جنگ رمضان هنوز تمام نشده بود که صداها بلند شدند؛ نه فقط صدای آژیر و تحلیلهای خبری، بلکه صدای نوحهها، سرودها و نماهنگهایی که یکی پس از دیگری در فضای رسانهای منتشر میشدند.
جنگ فقط در میدان نظامی روایت نشد؛ خیلی زود به میدان تصویر و موسیقی هم راه پیدا کرد. در شبکههای اجتماعی و رسانهها، نماهنگهایی منتشر شد که تلاش میکردند آنچه را مردم در خیابانها، در سوگواریها و در تجمعها احساس میکردند، به زبان تصویر و صدا بیان کنند.
اولین چیزی که در این نماهنگها جلب توجه میکند، حال و هوای جمعی آنهاست. صداها معمولا تنها نیستند؛ مداحیها با همخوانی جمعی همراه میشوند، جمعیت در تصاویر حضور پررنگ دارد و پرچمها در باد تکان میخورند.
گویی سازندگان این آثار میخواهند نشان دهند که داستان فقط درباره یک نبرد نیست؛ درباره مردمی است که احساس میکنند در یک سرنوشت مشترک کنار هم ایستادهاند.
نماهنگ «ایرانی جزاکالله» با نوای حاج مهدی رسولی یکی از همین نمونههاست؛ قطعهای که با تکرار واژههایی مثل «وحدت»، «اتحاد» و «تفرقه هرگز» فضای یک همبستگی فراگیر را تصویر میکند.
در برخی آثار، روایت شکل حماسیتری به خود میگیرد. در نماهنگ «زمانه بر سر جنگ است» با صدای حاج حسین طاهری، فضای شعر و موسیقی حالتی دارد که انگار مخاطب را به دل یک میدان تاریخی میبرد.
واژهها یادآور ادبیات عاشوراییاند و بارها به شخصیتها و مفاهیم کربلا اشاره میکنند. همین پیوند میان گذشته و اکنون، یکی از مهمترین ویژگیهای این نماهنگهاست.
در بسیاری از آنها، جنگ امروز ادامه همان داستان قدیمی «حق و باطل» تصویر میشود؛ داستانی که از عاشورا آغاز شده است و هنوز در ذهن و زبان فرهنگی جامعه ادامه دارد.
در نماهنگ «پرچمداران میدان» با نوای حاج حنیف طاهری، روایت کمی متفاوتتر پیش میرود. اینجا علاوه بر حماسه، ردی از عاطفه و یاد شهدا هم دیده میشود. تصاویر مادران، پرچمها و چهرههای جوان در کنار هم قرار میگیرند و فضایی میسازند که هم حماسی است و هم احساسی.
در این نوع آثار، خاک و وطن نه فقط یک سرزمین جغرافیایی، بلکه نوعی میراث مشترک معرفی میشود؛ چیزی که نسلهای مختلف باید آن را حفظ کنند.
نمونه دیگری از این پیوند نسلی در نماهنگ «این قافله عزم کرب و بلا دارد» دیده میشود؛ اثری که صدای صادق آهنگران، مداح مشهور سالهای دفاع مقدس را در کنار صدای حسین طاهری قرار میدهد.
همین کنار هم قرار گرفتن دو صدا، خود نوعی روایت است؛ گویی گذشته و حال در یک قاب جمع شدهاند. مضمون حرکت کاروانی به سوی میدان نیز در این نماهنگ برجسته است؛ استعارهای که مخاطب را به یاد ادبیات عاشورا میاندازد.
از نظر تصویری، بسیاری از این نماهنگها از ترکیب چند عنصر آشنا استفاده میکنند: پرچمهای برافراشته، جمعیتهای بزرگ، نورهای گرم، تصاویر شهدا و گاهی صحنههایی از تجمعهای مردمی.
این تصاویر معمولا سریع و پرتحرک تدوین شدهاند تا حس هیجان و حضور را منتقل کنند. زیرا بیننده فقط تماشاگر نیست، بلکه احساس میکند در دل همان جمعیت ایستاده است.
در کنار این آثار حماسی، برخی نماهنگها نیز تلاش کردهاند جنبه انسانی جنگ را برجسته کنند. نماهنگ «الفبای شهادت» که به یاد کودکان شهید مدرسه «شجره طیبه» در میناب ساخته شد، نمونهای از این رویکرد است.
در این اثر، موسیقی آرامتر و تصاویر احساسیترند؛ تمرکز از میدان نبرد به زندگیهایی منتقل میشود که جنگ آنها را ناتمام گذاشته است.
یکی از نکات جالب درباره این نماهنگها، سرعت تولید آنهاست. بسیاری از این آثار در فاصله کوتاهی پس از رویدادهای مهم جنگ ساخته شدند.
این سرعت نشان میدهد که نماهنگها صرفا محصول برنامهریزی بلندمدت نیستند؟ بلکه بخشی از واکنش فرهنگی جامعه به یک بحران محسوب میشوند.
درست همانطور که مردم در خیابانها تجمع میکنند یا در فضای مجازی نظر میدهند، هنرمندان و مداحان نیز با زبان هنر به وقایع پاسخ میدهند.
در نهایت، این نماهنگها بیش از آنکه فقط آثار موسیقایی باشند، نوعی روایت فرهنگی از یک جنگ به شمار میروند. آنها تلاش میکنند تجربهای پیچیده و پرتنش را در قالب تصویر و صدا قابل فهم و قابل احساس کنند.
شاید به همین دلیل است که بسیاری از این قطعات خیلی سریع در میان مخاطبان دستبهدست میشوند، چون در دل خود چیزی فراتر از موسیقی دارند؛ حس مشترک یک لحظه تاریخی.
انتهای پیام/