نتیجه روی تابلو امیدوارکننده به نظر میرسد؛ ۳ گل زده، یک پیروزی و شروعی مثبت در مسیر آمادهسازی برای جام جهانی ۲۰۲۶. با این حال هر کسی که ۹۰ دقیقه دیدار تیم ملی ایران مقابل گامبیا را دنبال کرده باشد، میداند که ماجرا فراتر از یک برد دوستانه است. مسابقهای که بیش از آنکه نقطه قوتهای ایران را به نمایش بگذارد، ضعفهایی را آشکار کرد که در جام جهانی میتوانند به بهایی بسیار سنگین تمام شوند.
تیم ملی در شرایطی مقابل گامبیا به میدان رفت که کمتر از ۱۵ روز تا آغاز رقابتهای جام جهانی باقی مانده و هر دیدار تدارکاتی فرصتی ارزشمند برای ارزیابی نقاط ضعف و قوت محسوب میشود. از همین رو، نتیجه این مسابقات هرچقدر هم دوستانه باشند، نمیتواند بیاهمیت تلقی شود؛ بهخصوص زمانی که حریف از نظر جایگاه، کیفیت و امکانات فاصله قابل توجهی با رقبای آینده ایران در جام جهانی دارد.
شاگردان امیر قلعهنویی در نیمه نخست نمایش نگرانکنندهای ارائه کردند. تیمی که قرار است در جام جهانی مقابل قدرتهایی، چون مصر و بلژیک قرار بگیرد، در بسیاری از دقایق برابر گامبیا در سازمان دفاعی خود دچار آشفتگی بود. فاصله خطوط، جاگیری نامناسب مدافعان و ناهماهنگی در پوشش فضاها، بارها زمینه ایجاد موقعیت برای حریف آفریقایی را فراهم کرد؛ مسائلی که مقابل تیمی در سطح گامبیا شاید تنها به یک گل ختم شود، اما برابر حریفان بزرگتر میتواند به یک فاجعه فوتبالی تبدیل شود.
آنچه بیش از همه جلب توجه کرد، شکنندگی خط دفاع ایران در مواجهه با ضدحملات و تغییر سریع جریان بازی بود. مدافعان تیم ملی بارها در خوانش صحنهها دچار اشتباه شدند و هماهنگی لازم میان عناصر خط عقب دیده نمیشد. این در حالی است که در جام جهانی، کوچکترین لغزش در این بخش از زمین میتواند سرنوشت یک مسابقه و حتی یک تورنمنت را تغییر دهد.
البته نیمه دوم شرایط متفاوتی داشت. تغییرات کادرفنی و ورود بازیکنان تازهنفس باعث شد تیم ملی چهره هجومیتری به خود بگیرد و در نهایت بازی را به سود خود خاتمه دهد. اما واقعیت این است که بازگشت ایران به مسابقه نباید موجب نادیده گرفتن مشکلات ساختاری شود. بسیاری از ایرادهایی که در ۴۵ دقیقه نخست دیده شد، همچنان پابرجاست و صرفاً زیر سایه نتیجه مثبت قرار گرفته است.
در میان نکات امیدوارکننده این مسابقه، عملکرد آریا یوسفی بیش از دیگران جلب توجه کرد. مدافع جوانی که با انرژی، جسارت و اعتمادبهنفس خود نشان داد میتواند یکی از گزینههای آیندهدار فوتبال ایران باشد. او در شرایطی که برخی بازیکنان باتجربه نتوانستند انتظارات را برآورده کنند، تصویری امیدوارکننده از نسل جدید تیم ملی ارائه داد؛ نسلی که شاید در آینده نزدیک نقش پررنگتری در ترکیب ایران داشته باشد.
با این حال، اتکای صرف به استعدادهای جوان نمیتواند راهحل تمام مشکلات باشد. تیم ملی اکنون در آستانه حضور در گروهی قرار دارد که اشتباهات فردی و ناهماهنگیهای دفاعی را به سادگی نمیبخشد. مصر با مهاجمان سرعتی و تکنیکی، بلژیک با ساختار هجومی قدرتمند و حتی نیوزیلند با فوتبال فیزیکی خود، آزمونهایی به مراتب دشوارتر از گامبیا خواهند بود.
پیروزی مقابل گامبیا شاید در ظاهر شروعی مناسب برای اردوی آمادهسازی ایران باشد، اما پیام اصلی این مسابقه جای دیگری نهفته است؛ تیم ملی هنوز تا رسیدن به ثبات و اطمینان در مهمترین منطقه زمین فاصله دارد. اگر کادرفنی در فرصت باقیمانده نتواند برای مشکلات دفاعی راهحلی پیدا کند، جام جهانی میتواند خیلی زودتر از آنچه انتظار میرود به پایان برسد.
برد مقابل گامبیا در کارنامه ثبت شد، اما نگرانیها همچنان باقی است؛ نگرانیهایی که از قلب خط دفاع آغاز میشود و تا رویای صعود از گروه ادامه پیدا میکند.
انتهای پیام/