ماشین جنگی آمریکا نگاه خود را به کوبا دوخته است؛ مارکو روبیو، وزیر خارجه کوبایی-آمریکایی که مدتهاست آرزوی سقوط دولت این جزیره را دارد، هفته گذشته دوباره این موضوع را مطرح کرد؛ وی ضمن ابراز تمایل ادعایی به توافق از طریق مذاکره، گفت که شانس دستیابی به یک توافق زیاد نیست.
به گزارش گاردین، آمریکا اکنون رائول کاسترو، رئیسجمهور سابق این کشور را به توطئه برای کشتن اتباع آمریکایی، ۴ فقره قتل و ۲ فقره انهدام هواپیما به دلیل سرنگونی ۲ هواپیما در سال ۱۹۹۶ متهم کرده است؛ شواهد بهطور فزایندهای به یک جهت اشاره دارند: همه اینها به طرز وحشتناکی یادآور کیفرخواست علیه نیکولاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا است که برای توجیه آدمربایی وی توسط نیروهای آمریکایی استفاده شد.
در همین حال، دولت ترامپ در حال افشای اطلاعاتی است که ادعا میکند کوبا بیش از ۳۰۰ پهپاد نظامی به دست آورده است که ظاهرا برای حمله به پایگاه آمریکا در خلیج گوانتانامو استفاده میشوند؛ یکی از مقامهای ارشد ناشناس آمریکایی، ادعا کرد: این یک تهدید رو به رشد است.
این ایده که پس از چندین دهه روابط پرتنش با آمریکا، کوبا ناگهان حملهای را به آمذیکا که فقط ۹۰ مایل از سواحل آن فاصله دارد، آغاز کند و انتقام سختی را به دنبال داشته باشد، بهوضوح یک خیالپردازی است؛ این یک ادای احترام ناامیدانه و نخنما به بهانه «سلاحهای کشتار جمعی» است که برای حمله به عراق استفاده شد.
ترامپ به سختی نیات خود را مخفی نگه میدارد؛ وی در ماه مارس اعلام کرد: من معتقدم که افتخار تصرف کوبا را خواهم داشت؛ این گفته یادآور استعمارگران اروپایی قرن نوزدهم بود که آفریقا را تکهتکه کردند؛ رئیسجمهور آمریکا برای حسن نیت اضافه کرد: فکر میکنم میتوانم هر کاری که بخواهم با آن انجام دهم.
چند روز پیش، ناو هواپیمابر یواساس نیمیتز، قدیمیترین ناو هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا ظاهرا برای یک رزمایش دریایی به کارائیب رسید.
با «تحقیر» آمریکا توسط ایران، همانطور که فردریش مرتز، صدراعظم آلمان،، گفت، ممکن است تصور شود که اشتهای ترامپ برای درگیری کاهش مییابد، اما شکست لزوما قدرتهای رو به زوال را مهار نمیکند، بلکه میتواند آنها را خطرناکتر کند؛ ترامپ و تیمش مطمئنا خود را متقاعد کردهاند که فتح جزیره کارائیب که تقریبا ۷ دهه در برابر واشنگتن مقاومت کرده است، میتواند شکستها را از بین ببرد و هاله برتری نظامی آمریکا را احیا کند.
این در عمل به چه معناست؟ جنگ اقتصادی آمریکا به دنبال تضعیف کوباییها بوده است و تا حد زیادی موفق شده است؛ شهروندان کوبایی به روشنی میدانند که چه کسی مقصر است: دونالد ترامپ.
کوبا قطعا تواناییهای نظامی قابل مقایسه با ایران یا در واقع مزایای جغرافیایی آن را ندارد؛ اگر واشنگتن واقعا میخواهد به یک جزیره با حدود ۱۱ میلیون نفر جمعیت حمله کند و آن را اشغال کند، پس میتواند؛ این بدان معنا نیست که جنگی در کار نخواهد بود؛ قابل توجه است که وقتی آمریکا در ژانویه به کاراکاس حمله کرد، ۳۲ سرباز کوبایی در حین مقاومت جان باختند؛ اگر سربازان کوبایی حاضر بودند این فداکاری را برای ونزوئلا انجام دهند، برای حاکمیت ملت خود چه میکنند؟
یک شهروند کوبایی گفت: کوباییها همیشه از خود دفاع کردهاند؛ این یک سنت کوبایی است که به قرن شانزدهم برمیگردد، به رهبر بومیان هاتوی که با مهاجمان اسپانیایی جنگید؛ فکر نمیکنم هیچ آمریکایی به اینجا بیاید و سعی کند اراده خود را تحمیل کند، زیرا تاریخ به آنها نشان داده است که نمیتوانند.
شاید ترامپ لحظه «انجام ماموریت» خود را تضمین کند، اما این برای کوبا چه معنایی خواهد داشت؟ شکی نیست که ترامپ چه برنامهای دارد. چه کسی میتواند ویدیوی عجیب و غریب هوش مصنوعی از غزه را که وی منتشر کرد فراموش کند؛ ویدیویی که ویرانههای آخرالزمانی را به یک مجتمع لوکس قایقهای تفریحی و آسمانخراشهای برند ترامپ تبدیل میکند؟
شاید ترامپ کوبا را بهعنوان یک منبع درآمد برای خود و نزدیکانش میبیند؛ اقتصاد آن میتواند برای شرکتهای چندملیتی آمریکایی بهویژه سیستم مراقبتهای بهداشتی مشهور باز شود؛ هیچ چهره مخالف آشکاری وجود ندارد و آمریکا مطمئنا یک دستنشانده منصوب خواهد کرد و آن دسته از کوباییهایی که از غارت کشورشان خشمگین هستند، ممکن است با همان خشونت هولناکی که توسط قدرت آتش آمریکا بر غیرنظامیان عراقی و افغان تحمیل شد، روبرو شوند.
ترامپ یک مزیت نسبت به روسای جمهور قبلی ایالات متحده دارد: وی وانمود نمیکند که به آزادسازی دیگر مردم علاقه دارد، جنگ آمریکا علیه کوبا با تمایل به جبران تحقیر آمریکا و با طمع انجام خواهد شد و سود حاصل از آن به نخبگان آمریکایی خواهد رسید، اما ویرانی آن برای مردم عادی کوبا باقی خواهد ماند.
انتهای پیام/