در کمتر از سه هفته تا آغاز جام جهانی، رافینیا، ستاره تیم فوتبال بارسلونا و تیم ملی برزیل از همین حالا می‌داند چه تیم‌هایی به فینال خواهند رسید: برزیل و اسپانیا. ستاره خوش‌تکنیک سلسائو در این مورد تردیدی ندارد؛ این دو تیم مدعیان اصلی و تیم‌هایی هستند که باید شکست داده شوند. او در گفت‌و‌گو با TNT Sports Brazil ضمن مرور مسیر حرفه‌ای و اهداف آینده‌اش، از جمله رؤیای قهرمانی ششم، صحبت کرد.

رافینیا درباره وضعیت تیم ملی برزیل اظهار داشت: نیمار و لامین یامال روی فینال برزیل و اسپانیا توافق کردند. من هم چنین بازی‌ای را امضا می‌کنم! عالی می‌شود اگر فینال برزیل و اسپانیا باشد. برایم مهم نیست چه کسی در تیم حریف دفاع می‌کند، حتی اگر لامین باشد. ما هم بازیکنان باکیفیت زیادی داریم. فوق‌العاده خواهد بود؛ یک بازی بسیار جذاب.

آنچه جلب توجه می‌کند، رابطه و پیوند محکمی است که او با لامین یامال در بارسلونا، چه داخل زمین و چه خارج از آن، برقرار کرده است. رافینیا، یامال را گلدن‌بوی و الماسی تراش‌نخورده می‌داند، اما بیش از هر چیز شخصیت او را تحسین می‌کند. او در رختکن مانند برادر کوچک‌ترش است و به همین دلیل مانند خانواده از او حمایت می‌کند.

رافینیا درباره رابطه‌اش با یامال توضیح داد: او ۱۱ سال از من کوچک‌تر است. درباره شادی گل مشترک‌مان، آن را در اینترنت دیدیم و تصمیم گرفتیم انجامش دهیم؛ خوب هم از آب درآمد (می‌خندد). معنای نمادین خاصی مثل برادری ندارد. من او را مثل برادر خیلی کوچک‌ترم می‌بینم؛ حتی از برادر خودم هم کوچک‌تر است. سعی می‌کنم تا جایی که می‌توانم به او مشاوره بدهم. تجربه‌های زندگی‌ام را هم منتقل می‌کنم. البته با توجه به ویژگی‌ها و پیشینه‌اش، واقعاً نمی‌توان چیزی به او یاد داد؛ اینها یک‌شبه به دست نمی‌آیند، استعداد طبیعی است. حقیقت این است که همیشه سعی می‌کنم کمی از تجربه‌ام را با او تقسیم کنم. پسر بسیار خوبی است، گوش می‌دهد، زیاد مشورت می‌گیرد و اگر هم اشتباهی بکند، اصلاحش می‌کنیم و می‌پذیرد. با وجود اختلاف سنی ۱۱ ساله، رابطه بسیار خوبی داریم.

وینگر بارسلونا احساساتش پیش از جام جهانی گفت: خیلی مضطرب می‌شوم، اما فقط وقتی به جام جهانی نزدیک می‌شویم. الان هم هیجان دارم، اما با ۱۵ روز مانده یا روز قبل از بازی افتتاحیه فرق دارد. این استرس طبیعیِ بازی در چنین تورنمنتی است. جام جهانی، جام جهانی است؛ نمی‌شود آن را عادی جلوه داد. این اضطراب و هیجان طبیعی است، فارغ از سطحی که هر کدام‌مان در آن بازی می‌کنیم.

رافینیا درباره نمایندگی شهر زادگاهش گفت: افتخار بزرگی است که نماینده جایی باشم که در آن به دنیا آمده و بزرگ شده‌ام. اینکه نشان بدهم آنچه به دست آورده‌ام. در تیم ملی برزیل و بارسلونا، غیرممکن نیست. این برای بازیکنان جوان انگیزه می‌شود. سخت است، اما غیرممکن نیست. پایه کار، تلاش، تعهد و دنبال کردن رؤیا‌های زندگی است. نمایندگی جامعه بزرگ رستینگا یک امتیاز است.

