واقعه غدیر در تاریخ اسلام، تنها یک رویداد عبادی یا یادآور خاطرهای بزرگ از زندگی پیامبر اکرم(ص) نیست، بلکه نقطهای تعیینکننده در فهم تداوم هدایت دینی پس از رحلت پیامبر(ص) به شمار میآید. در نگاه شیعه، غدیر روزی است که پیامبر اسلام(ص) در بازگشت از حجةالوداع، پیام ولایت امیرالمؤمنین علی(ع) را در برابر جمع بزرگی از مسلمانان اعلام کردند و بدین ترتیب، مسیر آینده امت اسلامی را با معیار امامت و ولایت پیوند زدند.
اهمیت غدیر از آن روست که این واقعه، دین را از خطر بیسرپرستی، پراکندگی در تفسیر و فاصله گرفتن از عدالت مصون میدارد. غدیر تنها اعلام محبت نسبت به امیرالمؤمنین(ع) نیست، بلکه اعلان یک جایگاه هدایتی است؛ جایگاهی که در آن، رهبری دینی، تبیین معارف، پاسداری از حقیقت، صیانت از کرامت انسانها و استمرار تعلیم و تفسیر صحیح دین معنا پیدا میکند.
در غدیر، دست امت اسلام در دست امامی قرار گرفت که متصل به علم الهی است و از این منبع لایزال بهرهمند است؛ امامی که پس از پیامبر اکرم(ص)، مرجع فهم درست دین، پاسدار حقیقت وحی و راهبر جامعه در مسیر عدالت و هدایت خواهد بود. از این رو، غدیر صرفاً پایان یک مرحله تاریخی نیست، بلکه آغاز مرحلهای از استمرار هدایت الهی در قالب امامت است.
از سوی دیگر، پیوند غدیر با امامزمان(عج) پیوندی بنیادین است. اگر غدیر را آغاز رسمی و علنی مسیر امامت بدانیم، مهدویت افق نهایی و تحقق کامل همان مسیر است. امامزمان(عج) وارث خط غدیر و ادامهدهنده همان راهی است که با امیرالمؤمنین علی(ع) به عنوان مظهر عدالت، حقمداری و دفاع از مظلوم شناخته شد. از این منظر، انتظار فرج نیز تنها یک امید قلبی یا دعای زبانی نیست، بلکه نوعی مسئولیت فعال برای نزدیک شدن فرد و جامعه به عدالت، صداقت، حقگرایی و رعایت حقوق مردم است.
در همین زمینه، ابعاد کلامی، تاریخی و اجتماعی غدیر و نسبت آن با عدالت و انتظار فعال فرج در گفتوگو با حجتالاسلام سید محمد کاظم ابطحی استاد حوزه و دانشگاه بررسی شد.
ابطحی در تبیین جایگاه غدیر نسبت به دیگر اعیاد اسلامی با اشاره به اینکه غدیر «نتیجه» یک عبادت خاص نیست، بلکه «زیربنا» و «جهتدهنده» همه دینداری است، گفت: عید فطر پایان یک دوره روزهداری و بندگی است؛ عید قربان به مناسک حج و آزمون ایثار و تسلیم گره خورده و نماز جمعه نیز عید هفتگی اجتماع مؤمنان و نماد وحدت مسلمانان است. همه این اعیاد جایگاه والایی دارند، اما بیشتر به ثمره یک عبادت، یک مناسک یا یک اجتماع دینی اشاره میکنند.
وی افزود: اما غدیر از جنس دیگری است؛ غدیر روزی است که مسیر هدایت پس از پیامبر(ص) به صورت علنی و عمومی روشن شد. در این واقعه، مسئله فقط یک فضیلت شخصی یا توصیه اخلاقی نبود، بلکه سخن از استمرار راه نبوت در قالب امامت و ولایت بود. به همین دلیل، غدیر در فرهنگ شیعه به عنوان «عیدالله الاکبر» شناخته میشود؛ زیرا عید تعیین معیار و قطبنمای حرکت امت است.
