در کنار محتوای رأی پرونده چادرملو و گلگهر، یک مسئله مهمتر توجهات را به خود جلب میکند؛ مسئلهای که شاید در نگاه اول حاشیهای به نظر برسد، اما در واقع به قلب ساختار تصمیمگیری فوتبال ایران مربوط است. اینکه چه نهادی رأی را منتشر میکند؟ چه زمانی منتشر میکند و با چه ترتیبی در اختیار افکار عمومی قرار میگیرد؟
بر اساس رویه معمول، آرای انضباطی فدراسیون فوتبال باید از مسیر رسمی خود منتشر شود. این رویه نه صرفاً یک تشریفات اداری، بلکه بخشی از شفافیت نهادی است؛ یعنی مشخص باشد که مرجع تصمیمگیر کیست و مسئولیت حقوقی و رسانهای رأی بر عهده چه نهادی قرار دارد.
اما در پرونده اخیر، آنچه رخ داده یک انحراف قابل توجه از همین رویه است. رأی ابتدا از طریق سازمان لیگ منتشر شده و آن هم حدود یک ساعت و نیم پیش از انتشار رسمی در سایت فدراسیون فوتبال. این اتفاق بی سابقه، اگرچه ممکن است در نگاه اول صرفاً یک جابهجایی زمانی تلقی شود، اما در سطح حکمرانی ورزشی معنای متفاوتی پیدا میکند.
اولین مسئله، ابهام در مرجعیت اطلاعرسانی است. وقتی یک رأی حقوقی در سطح ملی که در سرنوشت حداقل ۳ تیم اثر مستقیم دارد، ابتدا از کانالی غیر از مرجع اصلی منتشر میشود، این پرسش ایجاد میشود که آیا زنجیره تصمیمگیری و اطلاعرسانی بهدرستی هماهنگ بوده یا خیر. در ساختارهای حرفهای، ترتیب انتشار اطلاعات به اندازه خود اطلاعات اهمیت دارد، زیرا مستقیماً با اعتماد عمومی نسبت به فرآیند تصمیمگیری گره خورده است.
مسئله دوم، زمان انتشار است. انتشار رأی در روز تعطیل رسمی، آن هم در شرایطی که افکار عمومی و رسانهها دسترسی و تمرکز محدودتری دارند و درگیر پوشش یک رویداد ملی آیینی است، این شائبه را تقویت میکند که تصمیمگیری یا اعلام آن در یک فضای پرفشار رسانهای انجام شده است. حتی اگر چنین برداشتی نادرست باشد، صرف ایجاد این تصور برای یک نهاد حرفهای، امتیاز منفی بزرگی محسوب میشود.
اما مهمترین نکته، نه خود زمان و نه حتی مرجع انتشار، بلکه پیام پنهان این اتفاق است: آیا ساختار اطلاعرسانی در فوتبال ایران به اندازه کافی یکپارچه و شفاف است؟
وقتی یک رأی مهم ابتدا از یک نهاد اجرایی و نه تصمیمگیر، یعنی سازمان لیگ منتشر میشود و سپس از مرجع حقوقی اصلی، یعنی فدراسیون، این تصور ایجاد میشود که مرزهای نهادی در عمل شفاف نیستند. این وضعیت در بلندمدت میتواند به کاهش اعتبار تصمیمات انضباطی منجر شود، زیرا افکار عمومی نمیداند دقیقاً باید به کدام مرجع به عنوان منبع نهایی اعتماد کند.
در نهایت، حتی اگر محتوای رأی از نظر حقوقی قابل دفاع باشد، نحوه انتشار آن، خود به یک موضوع مستقل تبدیل شده است؛ موضوعی که مستقیماً به اعتبار ساختار تصمیمگیری در فوتبال ایران مربوط میشود.ای کاش دبیرکل فدراسیون شفاف سازی کند که این رأی چرا و چگونه توسط سازمان لیگ منتشر شده و آیا فشارهای بیرون از ساختار اجرایی فدراسیون و شائبههایی همچون عضویت مدیرعامل باشگاه گلگهر در هیئت رئیسه فدراسیون در این روند غیرقانونی و غیرشفاف موثر بوده است؟ آیا فرد یا افرادی از این روند غیرقانونی بهره میبرند و اگر پاسخ مثبت است، چه کسانی منتفع میشوند؟
انتهای پیام/