تصمیم اخیر فدراسیون فوتبال برای معرفی استقلال، تراکتور و سپاهان بهعنوان نمایندگان ایران در لیگ قهرمانان آسیا، موجی از واکنشهای جدی در فوتبال ایران ایجاد کرده است؛ واکنشهایی که نهتنها فروکش نکرده، بلکه با گذشت زمان ابعاد گستردهتری نیز یافته است.
منتقدان معتقدند در شرایطی که لیگ برتر هنوز پروندهاش بسته نشده و جدول در اثر وقفههای طولانی ناشی از شرایط خاص کشور شکل طبیعی خود را از دست داده، معرفی قطعی تیمها یک اقدام عجولانه و قابل بازنگری است.
آنچه باعث تشدید این انتقادها شده، وجود رویههای روشن و تکراری در کنفدراسیون فوتبال آسیا است. AFC طی سالهای گذشته بارها به فدراسیونهای عضو اجازه داده در مقاطع بحرانی، نام تیمها را بهصورت غیرقطعی اعلام کنند و تنها سهمیهها را ثبت نمایند. نمونههای روشن آن در قرعهکشی سال ۲۰۱۹ دیده شد؛ جایی که ازبکستان و کرهجنوبی بدون تعیین نام باشگاهها وارد جدول شدند و تنها با عنوان «نماینده اول» یا «نماینده دوم» ثبت شدند. حتی در دوره کرونا نیز این الگو بارها مورد استفاده قرار گرفت و با موافقت AFC همراه بود.
با وجود چنین سوابقی، این پرسش منطقی مطرح میشود که چرا فدراسیون فوتبال ایران از این ظرفیت قانونی استفاده نکرده و بهجای مدیریت شرایط، مسیر معرفی قطعی تیمها را انتخاب کرده است؟ بهویژه آنکه زمانبندی مسابقات آسیایی نیز اجازه میدهد تصمیمگیری با دقت و تأخیر بیشتری صورت بگیرد. معمولاً قرعهکشی در اواخر مرداد انجام میشود و حتی احتمال جابهجایی آن نیز وجود دارد.
اما چالشهای فوتبال ایران تنها به معرفی نمایندگان آسیایی محدود نمیشود. تصمیم به ازسرگیری لیگ بیستوپنجم پس از جام جهانی، در حالی اعلام شده که لیگ در هفته بیستودوم متوقف شد و هشت هفته حساس دیگر باقی مانده است. با این حال بزرگترین مانع برای آغاز دوباره مسابقات، غیبت بازیکنان خارجی است؛ موضوعی که میتواند رقابتها را بهشدت از تعادل خارج کند.
پس از تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی و آمریکا به خاک ایران، تقریباً تمام بازیکنان خارجی لیگ ایران کشور را ترک کردند. استقلال بخشی از ستونهای اصلی خود را از دست داد؛ نامهایی مانند منیر الحدادی، یاسر آسانی، آنتونیو آدان، داکنز نازون و موسی جنپو که هرکدام نقش مستقیم در روند فنی تیم داشتند. وضعیت سایر باشگاهها نیز مشابه است و اغلب آنها شاکله تاکتیکی خود را بر پایه ستارههای خارجی بسته بودند.
در میان خارجیهای حاضر در لیگ، نامهایی مثل مارکو یوهانسون، دانیل گرا، مارکو باکیچ، تیوی بیفوما، انزو کریولی، ریکاردو آلوز، گیورگی گولسیانی، اوستون اورونوف، ایگور پوستونسکی، ویتائو، دیهگو تورس، اریک بوکوم، الکساندر سدلار، آمادونی کامولوف، ایوان سانچز، گوستاوو بلانکو، رنی بوبوی و استفان آشکوفسکی دیده میشود؛ بازیکنانی که هرکدام نقش مهمی در تیمهای خود داشتند.
در چنین شرایطی ازسرگیری لیگ بدون بازگشت این بازیکنان نهتنها کیفیت مسابقات را کاهش میدهد، بلکه مسیر رقابت را بهطور بنیادین نابرابر میکند. ادامه لیگ با تیمهایی که برخی کامل و برخی نیمهکاره هستند، معنای واقعی رقابت را از بین میبرد و حتی میتواند به جنجالهای حقوقی و اعتراضهای گستردهتری منجر شود.
ترکیب این ۲ مورد تصویر پیچیدهای از فوتبال ایران ترسیم میکند. تصمیمسازی دقیق، مکاتبه شفاف با AFC و پیدا کردن راهحلی عملی برای بازگرداندن بازیکنان خارجی، اقداماتی است که اگر بهموقع انجام نشود، میتواند تبعات بلندمدتی برای اعتبار فوتبال ایران به همراه داشته باشد.
انتهای پیام/