رقابتهای تنیس گرنداسلم رولان گاروس در پاریس، صحنه نبرد تازهای میان بازیکنان و برگزارکنندگان شده است. این بار نه بر سر جام قهرمانی، که بر سرِ پول.
در روزی که رسانهها انتظارِ روز رسانه پرحاشیهای را داشتند، ستارههای تنیس با اتخاذ یک موضع متحد، سکوتی معنادار را به نمایش گذاشتند تا صدای اعتراضشان را به گوشِ جهانیان برسانند. اما ماجرا دقیقاً چیست؟
مسابقات تنیس گرند اسلم (مثل رولان گاروس، ویمبلدون، استرالیا اُپن و آمریکا اُپن) بزرگترین و پردرآمدترین رقابتهای این رشته ورزشی هستند؛ اما ظاهراً تقسیم این درآمدِ عظیم، آنطور که باید و شاید، به نفع بازیکنان نیست. شکایت اصلی این است که بخش کوچکی از این درآمد، به دست بازیکنانی میرسد که در سطوح پایینتر مسابقه میدهند، یا پس از مصدومیت به سختی به میادین بازگشتهاند، و حتی نسلهای آینده را نیز در بر میگیرد.
صدای زن شماره یک: این ربطی به من ندارد، بلکه رنجِ دیگران است!
آرینا سابالنکا، زن شماره یک تنیس جهان، که پیش از این نیز از نحوه توزیع درآمدها انتقاد کرده بود، با خبرنگاران روبهرو شد. او با وجودِ خشمِ اولیهاش، حدود ۱۵ دقیقه در برابر دوربینها قرار گرفت و تاکید کرد که اعتراضش بیش از هر چیز، برای حمایت از بازیکنانِ در رنج است: اینجا فقط مسئله من نیست، بلکه مسئله بازیکنانی است که در سختی زندگی میکنند. با درصدی که ما دریافت میکنیم، زندگی در دنیای تنیس آسان نیست.
وی ادامه داد: به عنوان نفر اول جهان، وظیفه من است که برای بازیکنان، مخصوصاً آنهایی که در سطوح پایینتر هستند، کسانی که از مصدومیت برگشتهاند و برای نسلهای آینده بجنگم. دیدگاه ما روشن و منصفانه است.
با این حال، در پایان صحبتهایش، سابالنکا کمی معذب به نظر میرسید و گفت: ۱۵ دقیقه بهتر از هیچ است. من اینجا هستم، چون به شما احترام میگذارم، اما دیگر تمام شد.
همچنین ایگا اشویانتک، ستاره لهستانی تنیس، نیز تنها ۱۵ دقیقه وقت خود را به رسانهها اختصاص داد. او ضمن ابراز احترام به خبرنگاران، گفت: ما با رسانهها مشکلی نداریم، اما زمانی ارتباط بیشتری خواهیم داشت که تورنمنتها برای ما کار بیشتری انجام دهند. این تصمیم ماست.
او همچنین اشاره کرد که بازیکنان خواهان فشار بیشتر برای رسیدن به خواستههایشان هستند و امیدوارند تورنمنتها گشادهروتر شوند.
روز رسانه؛ روزِ سکوتِ پرسروصدا!
انتظار میرفت روز رسانه در رولان گاروس، با توجه به نارضایتی بازیکنان، شاهدِ جنجال و تحریمِ گسترده باشد. بازیکنان تهدید کرده بودند که در این روز حاضر نخواهند شد. اما در نهایت، اکثر بازیکنان حاضر شدند، اما با یک شرط: پاسخگوییِ محدود به ۱۵ دقیقه!
این یعنی، بازیکنان با وجودِ حاضر شدن، عملاً از دادنِ فرصتِ کافی به رسانهها خودداری کردند تا پیامشان را به شکلی دیگر برسانند. برخی با ۱۰۰% تعهد به وظایفشان، تنها به سوالاتِ کوتاه پاسخ دادند و برخی دیگر، مانند یانیک هانفمن، حتی بدونِ داشتنِ روحیه شورشی، کار را تمام کردند.
چرا این ۱۵ دقیقه مهم است؟
این اقدامِ هماهنگِ بازیکنان، تاکتیکی هوشمندانه برای اعمالِ فشار بر برگزارکنندگانِ مسابقات است. آنها با محدود کردنِ زمانِ پاسخگویی، به برگزارکنندگان میگویند که تا زمانی که به خواستههایشان (توزیعِ عادلانهتر درآمد) توجه نشود، همکاریِ کامل رسانهای در کار نخواهد بود. این اتفاق، نشاندهنده اتحادِ فزاینده میان بازیکنان برجسته و حتی ستارههای تازهکار برای دستیابی به شرایط بهتر مالی است.
واکنش برگزارکنندگان چه خواهد بود؟
هنوز مشخص نیست که برگزارکنندگانِ گرند اسلمها چه واکنشی به این ۱۵ دقیقه سکوتِ پرسروصدا نشان خواهند داد. اما یک چیز قطعی است: دنیای تنیس، شاهدِ نبردی جدید و این بار اقتصادی است که میتواند آینده این ورزش را تغییر دهد. آیا صدایِ بازیکنان شنیده خواهد شد؟ یا این ۱۵ دقیقه، تنها جرقهای زودگذر خواهد بود؟
انتهای پیام/