تصمیم دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا برای تجاوز نظامی بیهدف علیه ایران، که به تلافی اجتنابناپذیر ایران با محدود کردن شدید ترافیک از طریق تنگه هرمز منجر شد، بزرگترین شوک انرژی در تاریخ را رقم زد و به راحتی تمام بحرانهای نفتی دهههای ۱۹۷۰، ۱۹۸۰ و ۲۰۲۰ را تحتالشعاع قرار داد.
همزمان، ناتوانی لجوجانه ترامپ در کاهش ضررها و پایان دادن فوری به جنگ، اکنون به آبشاری از بحرانهای مالی، اقتصادی و صنعتی منجر شده است که صرف نظر از اقدامات فعلی او، در ادامه سال جاری و پس از آن در سطح جهان گسترش خواهد یافت.
المیادین نوشت: چه جنگ فردا متوقف شود و چه با شدت قبلی خود ازسرگرفته شود، اکنون بیش از نیم تریلیون بشکه نفت در زنجیرههای تامین جهانی در حال ایجاد خلا است که بسیاری از آنها در این فرآیند بهطور جبرانناپذیری شکسته خواهند شد.
اولین موج قطعی که شکسته خواهد شد، ظرف چند هفته، زمانی که فصل سفرهای هوایی تابستانی شمال فرا میرسد، از راه خواهد رسید. شرکت هواپیمایی آلمانی لوفتهانزا ۲۰ هزار پرواز را در انتظار کمبود سوخت جت کاهش داده است. کمبود سوخت به همراه ۲ برابر شدن قیمت سوخت جت، اکوسیستم وسیع شرکتهای هواپیمایی کمهزینه را که کمترین توانایی را در جذب نوسانات شدید قیمت دارند، فلج خواهد کرد.
اکنون که تنگه هرمز صادرات بیشتر کشورهای خلیج فارس را مسدود کرده است، کمبود انرژی به مراتب بیشتر شده است و کمبود انرژی، اقتصادهای ملی را مجبور به تقلا برای تأمین نیازهای خود کرده است. کره جنوبی تلاش کرده است تا بخشی از کمبود خود را با واردات از روسیه جبران کند، کاری که تاکنون از آن اجتناب کرده است. ژاپن نیز به طور مشابه در معرض شرایط جهانی قرار دارد و ناگزیر از هر کسی که بتواند، چه آمریکا، چه روسیه و چه حتی ایران، خرید خواهد کرد.
واشنگتن، برای حفظ توهم رو به زوال ابرقدرتی اقتصادی خود، درگیر داستان اعطای «معافیت» از تحریمها برای مشتریان روسیه شده است.
المیادین اضافه کرد: آمریکا پس از ۲۸ فوریه (۹ اسفند)، حتی تحریمها علیه ظرفیت عظیم صادرات دریایی ایران را نیز لغو کرد تا افزایش قیمتهای جهانی ناشی از تجاوز نظامی به ایران را مهار کند. واشنگتن با تضعیف رژیمهای تحریمی خود برای مهار پیامدهای فزاینده جنگی که بیفکرانه آغاز کرده بود، خود را به سوژهای برای تمسخر بینالمللی تبدیل کرده است.
هزینههای فوری و فزاینده بحران تنگه هرمز، تنها تهدید تحریمهای آمریکا بهعنوان ابزار قهری و همچنین ظرفیت واشنگتن برای اجرای آنها بدون آسیب جدی به خودش را تضعیف میکند.
با نزدیکشدن به نیمه دوم سال ۲۰۲۶، بیشتر اقتصادهای ملی با پرسشهای حیاتی روبهرو خواهند شد. آیا سفرهای هوایی به طور نامحدود به حالت تعلیق درخواهند آمد؟ آیا سهمیهبندی انرژی برای حفظ کارکردهای حیاتی جامعه ضروری خواهد بود؟ آیا کل صنایع باید تعطیل شوند یا بهطور کامل قربانی شوند؟ آیا شرکتهای دارای سیستم اقتصادی فروپاشی خواهند کرد؟ وقتی این پرسشها در هفتههای آینده دیگر مطرح نباشند، هرگونه تظاهر به پایبندی به سیاست تحریمهای آمریکا برای تضمین بقای ملی کنار گذاشته خواهد شد.
کارشناسان معتقدند که هیچ میزانی از قرنطینه یا دستکاری بازار، سیستم تجاری تحت سلطه غرب را از آنچه که قرار است با نیرویی بیشتر از جنگ اوکراین یا همهگیری کووید به آن ضربه بزند، نجات نخواهد داد.
انتهای پیام/