با اعلام فهرست تازه تیم ملی فوتبال ایران برای برگزاری اردوی داخلی پس از وقفه رقابتهای لیگ برتر، برخی انتخابها قابل پیشبینی بودند، اما آنچه بیش از همه جلب توجه کرد، غیبت نام سعید سحرخیزان در میان دعوتشدگان بود؛ مهاجمی که تا همین چندی پیش از او بهعنوان یکی از گزینههای آینده خط حمله تیم ملی یاد میشد.
کادر فنی تیم ملی در این اردو ترکیبی از بازیکنان باتجربه و چهرههای جوان را فراخوانده تا برای دوران پس از جام جهانی برنامهریزی کند. در این میان، حضور چند بازیکن کمنامونشان و بازگشت برخی چهرههای جوان، نشاندهنده تغییر رویکردی تدریجی در ساختار تیم ملی است. همین موضوع باعث شده غیبت بازیکنی با سابقه حضور در فوتبال اروپا، بیش از پیش به چشم بیاید.
سحرخیزان که مسیر حرفهای خود را با انتخابی جسورانه در فوتبال روسیه دنبال کرده بود، زمانی بهعنوان یکی از استعدادهای نوظهور فوتبال ایران مطرح شد. عملکرد قابل قبول او در مقطعی از لیگ روسیه و دعوتهای مقطعی به تیم ملی، این تصور را ایجاد کرده بود که او در حال نزدیک شدن به جایگاهی پایدار در ترکیب ملی است. اما در ادامه، تصمیمی که قرار بود مسیر او را هموارتر کند، به نقطه عطفی بحثبرانگیز تبدیل شد. بازگشت به لیگ برتر ایران با قراردادی سنگین و پیوستن به استقلال، با این هدف انجام شد که حضور پررنگتر در فضای رسانهای و رقابتهای داخلی، شانس او را برای حضور در جام جهانی افزایش دهد.
این انتقال پرهزینه، نهتنها انتظارات را بالا برد، بلکه فشار مضاعفی نیز بر این مهاجم جوان وارد کرد. با این حال، آمار ثبتشده در ترکیب استقلال، فاصله محسوسی با انتظارات داشت؛ تنها ۴ گل در ۲۱ مسابقه، کارنامهای نبود که بتواند نظر کادر فنی تیم ملی را جلب کند. در شرایطی که رقابت در خط حمله تیم ملی بهشدت فشرده است و نسل جدیدی از مهاجمان در حال ظهور هستند، این افت عملکرد عملاً سحرخیزان را از چرخه انتخابها خارج کرده است. اکنون او نهتنها از فهرست اصلی دور مانده، بلکه حتی در میان گزینههای داخلی نیز جایی ندارد.
با وجود این عقبگرد، سن و سابقه سحرخیزان همچنان به او فرصت بازگشت میدهد. اما آنچه مسلم است، این است که مسیر رسیدن به تیم ملی دیگر برای او کوتاه و هموار نخواهد بود؛ مسیری که با یک تصمیم پرریسک تغییر کرد و حالا برای جبران، نیاز به عملکردی فراتر از انتظار دارد.
انتهای پیام/