معصومه محمدی بازیگر نمایش «وی‌لا» در گفت‌وگو با میزان، با اشاره به مضمون اجتماعی و انسانی این اثر نمایشی، اظهار کرد: «وی‌لا» فراتر از روایت یک موقعیت جنگی، به شیوه مواجهه انسان‌ها با بحران و آشکار شدن لایه‌های پنهان روابط خانوادگی می‌پردازد و به همین دلیل توانسته ارتباطی ملموس و نزدیک با مخاطبان برقرار کند. 

این بازیگر تئاتر با اشاره به سابقه فعالیت هنری خود افزود: متولد سال ۱۳۴۳ در تهران هستم و فعالیت هنری‌ام را از دوران دبیرستان و با حضور در تئاتر آغاز کردم. در همان سال‌ها، صحنه برای من فضایی الهام‌بخش و جدی بود و علاقه‌ام به بازیگری نیز از همان زمان شکل گرفت. پس از وقفه‌ای طولانی، دوباره به عرصه نمایش بازگشتم و آموزش‌های حرفه‌ای بازیگری را دنبال کردم. برای من، هنر همواره بستری برای شناخت بهتر انسان و بیان احساسات و دغدغه‌های درونی بوده است. 

محمدی درباره کارکرد طنز در نمایش «وی‌لا» تصریح کرد: طنز در این اثر دو کارکرد مهم و مکمل دارد؛ از یک‌سو امکان نقد اجتماعی را فراهم می‌کند و برخی رفتارها و تناقض‌های انسانی را با زبانی نرم‌تر اما اثرگذارتر به تصویر می‌کشد و از سوی دیگر، باعث می‌شود مخاطب بتواند با فضای تلخ و اضطراب‌آور بحران همراه شود، بدون آنکه دچار فاصله یا دلزدگی شود. 

وی خاطرنشان کرد: مخاطب در طول اجرا هم می‌خندد و هم در لحظاتی با موقعیت‌هایی مواجه می‌شود که او را به فکر فرو می‌برد. به اعتقاد من، همین ترکیب طنز و تلخی، یکی از ویژگی‌های مهم «وی‌لا» است که باعث شده نمایش بتواند ارتباط عاطفی و فکری عمیقی با تماشاگر برقرار کند. 

این بازیگر درباره ایفای نقش در یک اثر مستند عنوان کرد: در نمایش مستند، چارچوب واقعیت اهمیت زیادی دارد، اما این مسئله به معنای حذف نگاه و تجربه شخصی بازیگر نیست. بازیگر باید بتواند از تجربه‌های زیسته خود برای جان بخشیدن به نقش استفاده کند. 

وی افزود: در نقشی که در «وی‌لا» ایفا می‌کنم، احساس کردم فاصله چندانی میان خودم و شخصیت وجود ندارد. بسیاری از نگرانی‌ها، واکنش‌ها و نوع مواجهه این مادر با بحران برایم قابل لمس و آشنا بود و همین نزدیکی باعث شد راحت‌تر با نقش ارتباط برقرار کنم و آن را باورپذیرتر اجرا کنم. 

محمدی با اشاره به فضای جمعی نمایش و اهمیت هماهنگی میان بازیگران اظهار داشت: «وی‌لا» از جمله آثاری است که بدون هماهنگی دقیق گروهی عملاً امکان اجرا ندارد، زیرا همه چیز به ریتم، شنیدن و واکنش درست میان بازیگران وابسته است. خوشبختانه در طول تمرین‌ها، گروه به درک مشترکی از جهان نمایش رسید و همین موضوع به انسجام اجرا کمک زیادی کرد. 

وی ادامه داد: برای من، صحنه پایانی نمایش دشوارترین بخش اجراست؛ چراکه هم از نظر احساسی فشار زیادی دارد و هم از نظر اجرایی، نیازمند تمرکز بالا و کنترل احساسات است. 

این بازیگر تئاتر درباره شخصیت‌های نمایش «وی‌لا» گفت: به نظرم شخصیت‌های این نمایش نماینده طیف‌های متنوعی از جامعه امروز ایران هستند؛ از نسل‌ها و طبقات اجتماعی مختلف گرفته تا نگرش‌های متفاوت نسبت به بحران و زندگی. همین مسئله باعث شده مخاطبان بسیاری پس از اجرا، خود یا اعضای خانواده‌شان را در شخصیت‌های نمایش ببینند. 

وی درباره همکاری با سیروس همتی نیز عنوان کرد: در کار با آقای همتی، بیش از هر چیز، روابط انسانی و باورپذیری موقعیت‌ها اهمیت داشت. ایشان به جزئیات رفتاری و کیفیت ارتباط میان شخصیت‌ها توجه ویژه‌ای دارند و تلاش می‌کنند همه چیز طبیعی، زنده و قابل لمس باشد. 

محمدی با اشاره به بازخورد مخاطبان نسبت به نمایش «وی‌لا» خاطرنشان کرد: تماشاگران با بخش‌های مختلف اثر ارتباط برقرار کرده‌اند؛ برخی با لایه‌های طنز و نقد اجتماعی و برخی دیگر با فضای احساسی و خانوادگی نمایش. این تنوع واکنش‌ها نشان می‌دهد اثر توانسته از زاویه‌های مختلف با مخاطب درگیر شود. 

وی افزود: برای هر بازیگری، بازخورد تماشاگر اهمیت فراوانی دارد. وقتی خنده، سکوت، اشک یا تأثیر عاطفی مخاطب را در سالن احساس می‌کنیم، طبیعی است که این واکنش‌ها بر اجرای ما اثر بگذارد. برای من، ارزشمندترین لحظه زمانی است که مخاطب پس از پایان اجرا از تأثیر واقعی نمایش بر احساسات و ذهن خود سخن می‌گوید. 

این بازیگر در پایان تأکید کرد: «وی‌لا» بیش از هر چیز درباره شیوه مواجهه انسان‌ها با بحران است؛ اینکه وقتی امنیت و آرامش روزمره دچار اختلال می‌شود، انسان‌ها چگونه واکنش نشان می‌دهند و روابط میان آن‌ها چه مسیری پیدا می‌کند. این نمایش یادآوری می‌کند که بحران فقط یک اتفاق بیرونی نیست، بلکه لحظه‌ای است که حقیقت روابط و شخصیت انسان‌ها را آشکار می‌سازد. 

انتهای پیام/