دست دادیم، اینتر همیشه برای من باشگاهی ویژه خواهد بود؛ به خاطر همه چیزهایی که آنجا تجربه کردم، همتیمیهایم و هواداران.
تو بعد از فینال مونیخ، دلشکسته از اینتر جدا شدی. دیدی تیم چطور توانست خودش را بازسازی کند و طی یک سال دوباره به مسیر پیروزی برگردد؟
البته، من هیچوقت دنبال کردن اینتر را متوقف نکردم و فکر میکنم آن ۲ جامی که بردند کاملاً شایسته بود؛ نتیجه کار بزرگ همتیمیهایم. هنوز با بسیاری از آنها در ارتباطم و آنها را دوستان خودم میدانم. بخش مهمی از دوران حرفهایام را در میلان گذراندم، اما حالا باید روی تیم فعلیام و مسئولیتهایم نسبت به المپیاکوس تمرکز کنم.
اما آیا هیچوقت، حتی برای یک ثانیه، به آن قهرمانی لیگ قهرمانان فکر نمیکنی که در لحظه حساس از دست رفت؟
خاطرات من متفاوتاند و همهشان خوب هستند. ما در همه جبههها جنگیدیم؛ میتوانستیم چند جام ببریم، اما متأسفانه حتی یکی را هم بالای سر نبردیم. چنین چیزهایی اتفاق میافتد، اما هیچکس نمیتواند آن تجربه بزرگ را از من بگیرد. این جام جهانی هم، با وجود همه چیز، تجربهای منحصربهفرد است که تا آخر عمر به یاد خواهیم داشت.
انتهای پیام/