ستاره خوش‌تکنیک قناری‌ها درخصوص اولین جام جهانی‌اش گفت: جام جهانی ۲۰۰۲ را به یاد دارم، اما خاطراتم مبهم‌اند. خاطرات شیرینی از مادربزرگم دارم که حالا دیگر در میان ما نیست؛ نیمه‌شب بیدارم می‌کرد تا بازی‌های برزیل را ببینیم. مسابقات مشخص را به یاد ندارم، فقط فینال را واضح‌تر یادم هست. بیشتر از همه، بیدار شدن وسط شب کنار مادربزرگم در ذهنم مانده است. آن قهرمانی واقعاً روی من اثر گذاشت.

رافینیا در پاسخ به اینکه اگر جام جهانی را ببرد چه می‌کند، بیان کرد: بعد از فینال ۲۰۰۲ یادم هست رفتم در خیابان فوتبال بازی کردم. محله پر از مردم بود که با کباب‌پزی جشن گرفته بودند. همه جا شادی بود. روزی پر از جشن و فوتبال. اگر جام جهانی را ببرم، سریع خودم را به آنجا می‌رسانم.

او درباره جایگاه فعلی‌اش در تیم ملی برزیل تصریح کرد: الان نسبت به اولین جام جهانی‌ام پختگی بیشتری دارم. حس می‌کنم مسئولیت بیشتری روی دوشم است. نمی‌خواهم کار متفاوتی انجام دهم؛ می‌خواهم همان باشم و به جوان‌تر‌ها و حتی باتجربه‌تر‌ها کمک کنم. گاهی خودم هم به کمک نیاز دارم. سعی می‌کنم رشد کنم و از چیز‌هایی که جوان‌تر‌ها به ما یاد می‌دهند، بهتر شوم. تجربه‌ام را نه‌فقط در زمین، بلکه در زندگی هم منتقل می‌کنم تا بهترین مسیر را پیدا کنند.

رافینیا درمورد شکست مقابل کرواسی در سال ۲۰۲۲ پاسخ داد: خیلی دردناک بود. چند روزی نمی‌خواستم از اتاقم بیرون بیایم. همسرم بود که مرا وادار کرد به دیدن خانواده و دوستان بروم. حتی وقتی کنار دیگران بودم، ذهنم درگیر آن شکست بود؛ انگار احساساتم را پنهان می‌کردم. فقط می‌خواستم در اتاقم بمانم و بفهمم چه بر سرم آمده و بر آن درد غلبه کنم؛ آرزو می‌کردم فقط یک خواب باشد و دوباره در جام جهانی بیدار شوم تا فرصتی دیگر داشته باشم. هفته‌ها و ماه‌ها هر چیز کوچکی مرا به یاد جام جهانی می‌انداخت. ما آن‌قدر به کارمان ایمان داشتیم که حتی لحظه‌ای تصور شکست را نکردیم. فکر می‌کردیم می‌رسیم و قهرمان می‌شویم. شاید همین موضوع سخت‌ترش کرد.

وی درباره درس‌های قطر ۲۰۲۲ گفت: دانستن اینکه ممکن است ببازیم، کمک کرده برای این جام جهانی آماده‌تر و هوشیارتر باشیم. از شکست‌ها بیشتر از پیروزی‌ها یاد می‌گیریم. باخت به کرواسی دردناک بود، اما درس‌های ارزشمندی برای آینده داشت.

رافینیا در پایان درمورد رقابت رئال مادرید و بارسلونا در تیم ملی برزیل خاطرنشان کرد: من چنین چیزی را حس نکردم، حداقل بین من و وینی، یا رودریگو، میلیتائو و اندریک. وقتی به تیم ملی می‌آییم، رقابت باشگاهی تقریباً از بین می‌رود، چون می‌دانیم اینجا برای کشورمان بازی می‌کنیم. این موضوع تصنعی نیست؛ طبیعی اتفاق می‌افتد. در ال‌کلاسیکو‌ها هر کدام با تمام توان از تیم‌مان دفاع می‌کنیم، اما در تیم ملی رقابت کنار می‌رود. تمرکز فقط روی برزیل است. گاهی بحث و حرارت هست، اما طبیعی است؛ اگر ال‌کلاسیکو داغ نباشد که دیگر ال‌کلاسیکو نیست.

انتهای پیام/