منوچهر اکبرلو، روزنانهنگار، منتقد، نویسنده و کارگردان تئاتر، در گفتوگو با میزان به اهمیت همبستگی و نقش هر فرد در ارتقای ایرانیت و وطندوستی تأکید کرد و گفت: به نظر من همه ما رسالت داریم که پیامهایی به یکدیگر منتقل کنیم، هشدار دهیم و یادآوری کنیم که چه کارهایی برای ارتقای وطنمان لازم است. این پیام میتواند از هر جایی و در هر زمینهای صادر شود؛ از حضور در میدانها گرفته تا تولید آثار هنری یا حتی انجام خدمات در شغلی که داریم. اگر هر یک از ما در شغلی مثل کارمندی بانک، مکانیکی یا هر حرفهای مشغول به کار باشیم، باید این احساس را داشته باشیم که وقتی در خدمت هموطنان خود قرار میگیریم، این کار در جهت تقویت حس ملی و ایرانی بودن ماست.
وی ادامه داد: مهم است که از کوچکترین فعالیتها تا بزرگترین اقدامات، همهچیز در راستای حس مسئولیتپذیری نسبت به سرزمین و ملت باشد. نه تنها در شرایطی که جشن میگیریم و شادی میکنیم، بلکه در روزهایی که تلخیها و سختیها بر کشور سایه میاندازد، این همبستگی باید بیشتر از همیشه خود را نشان دهد. در چنین شرایطی هر فردی باید به این فکر کند که چگونه میتواند نقشی ایفا کند؛ از یک همدلی ساده گرفته تا حضور در هر جایی که حضورش میتواند به دیگران دلگرمی بدهد.
اکبرلو با تأکید بر اینکه این مسئولیت باید از نسلی به نسل دیگر منتقل شود، گفت: همه ما حتی وظیفه داریم که این حس وطندوستی را به فرزندانمان نیز منتقل کنیم. من همیشه به بچههایم میگویم که پرچم ایران را در اتاقشان آویزان کنند و نقاشیهایی درباره وطن بکشند. این آغاز همان وظیفهای است که باید در تمام سطوح جامعه شکل بگیرد.
این هنرمند در ادامه به چالشهای موجود در تولید و انتشار آثار هنری اشاره کرد و افزود: ما باید از تهدیدهایی که به وجود میآید، فرصت بسازیم. امروز جنگهای تحمیلی، چه از سوی آمریکا و اسرائیل، فرصتی برای ما ایجاد کردهاند که به خود بیاییم و ببینیم چه قدر میتوانیم ایرانیت را در نسلهای آینده تقویت کنیم. وقتی بچهها و نسلهای بعدی ما این حس وطندوستی را در دل خود بپرورانند، در روزهای سخت همچنان به هموطنان خود کمک خواهند کرد.
این منتقد و روزنامهنگار در بخش دیگری از سخنان خود به لزوم ثبت روایتها و تجربیات مردم در دوران کنونی اشاره کرد و گفت: نباید بگذاریم که این تجربیات و روایتها از بین بروند. این تنها وظیفه نویسندگان، شاعران و هنرمندان نیست، بلکه مردم معمولی هم باید این روایتها را جمعآوری کنند. این داستانها و تجربیات میتواند به صورتهای مختلفی منتشر شود، حتی اگر به کتاب تبدیل نشود. راههایی وجود دارد که با هزینههای کم، این تجربیات از طریق فضای مجازی یا دیگر ابزارها به نسلهای آینده منتقل شود.
انتهای پیام/