ابطحی با بیان اینکه فطر و قربان جشن انجام تکلیفاند، اما غدیر جشن تعیین مسیر درست همه تکالیف است، تصریح کرد: نماز، روزه، حج، زکات، جهاد، اخلاق و عدالت اجتماعی همگی نیازمند جهت و معیارند. اگر این جهت و معیار روشن نباشد، امکان دارد اعمال دینی باقی بمانند، اما روح و مقصد آنها دچار آسیب شود. از این جهت، غدیر را میتوان روز صیانت از اصل دین دانست؛ روزی که در آن امت اسلامی متوجه شد دینداری فقط انجام مناسک نیست، بلکه حرکت در مسیر درست، با معیار درست و به سوی مقصد درست است.
وی در ادامه با اشاره به آیه شریفه «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ» گفت: وقتی از کامل شدن دین در غدیر سخن میگوییم، باید دقت کنیم که کمال دین تنها به معنای بیان مجموعهای از احکام و آموزهها نیست، بلکه به معنای قرار گرفتن امت در مسیر استمرار هدایت الهی است. پیش از غدیر، بخش بزرگی از معارف و احکام اسلام نازل و بیان شده بود، اما هنوز هم بسیاری از جزئیات، تفسیرها، مصادیق و لایههای عمیق معارف دینی نیازمند تبیین و هدایت امام معصوم بود. از این رو، غدیر حلقه تکمیلکننده دین و تضمینکننده فهم صحیح و اجرای درست آن در آینده امت است.
ابطحی تأکید کرد: مسئله بنیادین این بود که پس از پیامبر اکرم(ص)، این دین چگونه و با چه معیاری فهم، تفسیر، تکمیل، اجرا و از تحریف حفظ شود. غدیر پاسخ به همین پرسش اساسی بود.
در غدیر، امت به امامی سپرده شد که متصل به علم الهی است و از منبع لایزال وحی و الهام الهی بهرهمند است؛ امامی که میتواند معارف دین را در امتداد رسالت پیامبر(ص) تبیین کند و جامعه را از سرگردانی در فهم دین نجات دهد.
این استاد حوزه افزود: دینی که بخشی از آموزهها و احکام آن بیان شده، اما برای آینده خود امام و مرجع معصوم هدایت ندارد، در معرض برداشتهای متعارض، اختلافهای فرساینده و فاصله گر فتن از روح عدالت قرار میگیرد. غدیر نشان داد که اسلام فقط مجموعهای از دستورات پراکنده نیست، بلکه منظومهای هدایتگر است که برای استمرار، تبیین و تحقق خود، به امام و راهنمای الهی نیاز دارد.
ابطحی با اشاره به جمله پیامبر(ص) در روز غدیر که فرمودند «مَن کُنتُ مَولاهُ فَهذا عَلِیٌ مَولاه»، اظهار کرد: تأکید پیامبر(ص) بر این جمله و سپس مطرح شدن بیعت عمومی، نشان میدهد که موضوع غدیر صرفاً یک توصیه فردی یا بیان فضیلت اخلاقی نبود. این ماجرا به شکل یک اعلان عمومی و اجتماعی رخ داد تا پیام آن در حافظه امت ثبت شود.
وی ادامه داد: بیعت در فرهنگ دینی و اجتماعی آن روز، رفتاری کاملاً معنادار بود. بیعت یعنی تعهد، پذیرش، همراهی و وفاداری. وقتی پیامبر(ص) موضوع ولایت امیرالمؤمنین(ع) را در آن جمع بزرگ مطرح کردند و بیعت صورت گرفت، پیام روشن آن این بود که امت اسلامی باید نسبت خود را با این مسیر مشخص کند و آن را به عنوان یک میثاق عمومی بشناسد.
این استاد حوزه با بیان اینکه تأکید بر جمعیت فراوان حاضر در غدیر نیز از همین جهت اهمیت دارد، گفت: وقتی هزاران نفر شاهد یک اعلان باشند، امکان انکار، کتمان یا تقلیل آن به یک سخن خصوصی کاهش مییابد. پیامبر(ص) میخواستند این حقیقت در سطح امت شنیده شود، نه در محدودهای محدود و خصوصی.
