دنیای کشتی در بهت و اندوه فرو رفت؛ عبدالله موحد، یکی از بزرگترین چهرههای تاریخ کشتی آزاد جهان و نماد برتری فنی در دهه ۶۰ میلادی، روز پنجشنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۳۰ آوریل ۲۰۲۶) در ۸۷ سالگی بر اثر سکته قلبی در ایالات متحده آمریکا درگذشت.
موحد که عضو تالار مشاهیر اتحادیه جهانی کشتی بود، با ۵ عنوان قهرمانی جهان، یک طلای المپیک و دو طلای بازیهای آسیایی، یکی از پرافتخارترین کشتیگیران تاریخ ایران بهشمار میرود. او در اوزان ۶۸ و ۷۰ کیلوگرم، سالها بیرقیب بود و استانداردی تازه از کشتی علمی و هنرمندانه ارائه داد.
متولد اسفند ۱۳۱۸ در بابلسر، مسیر ورزشیاش را از والیبال آغاز کرد، اما خیلی زود فهمید صحنه واقعی درخشش او روی تشک است. با پیوستن به باشگاه جوان تهران، روزهای سختی را پشت سر گذاشت و حتی بارها مقابل رقبایی، چون محمد صنعتکاران شکست خورد، اما پشتکار، هوش بالا و آرامش مثالزدنیاش، او را به ستارهای در حال ظهور تبدیل کرد.
در دورانی که کشتی ایران سرشار از اسطورههایی، چون غلامرضا تختی، ابراهیم سیفپور، امامعلی حبیبی و منصور مهدیزاده بود، موحد نهتنها در میان بزرگان گم نشد، بلکه به چهره اول کشتی جهان تبدیل شد.
نقطه عطف دوران حرفهای او به سال ۱۹۶۲ بازمیگردد؛ جایی که با شکست کشتیگیران مطرح شوروی، نامش بر سر زبانها افتاد. یک سال بعد در مسابقات جهانی صوفیه روی تشک رفت و هرچند به مقام ششم رسید، اما این تنها شروع یک امپراتوری بود.
از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰، موحد عملاً شکستناپذیر شد؛ ۵ طلای جهان (۱۹۶۵، ۱۹۶۶، ۱۹۶۷، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰) و طلای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی، او را به اسطورهای زنده تبدیل کرد. همچنین دو مدال طلای بازیهای آسیایی در سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۷۰، بر افتخاراتش افزود. طلای المپیک ۱۹۶۸، اوج نبوغ تاکتیکی و تسلط کاملش بر کشتی بود؛ نمایشی که هنوز هم از آن بهعنوان یکی از زیباترین اجراهای تاریخ یاد میشود.
او در المپیک ۱۹۷۲ با مصدومیت شانه روبهرو شد و نتوانست پایانی رؤیایی برای دوران قهرمانیاش رقم بزند. پس از آن، برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت، دکترای خود را از دانشگاه جرج واشنگتن دریافت کرد و همانجا به زندگی و کار ادامه داد.
اما میراث موحد فقط مدالها نیست؛ او تعریف تازهای از کشتی ارائه داد. سبکی که در آن، تکنیک، زمانبندی، هوش و زیباییشناسی در هم تنیده میشوند. به همین دلیل، بسیاری او را نه فقط یک قهرمان، بلکه هنرمند تشک میدانند.
انتهای پیام/