سال ۱۳۶۸ بود که جوانی سی ساله به نام سیدابراهیم رئیسی، سکان دادستانی تهران را به دست گرفت. کسی فکر نمی‌کرد این جوان خوش‌چهره و کم‌حرف، سه دهه بعد، به نماد بی‌باکی در مبارزه با فساد تبدیل شود. از آن روز تا اردیبهشت ۱۴۰۳، شهید آیت‌الله رئیسی از هیچ تلاشی برای تحقق عدالت فروگذار نکرد. نه در دادستانی، نه در ریاست قوه قضاییه، نه حتی در پاستور. او یک شعار داشت: «هیچ خط قرمزی ندارم.» و به آن عمل کرد.

شهید آیت‌الله رئیسی، از سال ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۰، نزدیک به سه دهه، در مناصب مختلف قضایی خدمت کرد. دادستان تهران، رئیس سازمان بازرسی کشور، دادستان کل کشور، دادستان ویژه روحانیت، معاونت قوه قضاییه و در نهایت، ریاست قوه قضاییه از ۱۶ اسفند ۱۳۹۷ تا ۱۰ تیرماه ۱۴۰۰.

او در تمام این سال‌ها، یک چیز را فریاد زد: «عدالت». نه عدالت شعاری، که عدالت عملی. نه عدالت ویترینی، که عدالت در کوچه و خیابان.

مبارزه با فساد؛ مهمترین جلوه عدالت

وقتی رئیس قوه قضاییه شد، بسیاری از ناظران سیاسی می‌گفتند: «رئیسی می‌آید و می‌رود، اما فساد می‌ماند.»، اما او ثابت کرد اشتباه می‌کردند.

او کمر همت بست به مهمترین جلوه تحقق عدالت در جامعه: مبارزه با فساد؛ و از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.

بار‌ها گفت و بار‌ها تکرار کرد: در مبارزه با فساد، هیچ خط قرمزی ندارم. با هر کس در هر رده‌ای که باشد، برخورد می‌کنم.

این جمله را که می‌گفت، همه می‌دانستند شعار نیست. چون پیش از این، در مناصب قبلی، نشان داده بود که از برخورد با دانه‌درشت‌ها هراسی ندارد.

تشویق سوت‌زن‌ها؛ ایده‌ای که تازه بود

یکی از کار‌های نوآورانه رئیسی در دوران ریاست بر دستگاه قضا، تأکید بر مشارکت مردمی در مقابله با فساد بود. او از مردم می‌خواست اگر فسادی دیدند، گزارش کنند. به گزارشگران فساد قول حمایت می‌داد. به «سوت‌زن‌ها» امنیت می‌داد.

او می‌گفت: کسی که فساد را گزارش می‌کند، باید بداند ما پشت او هستیم. نباید بترسد. نباید احساس تنهایی کند.

این رویکرد، تازه بود. برای اولین بار، یک مقام ارشد قضایی، مردم را به مشارکت مستقیم در مبارزه با فساد دعوت می‌کرد و به آنها وعده حمایت می‌داد.

مجتمع تخصصی جرایم اقتصادی؛ گامی عملی

۲۲ مرداد ۱۳۹۸، رئیسی دستورالعملی ابلاغ کرد: تشکیل مجتمع تخصصی ویژه رسیدگی به جرایم اقتصادی تهران. این مجتمع، قرار بود رسیدگی به پرونده‌های کلان اقتصادی را سرعت ببخشد و از اطاله دادرسی جلوگیری کند.

با افتتاح این مجتمع، برگزاری دادگاه‌های رسیدگی به جرایم اقتصادی، وارد فاز جدیدی شد. پرونده‌هایی که سال‌ها در پیچ و خم اداری مانده بودند، یک‌یکی به جریان افتادند.

برهم زدن حاشیه امن دانه‌درشت‌ها

اما مهم‌ترین کار رئیسی در دستگاه قضا، شاید این بود که حاشیه امن دانه‌درشت‌ها را برهم زد.

برای اولین بار، افرادی که فکر می‌کردند به دلیل قدرت و ثروت و ارتباطات، هیچگاه پایشان به دادگاه باز نمی‌شود، پشت میز محاکمه نشستند. پرونده‌های مهم اقتصادی، یکی پس از دیگری، علنی شد. متهمان، چه مسئولان سابق باشند چه افرادی با نفوذ، احضار و محاکمه شدند.

برگزاری دادگاه‌های مبارزه با فساد اقتصادی و محاکمه متهمان این پرونده‌ها، در زمان ریاست آیت‌الله رئیسی، نشان‌دهنده عزم قاطع او بود. عزمی که دشمنانش را خشمگین کرد، اما مردم را امیدوار.

از دستگاه قضا تا پاستور؛ عدالت همچنان شعار بود

وقتی آیت الله رئیسی از قوه قضاییه به پاستور رفت، شعارش را عوض نکرد. مبارزه با فساد و تحقق عدالت، همچنان پرچم او بود.

او در کسوت ریاست‌جمهوری نیز، همان مرد مبارز باقی ماند. همان کسی که از برخورد با فساد نمی‌ترسید. همان کسی که خط قرمز برایش معنا نداشت، جز عدالت؛ و امروز، دو سال بعد از شهادت مظلومانه‌اش، وقتی از مردم می‌پرسی چرا رئیسی را دوست داشتید، یکی از اولین جواب‌ها همین است:، چون از فساد نمی‌ترسید. چون محکم بود. چون می‌دانستیم اگر کاری از دستش بربیاید، کوتاه نمی‌آید.

میراث مبارزه

آیت‌الله رئیسی در حالی در مسیر خدمت به مردم ایران به شهادت رسید که همواره شعار او چه در کسوت ریاست بر دستگاه قضا و چه در کسوت ریاست جمهوری ایران اسلامی، مبارزه با فساد و تحقق عدالت بود.

او رفت، اما میراثش ماند. پرونده‌هایی که گشود، مجتمع‌هایی که تأسیس کرد، فرهنگ مبارزه با فسادی که ترویج داد، و مهمتر از همه، این باور که فساد را می‌شود شکست، اگر مسئولان اراده کنند، همه اینها، یادگار مردی است که هیچ‌گاه از مسیر عدالت خسته نشد.

انتهای پیام/