نیمکت استقلال بار دیگر در آستانه تصمیمی مهم قرار گرفته است؛ تصمیمی که نهتنها آینده فنی تیم را تحتتأثیر قرار میدهد، بلکه میتواند مسیر مدیریتی باشگاه را نیز برای فصلهای آینده مشخص کند. آبیپوشان پایتخت پس از پشت سر گذاشتن فصلی پر از تغییر و التهاب روی نیمکت، اکنون با هدایت سهراب بختیاریزاده تا پایان فصل به دنبال عبور از شرایط پیچیده کنونی هستند؛ وضعیتی که در آن، ثبات بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت تبدیل شده است.
استقلال در ماههای گذشته فراز و نشیبهای زیادی را تجربه کرده؛ از حضور ریکاردو ساپینتو و نتایج پرنوسان گرفته تا جدایی او پس از حذف آسیایی و پس از آن، برای مدت کوتاهی وریا غفوری هدایت تیم را برعهده گرفت و سپس بختیاریزاده به عنوان سرمربی موقت سکان تیم را در دست گرفت؛ چهرهای که پیش از این نیز در مقاطع مختلف مسئولیت هدایت آبیها را به صورت موقت تجربه کرده و به خوبی با فضای تیم و باشگاه آشناست.
اما مسئله اصلی اکنون تصمیم مدیران باشگاه برای آینده نیمکت استقلال است. بختیاریزاده که به عنوان جانشین ساپینتو معرفی شد تا پایان لیگ بیست و پنجم با آبیها قرارداد امضا کرد و در صورت کسب نتایج خوب، قرارداد وی تمدید میشد، اما حالا با جنگ تحمیلی دشمن آمریکایی - صهیونی علیه خاک ایران معادلات باشگاه تغییر کرده است.
در حالی که برخی زمزمهها از تلاش برای جذب یک سرمربی خارجی حکایت دارد، واقعیتهای موجود چندان با چنین تصمیمی همخوانی ندارد. شرایط اقتصادی کشور، فضای متأثر از جنگ تحمیلی علیه ایران و محدودیتهای مالی باشگاهها، همگی نشان میدهد که ورود به یک پروژه پرهزینه خارجی میتواند ریسکی بزرگ برای استقلال باشد.
تجربه سالهای اخیر نیز چندان دلگرمکننده نیست. استقلال در دورههای مختلف با جذب مربیان و بازیکنان خارجی نهتنها هزینههای قابل توجهی پرداخت کرده، بلکه در مواردی با پروندههای حقوقی و شکایتهای بینالمللی نیز مواجه شده است؛ مسائلی که بار مالی سنگینی بر دوش باشگاه گذاشته و همچنان آثار آن در ساختار مالی استقلال دیده میشود. در چنین شرایطی، تکرار همان مسیر بدون در نظر گرفتن واقعیتهای اقتصادی، تصمیمی قابل دفاع به نظر نمیرسد.
از سوی دیگر، ثبات موضوعی است که استقلال سالهاست از آن محروم بوده است. تغییرات پیاپی روی نیمکت، یکی از مهمترین عواملی بوده که اجازه شکلگیری یک برنامه بلندمدت فنی را از این تیم گرفته است. حالا که بختیاریزاده در دل همین شرایط سخت هدایت تیم را برعهده گرفته و شناخت کاملی از ساختار باشگاه و بازیکنان دارد، ادامه همکاری با او میتواند گامی در جهت بازگرداندن ثبات به نیمکت آبیها باشد.
سهراب بختیاریزاده در همین مدت کوتاه تلاش کرده ساختار کادر فنی را تقویت کند و با اضافه شدن دستیاران جدید، نشانههایی از نگاه حرفهای در مدیریت فنی تیم دیده میشود. اگر قرار باشد استقلال بالاخره از چرخه بیپایان تغییرات خارج شود، شاید بهترین نقطه شروع همین اعتماد به یک گزینه داخلی باشد که هم استقلال را میشناسد و هم بدون تحمیل هزینههای سنگین میتواند برنامه فنی خود را پیش ببرد.
در چنین شرایطی، تصمیم مدیران استقلال اهمیت دوچندانی پیدا میکند. اگر تجربههای گذشته معیار قضاوت باشد، شاید زمان آن رسیده که به جای تکرار پروژههای پرهزینه خارجی، مسیر متفاوتی انتخاب شود؛ مسیری که در آن ثبات، واقعبینی اقتصادی و اعتماد به نیروهای داخلی در اولویت قرار گیرد.
شاید اینبار ادامه راه با سهراب بختیاریزاده همان تصمیمی باشد که استقلال برای بازگشت آرامش به نیمکت خود به آن نیاز دارد.
انتهای پیام/