تیم ملی فوتبال آمریکا یکی از میزبان‌های جام جهانی ۲۰۲۶ است که در گروه D با استرالیا، پاراگوئه و ترکیه رقابت خواهد کرد.

ستاره‌ها و راه راه‌ها (لقب تیم ملی آمریکا که از پرچم این کشور برگرفته شده است) به دلیل میزبانی به طور اتوماتیک به جام جهانی راه یافتند و برای دومین بار پس از سال ۱۹۹۴ میزبانی این مسابقات را تجربه خواهند کرد. آنها هم‌اکنون در رده ۱۶ رنکینگ فیفا قرار دارند.

سومی ۹۶ سال پیش

آمریکا دوازدهمین حضور خود در جام جهانی را تجربه خواهد کرد. بهترین عملکرد یانکی‌ها در این مسابقات، مربوط به اولین دوره جام جهانی در ۱۹۳۰ است که موفق شدند سوم شوند (هرچند که در آن دوره بازی رده‌بندی برگزار نشد و آمریکا به دلیل آمار بهتر مقام سوم را کسب کرد). این رتبه بهترین عملکرد یک تیم غیر اروپایی – آمریکای جنوبی در تاریخ جام‌های جهانی محسوب می‌شود؛ هرچند که در آن دوره تنها ۱۳ تیم حضور داشتند و فوتبال هنوز به شکل امروزی پیشرفته و مدرن نبود.

دیگر حضور درخشان ستاره‌ها و راه راه‌ها مربوط به جام ۲۰۰۲ است که به یک‌چهارم نهایی رسیدند. همچنین آمریکا تا به حال ۷ بار قهرمان مسابقات جام ملت‌های آمریکا نیز شده است و دومین تیم پرافتخار کونکاکاف محسوب می‌شود. پس از تلاش‌ها و سرمایه‌گذاری‌های زیاد برای میزبانی جام جهانی، بدون شک صعود مجدد به مراحل بالا هدف اصلی راه راه‌پوشان در این دوره خواهد بود.

پوچ گران‌قیمت در اندیشه احیای کارنامه‌اش

هدایت تیم ملی آمریکا برعهده مائوریسیو پوچتینو است. مدافع سابق اسپانیول و تیم ملی آرژانتین، بیش از ۱۵ سال است که در مربیگری فعال است. او سابقه هدایت اسپانیول، ساوتهمپتون، تاتنهام، پاریس‌سن ژرمن و چلسی را پیش از سال ۲۰۲۴ که به عنوان سرمربی ایالات متحده منصوب شد، در کارنامه دارد. بزرگترین افتخار او در دوران مربیگری، نایب قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا با تاتنهام در فصل ۱۹-۲۰۱۸ و البته قهرمانی لوشامپیونه با پاریس‌سن ژرمن در ۲۲-۲۰۲۱ محسوب می‌شود.

فلسفه فوتبال پوچتینو بر بازی هجومی با پرس بالا و استفاده از سیستم ۱-۳-۲-۴ مبتنی است. او همچنین به استفاده از بازیکنان جوان و پرورش آنها اعتقاد ویژه‌ای دارد و مدیریت فردی او نیز همواره زبانزد رسانه‌ها بوده است. پوچ به خوبی می‌تواند با بازیکنانش ارتباط برقرار کند و توصیه‌هایش را به آنها انتقال دهد. همچنین پوچتینو همواره در تورنمنت‌ها (مسابقات حذفی) خوب عمل کرده و باید دید در مهم‌ترین رقابت کارنامه خود چه نتیجه‌ای کسب خواهد کرد؛ تورنمنتی که موفقیت در آن می‌تواند حرفه و اعتبار او را احیا کرده و ناکامی‌های سال‌های اخیر خود با تیم پرستاره پاریس و چلسی را به دست فراموشی بسپارد.