وی افزود: از منظر اجتماعی و عدالتمحور نیز پیام غدیر این بود که جامعه اسلامی پس از پیامبر(ص)، برای حفظ حق و عدالت نیازمند معیار روشن است. اگر معیار هدایت گم شود، جامعه در معرض تفسیرهای سلیقهای، فاصله گرفتن از کرامت انسانها، غلبه منافع شخصی و کاهش حساسیت نسبت به مظلومان قرار میگیرد. غدیر، تثبیت محور حق بود؛ محوری که در سیره امیرالمؤمنین(ع) با عدالت، سادهزیستی، مسئولیتپذیری و دفاع از حقوق مردم معنا پیدا میکند.
ابطحی در بخش دیگری از این گفتوگو درباره علت ابلاغ پیام غدیر در شرایط سخت مسیر بازگشت از حجةالوداع گفت: اگر پیام غدیر فقط توصیه به محبت امیرالمؤمنین علی(ع) بود، این مضمون پیشتر نیز بارها در سخنان پیامبر(ص) مطرح شده بود و میتوانست در موقعیتهای سادهتر و بدون توقف کاروانها بیان شود. اما آنچه در غدیر رخ داد، شکل و ساختاری متفاوت داشت.
این استاد حوزه توضیح داد: پیامبر(ص) در مسیر بازگشت از حجةالوداع، یعنی در زمانی که گروه بزرگی از مسلمانان از نقاط مختلف حضور داشتند، کاروان را متوقف کردند. شرایط جغرافیایی و آبوهوایی آسان نبود، اما اهمیت پیام به اندازهای بود که باید همانجا و در حضور بیشترین جمعیت ممکن ابلاغ میشد. این شیوه ابلاغ نشان میدهد که مسئله غدیر، یک مأموریت بزرگ الهی و یک اعلام عمومی برای آینده امت بوده است.
وی تأکید کرد: شرایط سخت غدیر خود نشاندهنده اهمیت موضوع است. پیامهایی که سرنوشت جامعه را تعیین میکنند، نباید به زمانهای نامعلوم یا جمعهای محدود واگذار شوند. پیامبر(ص) میخواستند موضوع ولایت و استمرار هدایت پس از خود، در نقطهای اعلام شود که بیشترین شاهد را داشته باشد و در حافظه عمومی مسلمانان باقی بماند.
ابطحی با بیان اینکه غدیر را نمیتوان صرفاً به اعلام دوستی تقلیل داد، گفت: محبت به امیرالمؤمنین(ع) بخشی از ایمان و عاطفه دینی مسلمانان است، اما غدیر فراتر از محبت است؛ غدیر اعلام جایگاه هدایت، ولایت و مسئولیت امت در برابر مسیر آینده اسلام است.
در جمعبندی این گفتوگو، ابطحی با تأکید بر پیوند غدیر و مهدویت گفت: غدیر، عید تعیین مسیر است؛ روزی که در آن، پیامبر اکرم(ص) معیار استمرار هدایت پس از خود را برای امت روشن کردند.
این استاد حوزه تاکید کرد: در غدیر، دست امت اسلام در دست امامی قرار گرفت که متصل به علم الهی و بهرهمند از منبع لایزال هدایت است؛ امامی که میتواند راه دین را پس از پیامبر(ص) تبیین، صیانت و در مسیر عدالت جاری کند.
وی یادآور شد: این واقعه نشان داد که دین، تنها مجموعهای از عبادات و مناسک نیست، بلکه منظومهای هدایتگر است که برای حفظ حقیقت، عدالت و کرامت انسانی، به معیار الهی نیاز دارد.
این استاد حوزه افزود: از همین نقطه، پیوند غدیر با امامزمان(عج) روشن میشود. امامزمان(عج) ادامه خط امامت و وارث همان مسیری است که در غدیر به صورت علنی اعلام شد. اگر غدیر آغاز رسمی راه ولایت و امامت است، مهدویت افق نهایی و تحقق کامل آن در تاریخ بشر است؛ افقی که با وعده گسترش عدل و داد در سراسر زمین شناخته میشود.
انتهای پیام/