گزارشی که توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) منتشر شده نشان می‌دهد که دست‌کم ۱۱۷.۸ میلیون نفر، یا از هر ۷۰ نفر یک نفر در سراسر جهان، همچنان آواره اجباری هستند.

برای اولین‌بار در ۱۰ سال گذشته، آوارگی اجباری کاهش یافته است؛ تغییری که ناشی از بازگشت گسترده پناهندگان و آوارگان داخلی (IDPs) از بزرگترین بحران‌های آوارگی جهان است.

با وجود کاهش حدود ۴ درصدی تعداد آوارگان در سال ۲۰۲۵، این پیشرفت تحت‌الشعاع بحران رو به رشد آوارگی در لبنان قرار گرفته است. از زمان آغاز تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، حملات رژیم صهیونیستی بیش از یک میلیون نفر را به اجبار آواره کرده است.

از ۱۱۷.۳ میلیون آواره اجباری:

۶۸.۶ میلیون نفر به دلیل درگیری یا سایر بحران‌ها در داخل کشور‌های خود آواره شده‌اند. حدود ۲۸.۵ میلیون پناهنده تحت پوشش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل هستند.

۹ میلیون نفر پناهجو هستند؛ افرادی که به دلیل آزار و اذیت یا ترس از آسیب در کشور خود، به دنبال حمایت در کشور دیگری هستند.

۷.۲ میلیون نفر به حمایت بین‌المللی نیاز دارند.

۶ میلیون نفر پناهنده فلسطینی تحت پوشش آژانس امداد و کار سازمان ملل برای پناهندگان (UNRWA) هستند.

براساس قوانین بین‌المللی، پناهندگان افرادی هستند که برای فرار از آزار و اذیت یا تهدید جدی برای جان، سلامت جسمی یا آزادی خود، مجبور به فرار از کشور خود می‌شوند.

حدود ۶۵ درصد از پناهندگان و سایر افرادی که نیاز به حمایت بین‌المللی دارند، در کشور‌های همسایه کشور‌های مبدا خود زندگی می‌کنند.

تقریباً همه پناهندگان در ایران و پاکستان افغانستانی هستند، در حالی که بیشتر پناهندگان در ترکیه سوریه‌ای هستند.

اکثریت قریب به اتفاق پناهندگان در کلمبیا اهل ونزوئلا هستند. بیشتر پناهندگان در اوگاندا اهل سودان جنوبی هستند. به همین ترتیب، پناهندگان سودانی بزرگترین گروه آواره در چاد را تشکیل می‌دهند.

تاریخچه آوارگی جهانی

سازمان ملل در سال ۱۹۵۱ کنوانسیون پناهندگان را برای محافظت از حقوق پناهندگان در اروپا پس از جنگ جهانی دوم تأسیس کرد. در سال ۱۹۶۷، این کنوانسیون برای رسیدگی به آوارگی در سایر نقاط جهان گسترش یافت.

زمانی که کنوانسیون پناهندگان به وجود آمد، ۲.۱ میلیون پناهنده وجود داشت. تا سال ۱۹۸۰، تعداد پناهندگان ثبت شده توسط سازمان ملل برای نخستین‌بار از ۱۰ میلیون نفر فراتر رفت. جنگ در افغانستان و اتیوپی در طول دهه ۱۹۸۰ باعث شد که تعداد پناهندگان تا سال ۱۹۹۰ دو برابر شود و به ۲۰ میلیون نفر برسد.

تعداد پناهندگان در دو دهه بعدی نسبتا ثابت ماند.

با این حال، حمله آمریکا به افغانستان در سال ۲۰۰۱ و عراق در سال ۲۰۰۳، همراه با جنگ‌های داخلی در سودان جنوبی و سوریه، به افزایش تعداد پناهندگان تا پایان سال ۲۰۲۱ به بیش از ۳۰ میلیون نفر منجر شد.

جنگ اوکراین که در سال ۲۰۲۲ آغاز شد، به یکی از سریع‌ترین بحران‌های پناهندگان از زمان جنگ جهانی دوم منجر شد، به طوری که ۵.۷ میلیون نفر در کمتر از یک سال مجبور به فرار از اوکراین شدند.

در سال ۲۰۲۳، درگیری در سودان بین ارتش سودان و نیرو‌های پشتیبانی سریع، تعداد پناهندگان را به ۱.۵ میلیون نفر افزایش داد.

در همان سال، بمباران نوار غزه توسط رژیم صهیونیستی، تلفات ویرانگری بر جمعیت فلسطینی داشت. تقریباً تمام جمعیت ۲.۳ میلیون نفری غزه آواره شده‌اند و بسیاری از آنها چندین بار مجبور به ترک خانه‌های خود شده‌اند.

انتهای پیام/