در روزهایی که جنگ تحمیلی آمریکایی - صهیونیستی بر تمام جنبههای زندگی ورزشی کشور سایه انداخته، رفتار برخی چهرههای سرشناس باعث تعجب است. یکی از این موارد، سکوت مطلق مربی نام آشنای بسکتبال، از ابتدای جنگ تا همین چند روز پیش بود. مربیای که با قراردادی میلیاردی هدایت تیم لیگ برتری را برعهده دارد و نسبت به سایر مربیان، چهرهای شناختهشدهتر محسوب میشود.
جالب اینکه این مربی خاص پس از هفتهها سکوت (هم در جنگ ۱۲ روزه و هم در جنگ رمضان)، تنها نگرانی خود را درباره بسکتبال و برگزار نشدن ادامه مسابقات لیگ ابراز کرده است. گفته میشود حدود ۳۰ درصد از مبلغ قرارداد هنوز پرداخت نشده و اکنون اصلیترین دغدغه، نحوه تسویهحساب در میانه این بحران است. اما پرسش اینجاست: چطور میشود دغدغه کمشدن پول قرارداد را داشت، اما برای وطن و روزهای سختش ذرّهای دغدغه نداشت؟ برخی بازیکنان هم از این قاعده مستثنی نیستند کسانی که هرچه دارند هرچه اندوختهاند از وطن است، اما در روزهای سختِ جنگ دریغ از یک حمایت ساده و یا یک حضور معمولی در تجمعات؛ به واقع آن زمان کجا بودید؟
وطن، فقط وقتی پول لیگش واریز میشود خوب است؟
در شرایطی که نه تنها تمام ارکان ورزشی بلکه بنگاههای اقتصادی هم با هزینههای ناشی از جنگ دستوپنجه نرم میکنند، اما آقای مربی حاضر به پذیرش کوچکترین هزینه در این مسیر نیست. از یک سو از «حضور در میدان» سخن میگویند و از سوی دیگر، از ابتدای جنگ نه در میدان دیده شدهاند و نه اظهارنظری مسئولانه داشتهاند. راستی در جنگ رمضان و یا آن ۱۲ روز سرنوشتساز، این بازیکنان و مربیان خاص کجا بودند؟ کدام میدان را از یاد بردهاند؟
علاوه بر این، بدون در نظر گرفتن شرایط کشور، درباره لیگ و مسابقات ملی شتابزده اظهار نظر میکنند. در رسانهها بارها عکسهایی از موکب فدراسیون بسکتبال منتشر شد که در جمع آسیبدیدگان یا هماهنگی برای خدمت به مردم در خیابان حاضر بود، اما عکس یا خبری از آقایانی که امروز دلسوخته و نگران بسکتبال شدهاند دیده نشد.
واقعیت این است که جنگ برای همه است؛ هزینهها و تبعات آن نیز برای همه یکسان است، اما برخی هنوز نگران باقیمانده قرارداد خود هستند، گویی بحران جاری فقط مختص دیگران است.
اگر قرار است از میدان سخن بگوییم، باید از همان ابتدا در میدان بود. نه با سکوت، نه با نگرانی از هزینهها، و نه با تعلیقهای بیحاصل. حاشا که نام میدان، پیش از نام قرارداد نیاید.
انتهای پیام/