بعد از حملات تجاوزکارانه آمریکایی - صهیونی به خاک ایران بسیاری از بنگاههای اقتصادی از جمله باشگاههای ورزشی دچار مشکلات عدیده از حمله تعطیلی و تعدادی نیرو شدند به طوری که تعطیلیهای اجباری، ناترازیهای انرژی، کاهش درآمد، افزایش هزینهها، آسیبهای ناشی جنگ تحمیلی و نبود حمایت، این کسبوکارهای سلامتمحور را در آستانه فروپاشی قرار داده است.
بررسیها نشان میدهد. با وجود بیمه بودن پرسنل، هیچگونه حمایت مؤثری از سوی تأمین اجتماعی در دوره تعطیلی صورت نگرفته است. از سوی دیگر بانکها بدون در نظر گرفتن شرایط بحرانی، اقساط را از حسابها برداشت کردهاند.
با تمام پیگیریها تا کنون هیچ دستورالعمل مشخصی از سوی دولت و ستاد تسهیل برای حمایت از باشگاهها ابلاغ نشده است. حتی برخی نهادها در همین شرایط، اجارهها و تعهدات را بدون تخفیف و مهلت دریافت کردهاند و حتی تضامین اماکن ورزشی را به اجرا گذاشتهاند.
از سوی دیگر قراردادها تعلیق و تمدید که نشده بلکه سرای محله شهرداریها قراردادها را بدون هیچ منطقی یکماهه کردهاند. شرکتهای بیمه نیز آسیبهای وارده به اماکن ورزشی را تا امروز مشمول بیمه حوادث نمیدانند.
کارشناسان معتقدند در حالی که برای ایجاد هر شغل هزینههای سنگینی صرف میشود و امروز صدها شغل در باشگاههای ورزشی در معرض نابودی قرار گرفتهاند، اما باشگاهداران آنطور که باید مورد حمایت قرار نگرفتهاند.
این وضعیت در حالی ادامه دارد که شرایط فعلی میتواند بهعنوان «فورس ماژور» شناخته شود، اما در عمل، هیچکدام از نهادها آن را به رسمیت نشناختهاند.
در چنین شرایطی انتظار میرود شهرداریها، وزارت ورزش، بانکها، بیمهها، تأمین اجتماعی و سایر نهادهای ذیربط با تصمیمات فوری و حمایتی، از تعطیلی گسترده این واحدها و تعدیل نیروی اماکن ورزشی که باعث سونامی و موج بیکاری میشود، جلوگیری کنند؛ در غیر این صورت، تبعات این بیتوجهی تا سالها گریبان اقتصاد و سلامت جامعه را خواهد گرفت.
انتهای پیام/