در دنیایی که گاه شلوغی و صدای اطراف، تمرکز را از انسان می‌گیرد، سکوت آنها، رساترین پیام عشق و ایثار است. جهادگران ناشنوای شهر ما، در دل هولناکی جنگ، حتی صدای انفجار و غرش جنگنده‌ها را نشنیدند، اما ندای انسانیت را لبیک گفتند. با وجود سختی‌هایی که شاید درکشان از شرایط جنگی، با ما متفاوت باشد، قلبشان سرشار از همدلی و اراده‌ای پولادین است. در یکی از میدان‌های اصلی شهر، جایی که هر شب، آیینه‌ای از تجمع و همبستگی برپا می‌شود، آنها با دستان پرمهرشان، ندای ایثار را طنین‌انداز می‌کنند. هر لقمه‌ای که با عشق توزیع می‌شود، نه تنها غذایی برای جسم، بلکه جرقه‌ای از امید در دل‌هاست؛ گواه اینکه حتی در تاریک‌ترین شب‌ها، نور عشق و انسانیت هرگز خاموش نمی‌شود و رویش سبز مهربانی، همچنان ادامه دارد.