جام جهانی ۲۰۲۶ تنها میدان رقابت تیمهای ملی نیست؛ این تورنمنت هر ۴ سال یک بار به صحنهای برای نمایش قدرت ابرباشگاههای بزرگ جهان نیز تبدیل میشود. تعداد بازیکنان حاضر یک باشگاه در جام جهانی، معیاری مهم برای سنجش جایگاه آن تیم در فوتبال روز دنیا محسوب میشود. نگاهی به فهرست بازیکنان حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ نشان میدهد که چند غول فوتبال اروپا بیش از دیگران در این ویترین جهانی سهم دارند.
در صدر جدول، ۴ باشگاه آرسنال، بایرن مونیخ، منچسترسیتی و البته بارسلونا (پس از پیوستن آنتونی گوردون انگلیسی به جمع کاتالانها) با ۱۶ بازیکن ملیپوش قرار گرفتهاند. این ۴ تیم نهتنها در سالهای اخیر از مدعیان اصلی رقابتهای داخلی و اروپایی بودهاند، بلکه حالا ثابت کردهاند که بخش مهمی از ستارههای فوتبال ملی جهان نیز در اختیارشان قرار دارد.
۴ غول بزرگ
بارسلونا با تکیه بر نسل طلایی بازیکنان اسپانیایی خود و همچنین ستارههایی از آمریکای جنوبی و اروپا به این آمار رسیده است. از سوی دیگر، آرسنال که طی سالهای اخیر روندی صعودی را تجربه کرده، حالا یکی از بینالمللیترین ترکیبهای فوتبال اروپا را در اختیار دارد. حضور گسترده بازیکنان توپچیها در تیمهای ملی مختلف از انگلیس گرفته تا برزیل و اکوادور، نشاندهنده موفقیت پروژه بلندمدت میکل آرتتا است.
بایرن مونیخ نیز مطابق سنت همیشگی خود سهم بزرگی در تیم ملی آلمان و چندین تیم ملی دیگر دارد. غول باواریایی دهههاست یکی از اصلیترین تأمینکنندگان بازیکن برای تورنمنتهای بزرگ محسوب میشود و جام جهانی ۲۰۲۶ نیز از این قاعده مستثنی نیست.
در این میان، منچسترسیتی همچنان ثمره سالها سرمایهگذاری و موفقیت تحت هدایت پپ گواردیولا را برداشت میکند. بازیکنان سیتی در قارههای مختلف از اروپا تا آفریقا پراکندهاند و حضور ۱۶ نماینده در جام جهانی، جایگاه این تیم را به عنوان یکی از قدرتمندترین باشگاههای دهه اخیر فوتبال جهان تثبیت میکند.
تعقیبکنندگان؛ از پاریس تا مادرید
در تعقیب ۴ تیم صدرنشین، پاریسسنژرمن با ۱۴ بازیکن قرار دارد. قهرمان اروپا اگرچه به رکورد ۱۶ نفره نرسیده، اما همچنان یکی از مهمترین منابع حرفهایسازی بازیکنان برای تیمهای ملی محسوب میشود.
اتلتیکو مادرید و کریستال پالاس با ۱۱ بازیکن و لیورپول با ۱۰ نماینده در رتبههای بعدی قرار گرفتهاند. حضور کریستال پالاس (که به قهرمانی لیگ کنفرانس هم رسید) در میان این نامهای بزرگ، یکی از جالبترین نکات این فهرست است و نشان میدهد موفقیت در پرورش و جذب استعدادها دیگر فقط در انحصار ابرقدرتهای سنتی فوتبال اروپا نیست.
رئال مادرید، منچستریونایتد، استون ویلا و میلان نیز هر کدام ۹ بازیکن در جام جهانی دارند. با این حال، نکته قابل توجه درباره رئال این است که برای نخستین بار هیچ بازیکنی از این باشگاه در ترکیب تیم ملی اسپانیا حضور ندارد؛ آماری که نمادی از تغییر نسل در فوتبال اسپانیا به شمار میرود؛ البته میتوان این غیبت را ضعف شدید لوسبلانکوس در بومیسازی هم دانست.
در نهایت، آمار نمایندگان باشگاهها در جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر نشان میدهد که مرز میان موفقیتهای باشگاهی و ملی بیش از هر زمان دیگری به هم نزدیک شده است. هرچه تعداد بازیکنان یک تیم در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان بیشتر باشد، نفوذ و قدرت آن باشگاه در نقشه فوتبال جهان نیز پررنگتر خواهد بود؛ ضمناً از پاداش ویژه فیفا به باشگاهها بابت حضور بازیکنانشان در جام جهانی نیز نباید گذشت که هر ۴ سال یکبار به یک منبع درآمد کلیدی برای باشگاهها تبدیل میشود.
انتهای پیام/