به گزارش وبدا، فرید یوسفی، متخصص بیماریهای عفونی و گرمسیری و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز گفت: بیماری مالاریا میتواند گاها بدون علامت باشد یا اگر علامت داشته باشد این علائم بهصورت خفیف است.
وی گفت: در مواردی علائم بیماری میتواند شدید باشد که در این صورت علاوهبر علائم معمولی، با علائمی نظیر تغییرات سطح هوشیاری و گاها تشنج همراه است که میتواند بسیار خطرناک و حتی کشنده باشد.
یوسفی با اشاره به اینکه بر اساس شدت بیماری، طیفی از علائم در بیمار مشاهده میشود، افزود: علاوهبر علائمی که گفته شد، در موارد معمولا شدیدتر، تغییر رنگ ادرار و وجود خون در ادرار میتواند یکی از نشانههای ابتلا به مالاریا باشد. گاها در موارد شدید، رنگ ادرار حتی رو به تیرگی و سیاه میرود، تهوع و استفراغ نیز میتواند از علائم اولیه و عمومی دیگر در خیلی از بیماران باشد.
این متخصص بیماریهای عفونی و گرمسیری اظهار داشت: نقاط خونریزی در پوست و خونریزی از بینی را میتوان در بیماری شدید مالاریا مشاهده کرد و به طور کلی، طیف وسیعی از علائم در این بیماری وجود دارند ولی به طور معمول در اکثر موارد مالاریا که از نوع خفیف هستند، بیماری عموما با تب و لرز و بعضا با سردرد، دردهای شکمی، تهوع و استفراغ یا اسهال خود را نشان میدهد.
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی اهواز در مورد تفاوت تب مالاریا با تبهای دیگر ناشی از سرماخوردگی و آنفلوآنزا توضیح داد: در واقع هنگام سرماخوردگی معمولا بیمار تب ندارد و یا تبها خیلی خفیف و گذرا بوده و شاید بیشتر با ویروسهای دیگر مثل آنفلوآنزا همراه باشد که در آنفلوآنزا معمولا تبها شدیدتر و بهصورت خیلی حاد شروع میشود.
یوسفی خاطرنشان کرد: در بیشتر مواقع ممکن است در اوایل بیماریهای مذکور به سادگی از هم قابل افتراق نباشند، بهخصوص اگر مالاریا علائم دیگری غیر از تب و لرز نداشته باشد، همچنین در اوایل بیماری، کلا علائم دیگری پیدا نکنند و در حد همین تب و لرز و بیماری از نوع خفیف باشد، میتواند بسیار شبیه به آنفلوآنزا باشد و به راحتی افتراق داده نشود. از این رو، میطلبد که به هر حال اگر بیمارانی هستند که در مناطق مالاریاخیز زندگی میکنند یا اخیراً به این مناطق سفر داشتند، حتما به پزشک مراجعه کنند، چون میتواند با شرح حال دقیقتر، معاینات و با انجام آزمایشات، در صورت لزوم بین این موارد مشابه تشخیص درست و بهنگام داشته باشد.
وی با اشاره به مناطقی که بیشتر شاهد موارد ابتلا به مالاریا هستند، گفت: هرجا که پشه ناقل عامل مالاریا (پلاسمونیوم) وجود دارد، این عامل از یک فرد آلوده به فرد سالم منتقل میشود، بنابراین هر منطقهای که پشه آنوفل بتواند تکثیر و خونخواری داشته باشد، این انگل را از شخصی به شخص دیگر منتقل میکند.
یوسفی عنوان کرد: در کشور ایران بیشتر موارد ابتلا به مالاریا در مناطق جنوب و جنوب شرقی مانند استانهای هرمزگان، سیستان و بلوچستان و جنوب استان کرمان دیده میشود.
وی در خصوص علائم پیشگیری از ابتلا به این بیماری تاکید کرد: اگر در مناطق مالاریاخیز زندگی میکنید، برخی تمهیدات عمومی مانند چپوشیدن لباسهای مناسب و با آستینهای بلند باید رعایت شود تا مناطق کمتری از بدن در معرض نیش پشه قرار گیرد. همچنین، چاستفاده از پشهبند و مواد دفع حشرات نیز از تمهیدات دیگری است که میتواند کمک کننده باشد. مسافران نیز قبل از سفر به مناطق مستعد وجود پشه، باید با پزشک خود مشورت کنند، چرا که ممکن است نیاز به دریافت داروی پیشگیری از مالاریا داشته باشند.
این متخصص بیماریهای عفونی و گرمسیری تصریح کرد: امروزه واکسنهایی بعد از سالها تلاش تولید شده که مصرف آن تقریبا از دو سال پیش، بهخصوص در چندین کشور آفریقایی و عمدتا برای کودکان شروع شده است.
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی اهواز در توصیه به افرادی که در معرض نیش پشه مالاریا قرار میگیرند، افزود: در ابتدا ممکن است که تشخیص آن برای عموم راحت نباشد؛ از این رو، اگر کسی در معرض نیش پشه قرار گرفت، اگر بتواند آن پشه را در دسترس پزشک یا مراکز بهداشتی که تبحر در شناسایی پشه دارند، قرار دهند، این کار میتواند به شناسایی نوع پشه کمک کند. همچنین فرد باید خود را از لحاظ بروز علائم به خصوص تب و لرز پایش نماید و برای تشخیص علائم مربوط به مالاریا و یا بیماری دیگر به پزشک مراجعه نماید.
یوسفی اظهار داشت: در صورت بروز علائم بیماری، هیچ دارویی نباید به صورت خودسرانه، بهخصوص طولانی مدت مصرف شود؛ مصرف خودسرانهی بعضی از داروها مانند آنتیبیوتیکها به هیچ عنوان توصیه نمیشود. در مورد مسکنها و تببرها نیز در مصرف طولانی مدت به خصوص در بعضی افراد با بیماریهای زمینهای و همچنین افراد مبتلا به مشکلات کلیوی و کبدی، میتواند خطرناک باشند و بهدلیل عوارض داروها و آنتیبیوتیکها، عوارض کبدی، عوارض کلیوی و یا حساسیتهای دارویی را به همراه خواهد داشت، لذا همیشه برای مصرف هر دارویی، حتما مشورت با پزشک لازم است.
انتهای پیام/