آنچه از پروژه همکاری استقلال با کلارنس سیدورف باقی مانده، بیش از آنکه تجربهای فنی یا دستاوردی مدیریتی باشد، تصویری پر از ابهام و هزینه است. درحالیکه این ستاره نامدار فوتبال جهان تنها ۳ بار در طول یکسال گذشته به تهران سفر کرده پرداخت حدود ۲۵۰ هزار دلار برای چنین همکاری محدود، علامتی جدی از بیانضباطی مالی در ساختار استقلال است.
سیدورف قرار بود مشاور ارشد ورزشی مدیرعامل باشد؛ اما در عمل نقش او نه در تیم دیده شد نه در آکادمی و نه در تصمیمات کلان فنی. مسئله اینجاست که مدیریت استقلال در شرایطی که هر دلار میتواند گرهی از مشکلات تیم باز کند، سراغ پروژههایی میرود که بیشتر جنبه تبلیغاتی دارند تا توسعهای. این تصمیم بیبرنامه نهتنها آورده فنی نداشته، بلکه اکنون در مسیر بودجه انقباضی باشگاه به مثابه زخمی تازه بر پیکر مالی آبیها خودنمایی میکند.
سیدورف قرار بود ماهانه حداقل ۵ روز در ایران باشد و از نزدیک فعالیتهای تیم فوتبال و بخش آکادمی را دنبال کند. نکته مهم آنکه او در ابتدا برای پست معاونت ورزشی در نظر گرفته شده بود که به دلیل قوانین و ممنوعیت انتخاب مدیر غیرایرانی، در پوشش مشاور ورزشی عهدهدار مسئولیت شد. با این وجود، پروژه حضور کلارنس سیدورف در حالیکه تقریباً بیش از ۲۵۰ هزار دلار برای استقلال هزینه داشت، خوب پیش نرفت و حالا گفته میشود که تیم مدیریت فعلی استقلال، برنامهای برای تمدید قرارداد سیدورف ندارد و به عنوان یک پروژه شکستخورده دوره حضور سیدورف در استقلال به پایان رسیده است.
همزمان، زمزمههای جدایی موسی جنپو یکی از خریدهای پرهزینهی فصل اخیر نیز شنیده میشود. بازیکنی که با وجود کیفیت غیرقابلقبول دیگر در برنامه فنی تیم جایی ندارد و جدایی زودهنگامش یعنی اتلاف دیگر در سرمایهگذاریهای سنگین.
در حالیکه استقلال هنوز درگیر پرداخت مطالبات مربیان و بازیکنان پیشینش است، ادامه چنین هزینهکردهای غیرمولد میتواند باشگاه را در آستانه موج جدیدی از بدهیها قرار دهد. واقعیت آن است که در روزگاری که بسیاری از تیمها به دلیل فشار اقتصادی ناشی از جنگ تحمیلی سوم به سیاست صرفهجویی روی آوردهاند، استقلال نیازمند بازنگری جدی در منطق تصمیمگیری مالی خود است.
اگر مدیران فعلی بخواهند همین مسیر را ادامه دهند، فصلی دور نخواهد بود که استقلال نه در زمین، بلکه پشت درهای کمیته انضباطی و بدهیهای انباشته، ناچار به بازی بماند.
انتهای پیام/