یاکوف پونکین، که سالها در اسارت و اردوگاههای آلمان نازی زندانی بود، پس از پایان جنگ جهانی دوم به یکی از بزرگترین قهرمانان تاریخ کشتی شوروی تبدیل شد و در المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی مدال طلا گرفت.
پونکین متولد ۸ دسامبر ۱۹۲۱ در شهر زاپروژیا بود. او پس از پایان هفت کلاس درس، بهعنوان تراشکار در کارخانه مشغول به کار شد و همزمان به کشتی روی آورد. با آغاز جنگ جهانی دوم، در همان روزهای نخست نبرد زیر شهر مینسک به اسارت نیروهای آلمانی درآمد.
چهار سال حضور در اردوگاههای کار اجباری، ابتلا به تیف و تحمل شرایطی طاقتفرسا بخشی از سرنوشت او بود. پونکین حتی یکبار برای فرار تلاش کرد، اما پس از ناکامی، سه هفته را در سلولی یخزده و بدون آب و غذای کافی سپری کرد. او که یهودی بود، تنها به این دلیل زنده ماند که هیچکس هویتش را لو نداد.
پس از آزادی، سه سال دیگر در ارتش شوروی در شهر ماگدبورگ خدمت کرد و سپس به زادگاهش بازگشت تا دوباره کشتی را دنبال کند.
پونکین پیش از اعزام به نخستین حضور ورزشکاران شوروی در المپیک، سه بار قهرمان اتحاد جماهیر شوروی در وزن پروزن سبک شده بود. او در المپیک ۱۹۵۲ هر پنج مبارزه خود را با پیروزی پشت سر گذاشت که سه برد او با ضربه فنی همراه بود.
در دیدار نهایی، رقبای او ایمره پولیاک از مجارستان احمد رشید از مصر بودند. پونکین تنها در یک دقیقه و نیم حریف مجاری خود را ضربه فنی کرد؛ کشتیگیری که بعدها قهرمان المپیک ۱۹۶۴ شد.
در مبارزه مقابل نماینده مصر نیز فن محبوب او، پرتاب معروف «پیچ» یا «وینت»، عامل پیروزی شد؛ فنی که بهدلیل اجرای منحصربهفردش تقریباً غیرقابل تکرار بود. پونکین پس از موجگرفتگی ناشی از جنگ، دچار تیک عصبی در شانه و صورت شده بود و همین حرکات ناخواسته باعث میشد حریفان جهت اجرای فن را اشتباه تشخیص دهند و غافلگیر شوند.
این قهرمان نامدار پس از پایان دوران قهرمانی در سال ۱۹۶۱، بهعنوان مربی در زاپروژیا فعالیت کرد و سرانجام در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۴ درگذشت.
انتهای پیام/