اعلام فهرست ۲۶ نفره تیم ملی فوتبال ایران برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ نهتنها به پایان گمانهزنیها منجر نشد، بلکه موج تازهای از انتقادها را علیه تصمیمات کادرفنی به راه انداخت. فهرستی که قرار بود نماد آغاز یک نسل جدید در فوتبال ایران باشد، در عمل به نمادی از تداوم اعتماد به چهرههای مسن و عبور از استعدادهای جوان تبدیل شد؛ اتفاقی که بسیاری آن را در تضاد کامل با وعدههای چند سال اخیر امیر قلعهنویی درباره تغییر نسل در تیم ملی میدانند.
وعدههای فراموششده سرمربی
بخش مهمی از انتقادها به میانگین سنی بالای فهرست بازمیگردد. تیمی که با حضور پرتعداد بازیکنان بالای ۳۰ سال راهی جام جهانی میشود و حتی این احتمال وجود دارد که در میان مسنترین تیمهای مسابقات قرار گیرد. در شرایطی که بسیاری از تیمهای حاضر در جام جهانی به دنبال تزریق انرژی و انگیزه نسل جدید هستند، فهرست ایران همچنان بر پایه بازیکنانی بنا شده که سالهاست در تیم ملی حضور دارند.
پروژه جوانسازی به کجا رسید؟
نماد این موضوع را میتوان در خط دفاعی مشاهده کرد؛ جایی که شجاع خلیلزاده در آستانه ۳۸ سالگی همچنان یکی از مهرههای اصلی فهرست محسوب میشود. حضور مدافعی با این سن در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان، آن هم در شرایطی که فوتبال ایران با کمبود فرصت برای آمادهسازی نسل بعدی مدافعان مواجه است، از جمله مواردی است که مورد انتقاد کارشناسان قرار گرفته است. در کنار او بازیکنانی چون احسان حاجصفی و رامین رضاییان نیز همچنان در جمع نفرات منتخب حضور دارند تا میانگین سنی خط دفاعی و کنارههای زمین به شکل محسوسی افزایش یابد.
در خط میانی نیز انتخاب روزبه چشمی به یکی از بحثبرانگیزترین تصمیمات کادرفنی تبدیل شده است. بازیکنی که در ماههای اخیر با مشکلات جسمانی و مصدومیت دستوپنجه نرم کرده و بسیاری تصور میکردند شرایط حضور در فهرست نهایی را نداشته باشد، اما در نهایت نامش در میان مسافران جام جهانی دیده میشود. این تصمیم زمانی بیشتر مورد توجه قرار گرفت که چند بازیکن جوانتر و آمادهتر از حضور در فهرست نهایی بازماندند.
یکی دیگر از مواردی که واکنشهای فراوانی را در پی داشت، ادامه اعتماد کادرفنی به علیرضا جهانبخش بود. کاپیتان تیم ملی در ماههای اخیر شرایط ایدهآلی از نظر آمادگی و حضور مستمر در مسابقات نداشت، اما باز هم جایگاه خود را در فهرست حفظ کرد. موضوعی که منتقدان آن را نشانهای از وفاداری بیش از حد به نامها و سابقهها میدانند؛ رویکردی که به اعتقاد آنها فرصت ظهور نسل جدید را محدود کرده است. در کنار او حضور علی نعمتی با موج وسیعی از انتقادها همراه بوده؛ بازیکنی که حالا مامور مهار ستارههای حریفان ایران در جام جهانی خواهد بود و شاید خوشبینترین کارشناس هم حضور او را منتفی میدانست، اما حالا او یکی از عجیبترین تصمیمهای قلعهنویی را رقم زده.
سهم جوانها از تیم ملی کجاست؟
شاید مهمترین بخش انتقادها به حذف بازیکنان جوانی مربوط باشد که بسیاری انتظار داشتند در جام جهانی تجربهاندوزی کنند. امیرحسین محمودی پدیده جوان پرسپولیس یکی از مهمترین نامهایی بود که از فهرست نهایی کنار گذاشته شد. بازیکنی که حضورش میتوانست نشانهای از اعتماد به آینده باشد، اما در نهایت جایی در لیست پیدا نکرد. کسری طاهری نیز سرنوشتی مشابه داشت و از جمع مسافران جام جهانی کنار ماند تا دو چهره ۱۹ ساله فوتبال ایران بزرگترین فرصت دوران حرفهای خود را از دست بدهند. هادی حبیبینژاد نیز دیگر خط خورده فهرست قلعهنویی بود.
در کنار این ۳ بازیکن، محمد خلیفه نیز که یکی از آیندهدارترین دروازهبانان فوتبال ایران محسوب میشود و امید نورافکن که امید زیادی به حضور در این تورنمنت داشت از حضور در فهرست اصلی بازماند و به لیست انتظار راه یافتند. اتفاقی که بار دیگر این پرسش را مطرح کرد که اگر جام جهانی بهترین فرصت برای آمادهسازی نسل آینده نیست، پس این فرصت قرار است چه زمانی در اختیار جوانان قرار گیرد؟
پیرترین رویای ایران در جام جهانی!
آمارهای موجود نیز تصویری متفاوت از وعدههای گذشته ارائه میکنند. پس از جام ملتهای آسیا، بارها از پروژه جوانسازی و تغییر نسل در تیم ملی سخن گفته شد، اما حالا فهرست نهایی نشان میدهد بخش عمده نفرات همچنان از بازیکنان ۳۰ ساله و بالاتر تشکیل شده است. میانگین سنی نزدیک به ۳۰ سال برای تیمی که قرار بود پوستاندازی کند به خوبی نشان میدهد فاصله معناداری میان شعارهای مطرحشده و واقعیت موجود وجود دارد.
در این میان، امیرمحمد رزاقینیا به عنوان جوانترین بازیکن فهرست، یکی از معدود نشانههای توجه به آینده محسوب میشود. همچنین دانیال ایری نیز از معدود بازیکنان کمسنوسال حاضر در لیست است. با این حال تعداد محدود بازیکنان جوان در مقایسه با حجم بالای نفرات باتجربه باعث شده منتقدان معتقد باشند پروژه جوانگرایی عملاً به حاشیه رفته است.
فهرست نهایی تیم ملی همچنین از ترکیب ۱۷ بازیکن شاغل در لیگ برتر و ۹ لژیونر تشکیل شده است؛ ترکیبی که اگرچه از نظر تجربه بینالمللی قابل دفاع به نظر میرسد، اما همچنان پرسش اصلی را بیپاسخ گذاشته است و آن این است که تیم ملی ایران قرار است چه زمانی به نسل بعدی اعتماد کند؟
اکنون و در فاصله کوتاه تا آغاز جام جهانی، دیگر فرصتی برای تغییر وجود ندارد و همه نگاهها به عملکرد این تیم در زمین مسابقه دوخته شده است. با این حال حتی اگر نتایج مطلوبی هم به دست آید، بحث درباره فاصله میان وعدههای جوانگرایی و واقعیت فهرست اعلامشده به این زودیها از فضای فوتبال ایران خارج نخواهد شد؛ فهرستی که برای بسیاری، بیش از آنکه نماد آینده باشد، یادآور تداوم اتکای فوتبال ایران به نسل دیروز است.
انتهای پیام/