لازم به ذکر است که فدراسیون آمریکا پوچتینو را با قیمت گزافی به خدمت گرفته و این سرمربی ۵۴ ساله یکی از گران‌ترین سرمربیان جهان فوتبال در رده ملی محسوب می‌شود و دستمزد زیادی دریافت می‌کند.

شاگردان پوچ در ۸ بازی اخیر خود به ۴ برد، یک مساوی و ۳ باخت رسیده‌اند، از جمله پیروزی کوبنده مقابل اروگوئه، برتری مقابل ژاپن و همچنین شکست مقابل پرتغال و بلژیک. نتایج قابل قبولی که نشان می‌دهد ایالات متحده لااقل مقابل رقبای متوسط می‌تواند بازی خوبی به نمایش بگذارد.

اسکواد پرمهره و رقابتی

با اینکه نزدیک به یک سوم ملی‌پوشان آمریکا در لیگ داخلی این کشور یعنی MLS توپ می‌زنند، اما فوتبال آمریکا در یک دهه اخیر به لطف هزینه‌های زیاد پیشرفت نسبتاً خوبی داشته و آنها موفق شدند لژیونر‌های جوان پرتعداد و باکیفیتی به لیگ‌های اروپایی صادر کنند و پوچتینو برای انتخاب ترکیبش دست بازی دارد. البته باید این نکته را هم اضافه کرد که برخی از بازیکنان ایالات متحده اصطلاحاً ۲ رگه هستند یا در کشور دیگری به دنیا آمده‌اند، اما با دریافت تابعیت آمریکا برای این کشور توپ می‌زنند.

کریس ریچاردز (مدافع تنومند و مطمئن کریستال پالاس که این فصل بیش از ۴۵ بازی در لیگ برتر انگلیس و لیگ کنفرانس انجام داده)، جانی کاردوسو (هافبک میانی پرانرژی و دونده اتلتیکو که در نیمه نهایی لیگ قهرمانان هم به میدان رفت)، وستون مک‌کنی (هافبک چند پُسته و آچار فرانسه یوونتوس)، کریستین پولیسیک (فوروارد کلیدی میلان که فصل را طوفانی آغاز کرده بود)، مالیک تیلمن (هافبک هجومی تاثیرگذار لورکوزن که در بازی‌های ملی درخشان است) و فلورین بالوگان (مهاجم نوک زهردار موناکو که این فصل ۱۹ گل در رقابت‌های باشگاهی به ثمر رسانده) برخی از ستارگان کلیدی ایالات متحده در جام جهانی پیش‌رو خواهند بود.

صعودی که چندان سخت به نظر نمی‌رسد

یانکی‌ها در شرایطی کار خود را در این مسابقات آغاز خواهند کرد که ۲ بازی خود در دور گروهی را در لس‌آنجلس و یک بازی را در سیاتل میزبانی خواهند کرد؛ آن‌هم با حمایت حدود ۷۰ هزار هوادار خودی که قطعاً به آنها اعتماد به نفس داده و رقبا را اذیت خواهند کرد. همچنین هیچ‌یک از حریفان آنها (استرالیا، پاراگوئه و ترکیه) تیم‌های درجه یکی محسوب نمی‌شوند و اگر آمریکا کیفیت فنی قابل قبولی از خود نشان دهد، حتی شانس صدرنشینی در این گروه دارد. با این تفاسیر می‌توانیم روی کاغذ آمریکا را به عنوان یکی از ۳۲ تیم مرحله حذفی علامت بزنیم؛ هرچند که به لطف امتیاز میزبانی، می‌توان شانس رسیدن به مراحل بالاتر را نیز برای ستاره‌های راه راه متصور شد.

برنامه بازی‌های آمریکا در دور گروهی به شرح زیر است:

آمریکا – پاراگوئه؛ شنبه ۲۳ خرداد ساعت ۴:۳۰

آمریکا – استرالیا؛ جمعه ۲۹ خرداد ساعت ۲۲:۳۰

آمریکا – ترکیه؛ جمعه ۵ تیر ساعت ۵:۳۰

انتهای پیام/