در یک مایلی زندان منهتن، جایی که جفری اپستین، مجرم جنسی محکوم، در سال ۲۰۱۹ مرده پیدا شد، یک گالری ساده ترایبکا در خیابان رید ۱۰۱ به یک بایگانی فیزیکی از این رسوایی تبدیل شده است.
به گزارش الجزیره، بیش از ۳.۵ میلیون صفحه از اسناد منتشرشده توسط وزارت دادگستری آمریکا، چاپ، صحافی و در ۳ هزار و ۴۳۷ جلد روی هم چیده شدهاند تا دیوارهای یک اتاق را از کف تا سقف بپوشانند؛ به این مجموعه نام «اتاق مطالعه» داده شده است.
اپستین در جولای ۲۰۱۷ به اتهام قاچاق جنسی دستگیر شد و یک ماه بعد خود را در سلول زندان نیویورک حلق آویز کرد و به قربانیان فرصتی برای اجرای عدالت نداد؛ سندهای جمعآوریشده مورد نظر، تلاشی برای روشن کردن بسیاری از پروندههای مرتبط با اپستین است که هرگز به دادگاه نرفتهاند.
قفسهها اسنادی را که تحت قانون شفافیت پروندههای اپستین منتشر شدهاند، در کنار جدول زمانی، یادداشتهای دستنویس بازدیدکنندگان و یک فضای یادبود اختصاص دادهشده به بازماندگان و قربانیان، در خود جای دادهاند.
از زمان افتتاح ۲ هفته پیش، این گالری بهطور مداوم بازدیدکنندگان، ازجمله بازماندگان مجموعهای از جرائم مرتبط با اپستین، را به خود جذب کرده است.
لارا بلوم مکگی، که در زمان سوءاستفاده اپستین تنها ۱۷ سال داشت، هفته گذشته از اتاق مطالعه بازدید کرد.
بلوم مکگی گفت: من چیزی به طرز وحشیانهای انسانی در اتاق مطالعه ترامپ-اپستین یافتم، مدرکی که نشان میدهد زندگی ما به اندازه کافی مهم بوده که جمعآوری، فهرستبندی و در نهایت دیده شود.
وی ورود به اتاق را مانند قدم گذاشتن در یک «شهر کاغذی» با ۳ و نیم میلیون صفحه نمایش توصیف کرد؛ منظرهای که «مانند یک ضربه فیزیکی» به وی وارد شد؛ چیزی که وی بهوضوح به یاد میآورد، سکوت است.
این بازمانده پرونده اپستین گفت: سالها به ما گفته شد که ساکت باشیم؛ توافقها را بپذیریم و به راه خود ادامه دهیم؛ دیدن حقایق ما که در یک آرشیو عمومی حفظ شده است، مانند اذعان به درد، سوءاستفاده و واقعیت ما بود که مدتها به تعویق افتاده بود.
اما وی هشدار داد که مستندسازی به تنهایی عدالت نیست.
مقیاس عظیم این آرشیو عمدی است؛ برگزارکنندگان میگویند که فیزیکی بودن اسناد، بازدیدکنندگان را مجبور میکند نه تنها با وسعت جنایتهای اپستین، بلکه با تعداد جانهایی که تحت تأثیر آنها قرار گرفتهاند، نیز روبرو شوند.
هزاران قربانی در ارتباط با شبکه سوءاستفاده اپستین شناسایی شدهاند؛ یکی از برجستهترین بازماندگان، ویرجینیا گیوفر، در آوریل ۲۰۲۵ بر اثر خودکشی درگذشت.
دیوید گرت، یکی از موسسهای این نمایشگاه، گفت: این پروژه از ابتدا حول محور بازماندگان ساخته شده است؛ ما بیش از هر چیز بر قربانیان و بازماندگان متمرکز هستیم؛ بزرگترین چیز شفافیت و پاسخگویی است.
گرت این نمایشگاه را بخشی از تلاش گستردهتر برای ایجاد موزههای موقت واقعی با هدف ایجاد فشار عمومی پیرامون فساد و شکست نهادی توصیف کرد.
وی گفت: هدف ما این است که چگونه میتوانیم خشم عمومی را برانگیزیم تا کنگره و وزارت دادگستری را برای شفافیت کامل و واقعی و در نهایت پاسخگویی تحت فشار قرار دهیم.
در حالی که نام شاهدان و همدستانشان پنهان بود، اسناد محرمانه باقی ماندند؛ آنها گستاخانه قانون را زیر پا گذاشتند؛ پیدا کردن محل برگزاری نیز دشوار بود؛ گرت گفت که چندین مکان پس از موافقت اولیه برای میزبانی نمایشگاه، از ترس جنجال یا انتقام، انصراف دادند.
گالری ترایبکا در نهایت پنجمین مکانی شد که برگزارکنندگان به آن نزدیک شدند؛ با وجود این چالشها، بازماندگان و مدافعان به سرعت از این پروژه استقبال کردند.
انتهای پیام/